ბონსაი: მცენარის ფორმის,მიმართულების მიცემა და გასხვლა

  • მცენარის ფორმისა და მიმართულების მიცემა

1. დავუშვათ, ჩვენს ხელთაა ახალგაზრდა მცენარე. აქ ძირითადი ღერო უნდა გადაიჭრას, რათა მცენარე გახდეს ჯუჯა (პირველადი გადანაჭერი).

2. ზუსტად პირველი გადანაჭრის ქვემოთ ვითარდება ახალი ამონაყარი.

3. ახალ ამონაყარზე კეთდება მეორე გადანაყარი. აქ ამოდის მესამე ამონაყარი. ეს პროცესი უნდა განმეორდეს ყოველ წელს, რაც მცენარეს ჯუჯა ფორმას შეუნარჩუნებს.

4. ახალგაზრდა მცენარისთვის სწორი ფორმის მისაცემად მასზე შეგვიძლია წვრილი მავთული შემოვახვიოთ.

  • გასხვლა

პატარა ზომის ახალგაზრდა ხეებზე სპილენძის მავთულის დახვევა რეკომენდირებული არ არის. 1 ან 2 წლის ხეები უნდა გაისხვლას კვირტის გაშლამდე, ძირიდან სამ მერვედ ან სამ მეოთხედ სანტიმეტრამდე. ამგვარი გასხვლა უნდა განმეორდეს 4-5 წლის განმავლობაში, რის შედეგადაც ღერო საინტერესო ფორმას იღებს. თითოეული უმცირესი ზომის რორი, რომელიც ქვემოთა მხარეს იწყებს ზრდას უნდა “გაიქაჩოს”, ვიდრე არ დაგრძელდება, ხოლო ახალგაზრდა ტოტი, რომელიც გრძლად იზრდება, თითების ფრთხილი დაწოლით უნდა დამუშავდეს, რათა ზრდა შეწყვიტოს.

ფორმის მისაცემად სპეციალური დამუშავება სჭირდება აყვავებულ ხეს. ამგვარ ხეთა ყლორტები და ყვავილოვანი წამონაზარდები უნდა დაიმყნოს ივნისის დასაწყისში (იაპონიაში ეს პერიოდი წვიმიანია და ახალგაზრდა ყლორტები უფრო მაგრდებიან). თითოეულ ყლორტზე მხოლოდ ორიოდ კვირტი უნდა დარჩეს. ამ კვირტებიდან ახალი ტოტები გაიზრდებიან ივლისსა და აგვისტოში. მათი ხელის ხლება არ შეიძლება შემოდგომამდე. ნოემბერში ისინი უნდა შემოკლდნენ და დარჩეს მხოლოდ ჩამოყალიბებული (ფორმირებული) რამოდენიმე საყვავილე კვირტი. თუ მცენარე მთელი სეზონის განმავლობაში მზეზეა, მაშინ არავითარი სპეციალური ზომების მიღება არაა საჭირო კვირტების გასაშლელად.

  • გასხვლის წესები

1. ერთწლიანი ნათესარი, მზადაა გასასხლავად და ღეროს ფორმის მისაცემად.

2. ორწლიანი ნათესარი: აღმავალი ტოტები უნდა მოიჭრას, ძირითადი ღერო უნდა დარჩეს.

3. ასევე გასხვლის შემდეგ ივლის ფორმას სამწლიანი ხე.

4. ოთხწლიანი ხის ღერო კი იწყებს ულამაზესი ფორმის მიღებას (ზიგზაგისებურს).

სისხლი


არც კი ვიცი, წერა როგორ დავიწყო. არც ის ვიცი – რამდენი ადამიანი ნახავს ამ პოსტს, თუმცა ეს ის შემთხვევაა, როდესაც ძალიან მინდა რომ პოპულარული ბლოგი მქონდეს. ამ შემთხვევაში ყველაფერი გაცილებით მარტივი იქნებოდა: დავპოსტავდი და იმაზე აღარ ვიფიქრებდი, თუ როგორ გამევრცელებინა ეს ამბავი. სამწუხაროდ არც პოპულარული ბლოგი მაქვს და არც იმის იმედი, რომ ამ პოსტით ბევრი დაინტერესდება, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ახლა ის დროა, ყველამ ყველანაირი შესაძლებლობა რომ უნდა გამოვიყენოთ.

ბევრს არ ვილაპარაკებ, რადგან დიდი პოსტების კითხვა ყველას ეზარება. ამიტომაც პირდაპირ გთხოვთ, თუ გაგაჩნიათ შესაბამისი სისხლის ჯგუფი ან გაქვთ მატერიალური შესაძლებლობა, დაეხმარეთ იმ ადამიანს, რომელსაც არც კი ვიცნობ, მაგრამ ძალიან მინდა მისი დახმარება.

