კადრები


ადამიანის თვალი წამში 25 კადრს აფიქსირებს: 24 ცხადად ამახსოვრდება, ის ერთი კი ქვეცნობიერში მიდის. ახლა ღამის პირველი საათია და ძალიან მეზარება, თორემ გამოვთვლიდი 17 წლის და 9 თვის განმავლობაში რამდენი ოცდამეხუთე კადრი დაილექა ჩემ ტვინში. ძალიან საინტერესო სანახავი იქნებოდა ამ კადრებით აწყობილი ფილმი. წარმოიდგინეთ, ადამიანის სიკვდილის შემდეგ ავიღებდით მის ტვინს, ამოვკრეფდით ყველა ოცდამეხუთე კადრს , თანმიმდევრობით დავალაგებდით და გამოვიდოდა ერთი დიდი სრულმეტრაჟიანი ფილმი. imdb-ზე ახალი კატეგორიაც კი გაიხსნებოდა ამ ფილმებისთვის 🙂

მე ადამიანების იმ კატეგორიას მივეკუთვნები, რომლებიც მიიჩნევენ, რომ მათი ცხოვრება ძალიან მნიშვნელოვანი რამაა. ამ მიზეზით მაქვს დღიურები და ჩანაწერების რვეულები, ბლოგი და უამრავი ფოტო. ამ ბოლო დროს ძალიან კარგი რაღაცები ხდება; იმდენად კარგი, რომ თითქმის ყველანაირ ცუდ ამბავს ვიკიდებ.
განაგრძეთ კითხვა

კიევი და სხვა ამბები


როგორ მოვხვდი გასაუბრებაზე, როგორ კინაღამ გადავიფიქრე და როგორ ველოდებოდი გამოცდების თარიღის გამოცხადებას არ დავწერ, უინტერესოა და მეზარება.

6 ოქტომბერს, შუადღის 3 საათზე თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში ვიყავი. შემდეგ ფრენა გადადეს. სამჯერ. და როგორც იქნა, 7ში, საღამოს 5 საათზე ჩვენი თვითმფრინავი აფრინდა. აქამდე საზღვარგარეთ ორჯერ ვიყავი : ირანში და თურქეთში, მაგრამ ორივეჯერ ავტობუსით და საშინლად მაინტერესებდა რა გრძნობა იყო ფრენა. დიდი არაფერი, აფრენას აქვს მარტო მუღამი. ორივე გზაზე ილუმინატორთან მოვხვდი, I’m a lucky bitch 😀
განაგრძეთ კითხვა