Dobrý den, od Batumi

ბათუმი ერთ–ერთი ჩემი საყვარელი ქალაქია. ლამაზია, იდეალური ზომის და მრავალფეროვანი. ავტობუსებიც მიყვარს, თბილისის ყვითლებს ასჯერ სჯობს. ხალხიც ძალიან საყვარელია, ნებისმიერ ადგილს მიგასწავლიან. ეცდებიან, ყოველშემთხვევაში.

წელს, ორწლიანი პაუზის შემდეგ, შემთხვევით მოვხვდი აქ და ორი ისეთი დღე გავატარე, ძნელად რომ დაივიწყებ ადამიანი.ჩემი ჯამში ოთხდღიანი თრიფი აჭარისკენ დაიწყო ასე: ვიცოდით, რომ ცოტა დრო, ცოტა ფული და უკუპროპორციულად სანახავი ადგილები გვქონდა. მარშრუტი ასეთი გამოვიდა:
დღე 1 თბილისი–გორი–ჩოხატაური–ოზურგეთი–ქობულეთი
დღე 2 ქობულეთი–ბათუმი
დღე 3 ბათუმი
დღე 4 ბათუმი–ქუთაისი–თბილისი

ყოველი დღის ბოლოს რომელიმე მაინც ვამბობდით ფრაზას: “რა გრძელი დღეა” ან “რამდენი რამე მოხდა დღეს”. ცოტა ძილით და ბევრი სიარულით შეიძლება იმ მოგონებების მოკლე დროში შექმნა, რომელიც დიდხანს არ დამავიწყდება.

უკანა გზაზე ჩეხები გავიცანით. მთელი საქართველო მოვლილი ჰქონდათ უკვე და ორ დღეში უკან გამგზავრებას აპირებენ. მე თითქმის არ მილაპარაკია, ჩემი მეგობარი მჯობნის რუსულში. ისე კი, ევროპული ენებიდან უმრავლესობაზე შემიძლია მისალმება, ჩეხურად კი არა. მთელი დღე გამყვა და საღამოს დავგუგლე. ჩემი აქცენტით ჩეხური და რუსული “დობრი ძენ” იდენტური იქნებოდა ამიტომ, მგონი მსგავს წვრილმანებზე მთელი დღე ფიქრი რომ უაზრობაა, ეგ უნდა ვისწავლო.

რა ვისწავლე რეალურად

  • დამოუკიდებლად დასვენება შემიძლია
  • აღარასდროს უნდა წავიდე ქობულეთის დაცულ ტერიტორიებზე
  • აღარასდროს უნდა ვიმგზავრო ქუთაისი–თბილისის რვალარიანი მატარებლით სიცხეში
  • ბათუმიდან თბილისში ჩამოსვლა პატიოსნად შეიძლება ექვსლარნახევრად
  • ქობულეთში კარავს ცოტა უკეთეს ადგილზე გავშლი ხოლმე
  • “პარალონი” უნდა ვიყიდო
  • რა ვერ გავაკეთე

  • ყველაფერი გავაკეთე, უბრალოდ ზღვაში ვიცურავებდი კიდევ უფრო მეტს, მაგრამ მაინც არ მეყოფოდა
  • მომავალი გეგმები
    Error 404 nothing has found. უბრალოდ, როგორც ეს პოსტი დავწერე ღამის 2 საათზე, ისე სპონტანურად და არეულად ვატარებ ზაფხულს.

    ისე კი, სვანეთის მონახულება გადავწყვიტე საბოლოოდ. იმედია, გამომივა. თუარადა ორ დღეს სადმე მაინც გავატარებ მთაში, სიგრილეში, ჩაის ჭიქით და წიგნით ხელში, თითქოს ეს იყოს იმ არეულობიდან დახსნის გზა, რომელში ყოფნაც მგონი უკვე მომწონს კიდეც.

    ბონსაი: ნიადაგის განოყიერება

    ფრთხილად იყავით ნიადაგის განოყიერებისას. ბონსაი იმდენად მცირე ზომისაა, რომ ძალზე ადვილია საკვები ნივთიერებების მიწაში ზედმეტი რაოდენობით შერევამ მცენარე დაღუპოს. ზშირად მათი სამყოფი საზრდო ბუნებრივად არის ნიადაგშიი და ნერგები ნორმალურად იზრდებიან ერთი – ორი წლის განმაბლობაში – დამატებითი სასუქის გარეშე. სასუქს იყყენებენ არა იმისთვის, რომ ხელი შეუწყონ მცენარის ზრდას, არამედ მათი ჯანმრთელობის შესანარჩუნებლად.

