Perfect Strangers

ერთი ცუდი “თვისება” მაქვს: ძალიან მიჭირს ადამიანის სახის დამახსოვრება. ამის გამო ხანდახან დისკომფორტი მექმნება; სკოლა რომ გამოვიცვალე, თითქმის ნახევარი წელი მოვანდომე მთელი კლასის “გაცნობას”. ეს თვისება კიდევ ერთი მიზეზის გამო არ მიყვარს: ქუჩაში ხშირად მხვდებიან ადამიანები, რომლებიც რაღაც გარკვეული მიზეზების გამო მამახსოვრდებიან და ჩემი ცუდი მახსოვრობის გამო მხოლოდ დაახლოებით მახსოვს მათი გარეგნობა. სამწუხაროდ, მათი პოვნის მხოლოდ თეორიული შანსი მაქვს. ჯერ–ჯერობით ხუთი მათგანი ჩამრჩა ღრმად გონებაში:

  • წითური ბიჭი, რომელიც ორჯერ ვნახე, მაგრამ მაინც არ მახსოვს სახეზე. პირველად– ველოსიპედით დადიოდა ჩემ ძველ სახლთან, თემქაზე. მეორედ – ველოდრომზე ვნახე და სახე აღვიდგინე; ისე გამიხარდა მისი მეორედ ნახვა, რომ მინდოდა მივსულიყავი და რამე მეთქვა, მაგრამ ვერ გავბედე. ერთ საათში მისი სახე ისევ დამავიწყდა. (დაახლოებით 2005/07 წლები)
  • ქერა ბიჭი, რომელიც 61 ნომერ მარშუტკაში იჯდა, ნაუშნიკები ეკეთა და თავს მუსიკას აყოლებდა. მგონი ეს ბიჭი ნუცუბიძეზე ვნახე მეორედ, მაგრამ სახე ისე კარგად ვერ აღვიდგინე, როგორც პირველ შემთხვევაში. (ისევ 2007)
  • განაგრძე კითხვა

    Advertisements