მინიმალიზმი


მინიმალიზმი–როცა ყველაფერი მოკლედ ითქმის, იხატება, იწერება.

მივხვდი, რომ ზოგ ადამიანთან გახსნას ჯობს მინიმალისტი იყო ურთიერთობაში. გამარჯობა–გაგიმარჯოს და ცოტა ამის იქით, მეტი–არაა საჭირო. სამწუხაროდ, ამას გვიან მივხვდი, სანამ ფეხი არ წამოვკარი და დავეცი. თან მწარედ.

ვერ ვიტან ონლაინ კამათებს, ვერ ვიტან კლავიატურის ბიჭებს და საერთოდ, ვთვლი, რომ ფეისბუქი საქმის გარჩევის ადგილი არ არის, რაშიც, სამწუხაროდ, ზოგი არ მეთანხმება.

მეც მინიმალისტი ვარ. ერთადერთი რაღაც მინდა. მქონდეს იმაზე ცოტა მეტი, ვიდრე მჭირდება და ვიცხოვრო წყნარად. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, მინდა ჩემი ადგილი ვიცოდე და არ მქონდეს უაზრო ამბიციები. მქონდეს ერთი, კონკრეტული საქმე და სამუშაო. შეიძლება, პატარა ვარ და უბრალოდ ვერ ვხვდები ჯერ იმას, თუ რა მელის და რისი კეთება მომიწევს მომავალში, რომ საკუთარი ადგილი დავიმკვიდრო, მაგრამ აქედანვე ვხვდები, რომ ეს ადვილი არ იქნება. ერთი რამ ნამდვილად ვიცი, ჯერ ის მაქვს გასარკვევი, თუ რატომ ვარ აქ.

ჰო, ამ ბოლო დროს ისიც აღმოვაჩინე, რომ რამდენიმე ადამიანი საკმაოდ ანტიპათიურადაა ჩემ მიმართ განწყობილი. წესით, არ უნდა მაღელვებდეს, მაგრამ მაინც ცუდი შეგრძნებაა, როცა ამას თავის დროზე ვერ იგებ.

და ბოლოს, კიდე ერთ რაღაცას დავამატებ, სანამ ადამიანს ბოლომდე არ გაიცნობ, არ უნდა ენდო. სამწუხაროდ ამასაც ძალიან გვაინ მივხვდი…

იყო და არა იყო რა

ეს წიგნი ზღაპარივით იმიტომ იწყება, რომ ეს რომანი მართლა ზღაპარივით დაიწყო და რომანი კი იმიტომ ჰქვია, რომ ეს ამბავი სინამდვილეში სიყვარულის ისტორიაა.

როგორ შეიძლება რაღაც იყოს შენგან ძალიან ახლოს და ამავდროულად შორს. როგორ შეიძლება გეგონოს, რომ ერთ დღესაც, ასე მარტივად დამთავრდება ყველაფერი და გექნება ის, რისთვისაც ამდენი ხანია იბრძვი.

თითქოს სულ რაღაც 20 წელი გვაშორებს იმ ამბებიდან, რომლებიც ახლა ზღაპარივით გვეჩვენება, სინამდვილეში კი ეს ყველაფერი რეალურად მოხდა. მიუხედავად იმისა, რომ მე ამ ამბების შემდეგ დავიბადე, მაინც განვიცდი და მტკივა ის, რასაც ის ხალხი მაშინ განიცდიდა.

ზოგი მაშინ უკვე ზრდასრული ადამიანი იყო, ზოგი უკვე თვლიდა, რომ მისი დრო წავიდა, თვით წიგნის ავტორი, დათო ტურაშვილი , კი სტუდენტი იყო. სწორედ სტუდენტობის დროს არ არის ადამიანი ყველაზე კარგ ასაკში?! მისთვის კარგი დრო კი საქართველოსთვის ცუდი აღმოჩნდა, ალბათ ამიტომ არის მისთვის ეს ღიმილიანი მოგონებები სევდიანი.