    საუკეთესოა თხევადი სასუქი, რომელსაც ოთახის პირობებში ბონსაის გაზრდისთვის იყენებენ, რადგან არა აქვს არასასიამოვნო სუნი. ეს სასუქი უნდა მოეხას მორწყვის შემდეგ. განოყიერება იწყება გვიან გაზაფხულზე და გრძელდება მთელი ზაფხულის მანძილზე ყოველ კვირას. ზამთრობით განოყიერება იშვიათად სჭირდება. ეს განრიგი იცავს მცენარეს დაავადებებისგან და ხელს უწყობს მის ჯუჯად ჩამოყალიბებას. გახსოვდეთ, ზოგჯერ ზედმეტი სასუქი იწვევს მცენარის დაღუპვას!

    დაიმახსოვრეთ!

  • ზრდასრული ხეები და ბუჩქები მოითხოვენ სპეციალურ სასუქს, თუმცა ყვავილების გამოჩენისთანავე განოყიერება უნდა შეწყდეს.
  • იმ ხეებს, რომლებსაც აქვთ მწიფობაში შესული ნაყოფი, სასუქის მიცემა უნდა დაუწყოთ ყვავილობიდან ორი თვის შემდეგ და ასე გააგრძელოთ შემოდგომამდე (ინტერვალებით).
  • ხანდახან მცენარე იმდენად პატარაა, რომ განოყიერება ხორციელდება მხოლოდ ინექციით – წყლის გასასვლელი მილიდან.
  • ბონსაი: ფორმის მიცემა მავთულის შემოხვევით

    იმ ხეებისგან განსხვავებით, რომელთაც აქვთ საინტერესო ფორმა, ზოგიერთი ხე – მსგავსად კრიპტომერიისა – მაქსიმალური სილამაზის მისაღებად მოითხოვს სწორ ღეროს.

    კრიპტომერიის ღერო ყოველ წელს იჭრება რაც შეიძლება მოკლედ – დაპატარავებისა და გასქელების მიზნით. ამავე დროს ტოტებიც უნდა ჰქონდეს მოკლე და ჯანმრთელი. იმ შემთხვევაში, თუ ღერო გადაიხრება ან დაიგრიხება უნდა შემოეხვეს სპილენძის მავთული სპირალისებურად ძირიდან ზემოთკენ. ამის შედეგად ღერო გასწორდება, მაგრამ მავთული მაინც უნდა დარჩეს შემოხვეული, ვიდრე ღერო საბოლოოდ არ მიიღებს სასურველ ფორმას.

    თუ გსურთ გქონდეთ ბონსაი ძირს ჩამოწეული ტოტებით, ტოტები ძირს დახარეთ და ისე შემოახვიეთ მავთული. ვინაიდან ჯუჯა მცენარეები ძალზედ სუსტები არიან (შესაძლოა ისინი მავთულმა დააზიანოს) ამიტომ ტოტების დასახრელად შეგიძლიათ გამოიყენოთ მათზე სიმძიმის დაკიდებაც. ჭურჭელზე უნდა შემოახვიოთ კანაფი, თოთქოს ამანათს კრავდეთ. ამ კანაფის მეშვეობით მცენარის ტოტები ქვემოთ ჩამოუწიეთ და გააჩერეთ სასურველ პოზიციაში. თოკი ტოტზე რამდენიმე თვეს გააჩერეთ, სანამ არ მიიღებთ სასურველ შედეგს.

    პლიუს ერთი


    Facebook-მა წელსაც შემოგვთავაზა წლის შემაჯამებელი პოსტები. ჩემი საკმაოდ კარგი გამოვიდა, თან წლის მთავარი მოვლენაც საამაყოდ გამოიჭიმა შუაში წარწერით: Graduated!
    რეალურად ბევრად მეტი რამ მოხდა. სამწუხაროდ, ბლოგზე წერად მოვუკელი და წინა წლებივით არ შემიძლია პოსტების მიხედვით მარტივად გადავავლო მთელ წელს თვალი. ამიტომაც საკუთარ პროფილს გავხსნი და სურათების მიხედვით წლის მთავარ მოვლენებს უბრალოდ ჩამოვწერ.

  • პირველი და ყველაზე მთავარი: 18 წლის გავხდი. დაბადების დღე ტრადიციულად არ გადამიხდია. ეს ალბათ ბევრი მეგობრის და უკუპროპორციული თანხის გამოა, ან იმიტომ, რომ რეალურად ხმაურს ვერ ვიტან. რაც უნდა იყოს, სიგარეტს და სასმელს უკვე თავაწეული ვყიდულობ. ეს შაურმაზე დანთებული სანთლები კი ერთადერთი კადრია, რომელიც იმ დღეს გადავიღე.
    განაგრძეთ კითხვა
  • სად არის რიჟახა

  • რიჟახას ვიზა არ მისცეს
  • -რატომ ვერ წახვედი გერმანიაში?
    -ვაიმე, ახლა რა უნდა ქნა?
    -ვიზა არ მოგცეს? დამპლები, მოდი საელჩო ავაფეთქოთ ჰეჰე.
    -გინდა დავადგეთ? 😉

    განაგრძეთ კითხვა

    ახალი პოსტი

    პოსტის დაწყება როგორ უნდა? მისალმებით? თუ პირდაპირ ბრძნული აზრების ფრქვევით?