3 წელი


3 წელი დიდი დროა. იმდენად დიდი, რომ ძალიან ბევრი რამის შექმნას და გადაფასებას ასწრებ ადამიანი. იმდენად ბევრის, რომ შემდეგ ნახევარი აღარ მოგწონს. იმდენად აღარ მოგწონს, რომ საერთოდ ანადგურებ. და იმდენად ბევრს ფიქრობ მომავალზე, რომ წაშლილი პოსტები საერთოდ გავიწყდება.

ასე და ამგვარად, დღეს ჩემი ბლოგი 3 წლის გახდა. ამ ხნის განმავლობაში სამას პოსტზე მეტი დავწერე, თუმცა აგვისტოს ერთ მშვენიერ დღეს დიდი წმენდა მოვაწყვე. ახლა მათი რაოდენობა ერთ ასეულზე ნაკლებია, თუმცა, როგორც ამბობენ, მთავარი ხარისხია და არა რაოდენობაო.
განაგრძე კითხვა

2013 წლის შეჯამება


რაც ეს ბლოგი მაქვს, უკვე მეოთხე წლის რევიუს ვწერ. facebook–მა საშუალება მომცა ზედმეტი წვალების, ჩანაწერებში ქექვის და ა.შ. გარეშე აღმედგინა მეხსიერებაში მთლიანი წელიწადი.

1. და ერთ–ერთი მთავარი: ჰარი პოტერი წავიკითხე. რა და როგორ, ლინკზე გადადით და ნახეთ. ერთ–ერთი ყველაზე მაგარი წიგნების სერიაა, რაც ოდესმე წამიკითხავს.

2. 21 იანვარს პირველად ვნახე გრიშა 😀 ნახევარ წელზე მეტი ვწერდით ერთმანეთს, მაგრამ შეხვედრა აზრადაც არ მოგვსვლია. ან მოგვსვლია და არ მახსოვს.

3. აპრილამდე არაფერი მნიშვნელოვანი არ მომხდარა მგონი. შემდეგ ტელევიზია “ენკი–ბენკიში” დავიწყე სტაჟიორად მუშაობა. თავიდან სიტუაცია მომწონდა, მაგრამ შემდეგ მივხვდი, რომ არ ვიყავი მზად 6 თვიანი უფასო სტაჟირებისთვის. ივნისში წამოვედი.

4. ახლა გამახსენდა, მარტის ბოლოს ჩემი და წავიდა გერმანიაში 3 თვით. აქამდე მხოლოდ 10 დღით ვიყავით დაშორებულები ერთმანეთს და თავიდან ცოტა მეუცხოებოდა მის გარეშე სახლი. შემდეგ კი ისე გავიდა ეს თვეები, რომ ვერც გავიგე.

განაგრძეთ კითხვა

სტამბოლი


(ეს სურათი მე გადავიღე და ძალიან მომწონს)
სტამბოლიდან თითქმის ორი კვირაა, რაც ჩამოვედი, მაგრამ ზღვაზე დავრჩი, იქიდან კი პოსტის დაწერა არ შემეძლო.
25 მაისს ჩემმა დაქალმა მითხრა, რომ წელს სკაუტები სტამბოლში გეგმავდნენ დაბანაკებას. სამმა გადავწყვიტეთ წასვლა. 1 თვით ადრე უკვე ძალიან აჟიტირებული ვიყავი და ერთი სული მქონდა 18 აგვისტო როდის მოვიდოდა. ჩანთაში პირველი “უმანკოების მუზეუმი” ჩავდე და წავედით.
ირანში მოგზაურობისას ავტობუსით მგზავრობას მივეჩვიე, თან როდესაც მეგობრებთან ერთად და კიდევ ოცამდე ბავშვთან ერთად ხარ, არ გწყინდება.
განაგრძე კითხვა

Tbilisi Open Air 2013, მეგობრები და სხვა სიკეთეები


მერე რა, რომ ამ სურათში გილანი კარგად არ ჩანს.

დღეს უკვე 8 ივნისია. მოსაყოლი კი ძალიან ბევრი დამიგროვდა.