,,თავისუფლებისთვის სულ ვიბრძვით და მოვიპოვებთ, მაგრამ ყოველთვის ვკარგავთ და მერე თავიდან ვიწყებთ”

და მე მინდა, რომ ეს ყველაფერი ისევ გრძელდებოდეს, ისევ ვიბრძოდეთ და არასოდეს გვბეზრდებოდეს თავისუფლების ძებნა. ისიც მინდა, რომ ავტორის სიტყვები გამართლდეს და ყველა მიხვდეს, თუნდაც გულის სიღრმეში მაინც, რომ თავისუფლებაზე ძვირფასი ამ სამყაროში მაინც არაფერი არსებობს…

მაშ ასე, თქვენს წინაშეა წიგნი თავისუფლებაზე, ომზე და სტუდენტობაზე. სტუდენტობაზე, რომელიც ყველაფრის მიუხედავად მაინც შედგა. სტუდენტობაზე, რომელთა ნაწილიც იმდროინდელ რეჟიმს შეეწირა. და მაინც, ეს ყველაფერი ერთი , თითქოს ერთი შეხედვით არაფრით გამორჩეული სიყვარულის ისტორიაა…

მზიური

სიტყვა მზიურის ხსენებისას უმრავლესობას პირველად პარკი მზიური წარმოუდგება თვალწინ. მზიური კარგი პარკია, ადრე დიდ დროს ვატარებდი იქ, მაგრამ უკვე 5 წელია ამ სიტყვამ სხვა მნიშვნელობაც შეიძინა.
ყველაფერი 2007 წელს, მე6 კლასში დაიწყო, როდესაც მათემატიკის მასწავლებელმა კლასში საუკეთესო მოსწავლეებს მათემატიკის “რაღაც კონკურსზე” გასვლა შემოგვთავაზა. არ ვიცოდით, სად მივდიოდით, რატომ ან რისთვის. უბრალოდ ვიცოდი, რომ ეს წერა მათემატიკას ეხებოდა და წავედი. პირველად ვიყავი უზნაძის ქუჩაზე, 63–ე სკოლაში და ვწერდი ჩემთვის უცნობი ტიპის , ლოგიკურ, ამოცანებს. დიდი იმედი არ მქონია არაფრის. თავს იმით ვიმართლებდი, რომ ეს პირველი იყო და ა.შ. შედეგი კი ჩემთვის მოულოდნელი იყო. 70 ქულა 100დან და მე–12 ადგილი ასზე მეტ ბავშვში. მოკლედ, მიმიღეს. ჩემთვის უცნობ, საინფორმაციო ტექნოლოგიების ცენტრ მზიურის პირველ ჯგუფში მიმიღეს.

მაშინ პროგრამირება კი არა, კომპიუტერის ჩართვა არ ვიცოდი. ასე მივყავი ნელ–ნელა. ჯერ კლავიატურაზე სწრაფად ბეჭდვა ვისწავლე, პროგრამა BabyType–ს დახმარებით, შემდეგ ელემენტარული, პროგრამირების საფუძვლები და თეორიული პროგრამირება(ალგორითმი). 1 წელიწადში, 2008 წლის პირველ ივლისს კი დედა მირეკავს, შავი თუ ნაცრისფერიო, ნაცრისფერი–მეთქი და სახლში ის კომპიუტერი მომიტანა, რომლიდანაც ახლა ვპოსტავ. მახსოვს “კარტებზე” გათენებული ღამეები და ა.შ. მაშინ კომპიუტერი ჩემთვის მხოლოდ რამდენიმე თამაშისთვის და Borland Pascal–ზე პროგრამების საწერად იყო განკუთვნილი.

ეს სურათიც 1ლი ივლისიდან შემომრჩა, ვერ ვიჯერებ, რომ მალე 4 წელი გავა

ეს სურათიც 1ლი ივლისიდან შემომრჩა, ვერ ვიჯერებ, რომ მალე 4 წელი გავა


შემდეგ იყო მეორე კურსი. მეორე კურსზე საოლიმპიადო ჯგუფში მოვხვდი. კარგად მახსოვს Usaco & Spoj.pl , კიდევ ბევრი რამე მახსოვს. მაგრამ ჯგუფში მხოლოდ 3 გოგო ვიყავით, აქედან 1 ხშირად აცდენდა, მეორესთან კი კარგი კონტაქტი არ მქონია და ვიჯექი ასე ბიჭების(რომლებიც იმ წელს ჩემი სკოლელები გახდნენ) გარემოცვაში და თანდათან დავმეგობრდით.
მეორე კურსის შემდეგ კი იყო მე3 კურსი, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ შეძენილი ცოდნის მხრივ ყველაზე ნაკლებად გამომადგა, მაინც ძალიან კარგად მახსოვს. სწორედ ამ კურსის დამსახურებაა რამდენიმე შეძენილი მეგობარი, რომელთა შორის რამდენიმესთან ახლაც ძალიან კარგი ურთიერთობა მაქვს.