    რაც უნდა იყოს – დამავიწყდა.

    ჯერ რამდენიმე დღე არ დავწერე, შემდეგ რამდენიმე კვირა, მგონი უკვე რამდენიმე თვეც კი. გადამოწმებაც კი მეზარება. არადა, რამდენი რამ მოხდა. საატესტატოები და ეროვნულები ჩავაბარე, ეს უკანასკნელი კი სულ ტყუილად, იმიტომ , რომ 6 აგვისტოს საელჩოში ვიქნები და თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ სექტემბრიდან იენას უნივერსიტეტში (გერმანია) ვისწავლი. არადა, 1 წლის წინ არც კი ვოცნებობდი საზღვარგარეთ სწავლაზე, ახლა კი უფასოდ მეძლევა ასეთი მაგარი შანსი. მგონი 70%-იანი გრანტიც კი ავიღე (რეპეტიტორების გარეშე!!!) და ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც საკუთარი თავით ვამაყობ.

    გერმანიის გამო (და არა მარტო) ვმუშაობ და თბილისიდან არ გავსულვარ წინა კვირას თუ არ ჩავთვლით. წინა კვირაში კი 4 დღე ისე კარგად გავატარე ქალაქგარეთ, რომ მთელი ზაფხული მეყოფა. მთელი ზაფხული რა, სავარაუდოდ 25 აგვისტოსკენ მინიმუმ 1 წლით დაგემშვიდობებით. ჯერ ვერ აღვიქვამ და ამიტომაც მგონია, რომ ან ვიზას არ მომცემენ, ან ბილეთები არ მექნება წესრიგში, ან სხვა რაიმე საბუთი და ბლაბლაბლა. ჰოდა, ის 2 დღე მცხეთაში და კიდევ ამდენი მეტეხში მეგობრებთან ერთად აგარაკზე, მარტო, სიწყნარეში (ამას ვიტყუები), ცოტა ძილით, ცეცხლზე შემწვარი სარდელით და ძალიან გემრიელი წითელი საფერავით ნამდვილად კარგი კვირის ბოლო იყო.

    იმედია, ცოტათი მაინც ამოვქაჩავ. იმედია, უფრო მეტის და უფრო კარგის წერას შევძლებ მომავალში. და კიდევ იმის იმედი მაქვს, რომ ბევრს და უფრო ბევრს მივაღწევ.

    გკოცნით, თქვენი რიჟახა.

    ეგოიზმი

    გუშინ მანქანამ დამარტყა. მეორედ. პირველად კაი, ისეთ ადგილზე გადავდიოდი, სადაც ზებრა არ იყო. გუშინ კი ტროტუარზე მოატრიალა და გაიქცა. ჩემდა გასაკვირად, გაბრაზებული არ ვარ. ნომრები ვერ დავიმახსოვრე-მეთქი, მაგრამ არც მიცდია და ერთადერთი, რასაც ტროტუარზე დაგდებული ვფიქრობდი, სახლამდე მიღწევა იყო.

    ამჯერად ყველაფერი შედარებით სერიოზულადაა, დილიდან ვწევარ და გვერდზეც ვერ ვბრუნდები ისე, რომ არაფერი მეტკინოს. პოლიკლინიკაში წასვლა არ მინდა, უზარმაზარი რიგებია, დაზღვევა მე არ მაქვს. ამიტომ ვწევარ საწოლში, ბებიაჩემი კი სულ იმას მეკითხება , ორპირში ხომ არ მოვყევი. აბა, ხომ არ ვეტყვი რაც მოხდა, ინერვიულებს.

    სამსახურიდან გავეთავისუფლე რამდენიმე დღით (თან დასვენებები დაემთხვა), სკოლის გამოცდები 10 დღეში იწყება და შიგადაშიგ ისტორიის წიგნსაც ვშლი, ოღონდ ვერაფერს ვიმახსოვრებ და ფეისბუქსაც მექანიკურად ვსქროლავ. ძალიან ცუდია, რომ კალათბურთის ბილეთები მაინცდამაინც დღეს მომცეს, ძალიან მინდა წასვლა.

    ასე და ამგვარად, საშინლად არაპროდუქტიული დღეა, ვერაფერს ვაკეთებ წოლის და ჭამის გარდა. დღის ბოლოს საკუთარი თავი შემეზიზღება და იმის იმედით დავიძინებ, რომ ეს წამლები მიშველის და ხვალ გამართულად სიარულს შევძლებ.

    არაფერს ვაკეთებ და მაინც ყველაფერი ჩემთვის მინდა სულ იმას ვფიქრობ, რომ ყველა ასეა გულის სიღრმეში, მაგრამ არ ამბობს.
    და მაინც არ ვარ ბოლომდე ის, ვინც მინდა , რომ ვიყო.
    ბოლოს და ბოლოს, მე ხომ ის ადამიანი ვარ, ვიტრინაში ტანსაცმლის მაგივრად საკუთარ თავს რომ ხედავს.