4 ივნისი
რატომღაც ყველა და ყველაფერი ნერვებს მიშლის. ბილეთს ვიღებ და ვუყურებ. რამდენჯერმე. შემდეგ პირდაპირ ნერვების შლაზე გადმოდიან. თავიდან წერა მეზარება და სტატუსს გადმოვაკოპირებ:

22 მარტს , შუადღის 4 საათზე ვიყიდე Tbilisi Open Air Alter/Vision–ის სამოც ლარიანი ბილეთი. შესაბამისად, უკვე ორ თვეზე მეტია ველოდები კონცერტს და აი, ხვალ უკვე ჩემ საყვარელ სტადიონზე შევალ და ჩემ საყვარელ ჯგუფს მოვუსმენ. (აქვე, ყველამ კარგად იცით ჩემი გულისტკივილი: 4 აგვისტოს კონცერტზე ვერ მივდივარ სტამბულში). ამიტომაც, წელს რამდენიმე კარგი ლაივის შემდეგ მივდივარ ასეთ მაგარ კონცერტზე და მიხარია ისე, რომ ხანდახან ძალიან არაადეკვატურად გამოვხატავ.
ყველამ, ვინც ჩემი ხასიათის გაფუჭებას ცდილობს , მეუბნება საშინელ ფრაზებს და ა.შ. შეგიძლიათ შეწყვიტოთ ჩემ ხასიათში ჩაჯმა და თქვენ საქმეს მიხედოთ. ისეთი ბედნიერი, როგორიც ხვალ მე ვიქნები, არასდროს არ ყოფილიყავით
გმადლობთ ყურადღებისთვის ^^

განაგრძეთ კითხვა

შაქარი: ერთი მკვლელის ისტორია


ბავშვობაში ბებიაჩემი ყავაში ჩუმად მიყრიდა შაქარს: ჯერ ერთი, ბავშვმა ყავა არ უნდა სვას და მეორეც ის, რომ მწარეაო. შაქრიან ყავას გაუსინჯავად ვტოვებდი მაგიდაზე. კითხვაზე, თუ როგორ ვხვდებოდი ყავა დაშაქრული იყო თუ არა, ყოველთვის ვპასუხობდი, მაგრამ ჩემი არასდროს ჯეროდათ. არადა , სიმართლეს ვამბობდი, შაქრიან ყავას სხვა სუნი ჰქონდა. შაქარს რა სუნი აქვსო, მეუბნებოდნენ და იცინოდნენ. შემდეგ გავიზარდე და მეთვითონ ვისწავლე ყავის მოდუღება.

ცოტა ხნის წინ ბიძაშვილთან ვიყავი. მაგიდაზე წიგნები ეწყო და თვალიერება დავიწყე. “სუნამო: ერთი მკვლელის ისტორია”. მათხოვა და წავიკითხე. ჩამთრევი და საინტერესო ისტორიაა; ისეთი, არცერთ სხვას რომ არ ჰგავს. ეს იყო რაღაც ახალი, საიდუმლოებით მოცული და განმაცვიფრებელი ისტორია. მინახავს ადამიანი, რომელსაც ასპროცენტიანი მუსიკალური სმენა აქვს, ასევე ადამიანი, რომელიც ჩვეულებრივზე ორჯერ მეტ ფერს არჩევს, მაგრამ ეს რაღაც სხვაა.

დღეს ფილმსაც ვუყურე და ძალიან კარგი ეკრანიცაზიაა. სულ არ არის საჭირო ერთი ერთში ყველაფრის გადატანა. განსაკუთრებით ბოლო ნახევარმა საათმა ეკრანს მიმაჯაჭვა და მგონი სულ რამდენჯერმე დავახამხამე თვალები. ისე, კიდევ ერთხელ გამიხარდა, წითური რომ ვარ.

სამწუხაროდ, სუნამოებს ერთმანეთისგან რთულად ვარჩევ და საკუთარი, ადამიანის სუნიც გამაჩნია, თორემ ვიფიქრებდი, რომ მეც გრენუისნაირი გამორჩეული ვარ. ალბათ, არც ადამიანის მოკვლა შემიძლია, როგორც ამას რამდენიმე ფსიქოლოგიური ტესტი ამბობს. თორემ მეც დიდი სიამოვნებით შევქმნიდი საოცარ სუნამოებს.

არ გამოვრიცხავ, რომ ჩემი შაქრისადმი დამოკიდებულება უბრალოდ დამთხვევა იყოს და სინამდვილეში მის სუნს ვერ ვგრძნობდე და უბრალო ალბათობის პრინციპით ვარტყამდე ყოველ ჯერზე. ხანდახან მეთვითონ მეცინება ამ სისულელეს ამხელა ყურადღებას რომ ვაქცევ, მაგრამ “სუნამოს” წაკითხვის და ნახვის შემდეგ ამ სისულელემ ცოტათი, მაგრამ მაინც გამახარა..