ეს სურათი კი ძალიან კარგ მოგონებებთანაა დაკავშირებული. როდესაც და რამდენჯერაც არ უნდა ვნახო, სულ მეცინება :დ ჩემი საცოდავი სონი ერიქსონით გადაღებული საშინელი ხარისხის სურათია, მაგრამ მაინც :დ ამ სურათს ერთი სევდიანი ისტორიაც ახლავს თან, სწორედ მაშინ გამოვიცვალეთ შენობა და იქვე ახლოს, თამარ მეფის 14 ნომერში გადავედით. მართალია, იქ უფრო მოსახერხებელი ადგილი იყო, მაგრამ ყველას მაინც ძველი მზიური გვერჩივნა.
აგრეთვე ამ წლიდან რაც ყველაზე მაგრად მახსოვს, ზურა "მასწია", რომელიც თითქმის ჩვენნაირად აზროვნებდა, ასაკითაც არ იყო ჩვენზე ბევრად დიდი და თან ძალიან მაგარი მასწავლებელი იყო. იმედია არ გამიბრაზდება, ეს სურათი რომ დავდე, სხვა ვერ ვიპოვე ზურა "მასწ" :დ

აგრეთვე ამ წლიდან რაც ყველაზე მაგრად მახსოვს, ზურა “მასწია”, რომელიც თითქმის ჩვენნაირად აზროვნებდა, ასაკითაც არ იყო ჩვენზე ბევრად დიდი და თან ძალიან მაგარი მასწავლებელი იყო. იმედია არ გამიბრაზდება, ეს სურათი რომ დავდე, სხვა ვერ ვიპოვე ზურა “მასწ” :დ


ამ წელს დაიწყო რაც დაიწყო და მთელი წელი სადღაც დავბოდიალობდით სასეირნოდ. მგონი, ყველა ახალი ფილმი ვნახეთ კინოში , მთელი თბილისი მოვიარეთ და ა.შ. ძალიან კარგად მახსენდება ყოველთვის მთელი მე3 კურსი.
ესეც კიდევ ერთი ჯგუფელის ფოტოებუ ბონუსად :დ




მე4 კურსის დასაწყისში კი გადავწყვიტეთ, მიმართულება შეგვეცვალა და ინტერნეტპროგრამირება გაგვეგრძელებინა. გადავედით სხვა ჯგუფში, რომლიდანაც ნახევარ ბავშვებს ვიცნობდი, მეორე ნახევარი კი წლის ბოლომდე ძლივს გავიცანი. არ მომწონდა ის, რომ არ გვქონდა ისეთი მაგარი ურთიერთობა, როგორც წინა ჯგუფში, მაგრამ რას ვიზამდი.
2 ბავშვი, რომელიც მე4 კურსის ბოლოს გავიდა და მინდოდა, რომ გაეგრძელებინათ იყვნენ ანნა და ნოდარი(ნოდ 32 :დ). ანნასთან დიდი ხანია კარგი ურთიერთობა მაქვს და ასე ვაგრძელებთ, წერეთელი კი იმედია ამ პოსტს ნახავს და თუ ოდნავ მაინც მოენატრა მზიური და ჩვენ, გამიხარდება ))
ბოლოს კი, 2011–2012 სასწავლო წლებში იყო მე5 კურსი. მე5 და ბოლო. ვიცოდი თავიდანვე, რომ ეს ბოლო იყო, მაგრამ არ მეგონა ასე თუ დამწყდებოდა გული იმაზე, რომ ყოველ სამშაბათს და ხუშაბათს მზიურში აღარ მივიდოდი. ეს კი დაჯღაპნილი დაფა, მგონი ერთადერთი სურათი, რომელიც შუა წლიდან შემომრჩა წელს :დ
მინდა ამ ბოლო 2 წლის მასწავლებელიც ავღნიშნო. არა მარტო პინკ ფლოიდის და ბითლზის გამო, ისედაც მაგარი მასწავლებელია :დ

წლის ბოლოს კი გადავწყვიტეთ არ დავიშალოთ, ხშირად ვნახოთ ერთმანეთი და ა.შ. 12 ივნისს, როდესაც ჩემი ბოლო ვიზიტი იყო მზიურის მოსწავლის რანგში, სამმა გოგომ ჯგუფში თეთრი მაისურები ჩავიცვით და ზედ კოდები დავიწერეთ. ძალიან მაგარი, მაგრამ გულისამაჩუყებელი იყო, ჩვენ საინფორმაციო ტექნოლოგიების ცენტრი მზიურიმზიური დავამთავრეთ.

This slideshow requires JavaScript.

პ.ს. მზიურმა მომცა შესაძლებლობა მესწავლა რამდენიმე პროგრამირების ენა, შემეძინა კარგი მეგობრები, დავინტერესებულიყავი რაღაც ახლით და საერთოდ, როგორც ჩემმა ჯგუფელმა თქვა, ჩვენ მზიურში გავიზარდეთ. 2007–2012 , ეს 5 წელი მართლა არასდროს დამავიწყდება და დიდი მადლობა ამისთვის მთელ მზიურის ჯგუფს და ბავშვებს ❤ მზიური იმაზე ბევრად მეტს ნიშნავს ჩემთვის, ვიდრე აქ დავწერე.
პ.პ.ს. აქ იმ სერთიფიკატის სურათს დავდებ, რომელსაც მალე ავიღებ მზიურში ^^

კომბინაციები


მათემატიკაში ყველაფერი მარტივადაა. გაქვს მოცემული პირობა, გაქვს ფორმულა და ითვლი კომბინაციების რაოდენობას. აი, ცხოვრებაში კი მთლად რიგზე ვერაა ყველაფერი. გაქვს მინიმუმ 1 არჩევანი(მაქსიმუმ +∞), არ იცი, რომელია სწორი, რომელი მცდარი და რომელი მოგცემს ყველაზე კარგ შედეგს. არჩევნების რაოდენობა კი პრობლემის სირთულეზეა დამოკიდებული.
ახლა ზუსტად ეს პერიოდი მაქვს. Overthinking, რაც წელიწადში რამდენჯერმე მემართება, სტრესულ მომენტებში. არჩევნების რაოდენობა კი 3.
1) სწავლა
2) გადაწერა(რაც არამგონია გამოვიდეს)
3) სკოლიდან გადასვლა
რა თქმა უნდა, ყველა საქმე ბოლოსთვის მოვიტოვე და როგორც ყველა მოზარდი, მეც გამოცდებზე ვწუწუნებ. იტყვი, პირველია ყველაზე კარგი ვარიანტი, ადე, აქ რას უზიხარ და პოსტებს წერო… ჰო, სათქმელად ადვილია, მაგრამ ასე რომ ჯობს, მეც კარგად ვიცი.
სკოლის შეცვლა კი ძალაინ დიდი დარტყმა იქნება ჩემთვის. ბოლო 2 წლის სხვა სკოლაში გატარება ნამდვილად არ მინდა, ამიტომაც , თქვენ იფიქრეთ, თუ რატომ დავარქვი პოსტს ეს სათაური, მე კი ავდგები და ტრიგონომეტრიას გადავხედავ, იქნებ რამდენიმე ფორმულა მაინც დავიზეპირო.

პ.ს. ამ პოსტით მინდა ბოდიში მოგიხადოთ იმაზე, რომ 26 მაისის შემდეგ პოსტი არ დამიწერია. კიდევ იმაზე, რომ მინიმუმ 14 ივნისამდე ვერაფერს დავწერ. ძალიან მაკლიხართ და დიდი მადლობა იმ ხალხს, რომლებიც მეუბნებით, გული გვწყდება, შენს ბლოგზე რომ შემოვდივართ და ახალი არაფერი გვხვდებაო.