პლიუს ერთი


Facebook-მა წელსაც შემოგვთავაზა წლის შემაჯამებელი პოსტები. ჩემი საკმაოდ კარგი გამოვიდა, თან წლის მთავარი მოვლენაც საამაყოდ გამოიჭიმა შუაში წარწერით: Graduated!
რეალურად ბევრად მეტი რამ მოხდა. სამწუხაროდ, ბლოგზე წერად მოვუკელი და წინა წლებივით არ შემიძლია პოსტების მიხედვით მარტივად გადავავლო მთელ წელს თვალი. ამიტომაც საკუთარ პროფილს გავხსნი და სურათების მიხედვით წლის მთავარ მოვლენებს უბრალოდ ჩამოვწერ.

  • პირველი და ყველაზე მთავარი: 18 წლის გავხდი. დაბადების დღე ტრადიციულად არ გადამიხდია. ეს ალბათ ბევრი მეგობრის და უკუპროპორციული თანხის გამოა, ან იმიტომ, რომ რეალურად ხმაურს ვერ ვიტან. რაც უნდა იყოს, სიგარეტს და სასმელს უკვე თავაწეული ვყიდულობ. ეს შაურმაზე დანთებული სანთლები კი ერთადერთი კადრია, რომელიც იმ დღეს გადავიღე.
    განაგრძეთ კითხვა
  • სად არის რიჟახა

  • რიჟახას ვიზა არ მისცეს
  • -რატომ ვერ წახვედი გერმანიაში?
    -ვაიმე, ახლა რა უნდა ქნა?
    -ვიზა არ მოგცეს? დამპლები, მოდი საელჩო ავაფეთქოთ ჰეჰე.
    -გინდა დავადგეთ? 😉

    განაგრძეთ კითხვა

    ახალი პოსტი

    პოსტის დაწყება როგორ უნდა? მისალმებით? თუ პირდაპირ ბრძნული აზრების ფრქვევით?

    რაც უნდა იყოს – დამავიწყდა.

    ჯერ რამდენიმე დღე არ დავწერე, შემდეგ რამდენიმე კვირა, მგონი უკვე რამდენიმე თვეც კი. გადამოწმებაც კი მეზარება. არადა, რამდენი რამ მოხდა. საატესტატოები და ეროვნულები ჩავაბარე, ეს უკანასკნელი კი სულ ტყუილად, იმიტომ , რომ 6 აგვისტოს საელჩოში ვიქნები და თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ სექტემბრიდან იენას უნივერსიტეტში (გერმანია) ვისწავლი. არადა, 1 წლის წინ არც კი ვოცნებობდი საზღვარგარეთ სწავლაზე, ახლა კი უფასოდ მეძლევა ასეთი მაგარი შანსი. მგონი 70%-იანი გრანტიც კი ავიღე (რეპეტიტორების გარეშე!!!) და ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც საკუთარი თავით ვამაყობ.

    გერმანიის გამო (და არა მარტო) ვმუშაობ და თბილისიდან არ გავსულვარ წინა კვირას თუ არ ჩავთვლით. წინა კვირაში კი 4 დღე ისე კარგად გავატარე ქალაქგარეთ, რომ მთელი ზაფხული მეყოფა. მთელი ზაფხული რა, სავარაუდოდ 25 აგვისტოსკენ მინიმუმ 1 წლით დაგემშვიდობებით. ჯერ ვერ აღვიქვამ და ამიტომაც მგონია, რომ ან ვიზას არ მომცემენ, ან ბილეთები არ მექნება წესრიგში, ან სხვა რაიმე საბუთი და ბლაბლაბლა. ჰოდა, ის 2 დღე მცხეთაში და კიდევ ამდენი მეტეხში მეგობრებთან ერთად აგარაკზე, მარტო, სიწყნარეში (ამას ვიტყუები), ცოტა ძილით, ცეცხლზე შემწვარი სარდელით და ძალიან გემრიელი წითელი საფერავით ნამდვილად კარგი კვირის ბოლო იყო.

    იმედია, ცოტათი მაინც ამოვქაჩავ. იმედია, უფრო მეტის და უფრო კარგის წერას შევძლებ მომავალში. და კიდევ იმის იმედი მაქვს, რომ ბევრს და უფრო ბევრს მივაღწევ.

    გკოცნით, თქვენი რიჟახა.

    ეგოიზმი

    გუშინ მანქანამ დამარტყა. მეორედ. პირველად კაი, ისეთ ადგილზე გადავდიოდი, სადაც ზებრა არ იყო. გუშინ კი ტროტუარზე მოატრიალა და გაიქცა. ჩემდა გასაკვირად, გაბრაზებული არ ვარ. ნომრები ვერ დავიმახსოვრე-მეთქი, მაგრამ არც მიცდია და ერთადერთი, რასაც ტროტუარზე დაგდებული ვფიქრობდი, სახლამდე მიღწევა იყო.

    ამჯერად ყველაფერი შედარებით სერიოზულადაა, დილიდან ვწევარ და გვერდზეც ვერ ვბრუნდები ისე, რომ არაფერი მეტკინოს. პოლიკლინიკაში წასვლა არ მინდა, უზარმაზარი რიგებია, დაზღვევა მე არ მაქვს. ამიტომ ვწევარ საწოლში, ბებიაჩემი კი სულ იმას მეკითხება , ორპირში ხომ არ მოვყევი. აბა, ხომ არ ვეტყვი რაც მოხდა, ინერვიულებს.

    სამსახურიდან გავეთავისუფლე რამდენიმე დღით (თან დასვენებები დაემთხვა), სკოლის გამოცდები 10 დღეში იწყება და შიგადაშიგ ისტორიის წიგნსაც ვშლი, ოღონდ ვერაფერს ვიმახსოვრებ და ფეისბუქსაც მექანიკურად ვსქროლავ. ძალიან ცუდია, რომ კალათბურთის ბილეთები მაინცდამაინც დღეს მომცეს, ძალიან მინდა წასვლა.

    ასე და ამგვარად, საშინლად არაპროდუქტიული დღეა, ვერაფერს ვაკეთებ წოლის და ჭამის გარდა. დღის ბოლოს საკუთარი თავი შემეზიზღება და იმის იმედით დავიძინებ, რომ ეს წამლები მიშველის და ხვალ გამართულად სიარულს შევძლებ.

    არაფერს ვაკეთებ და მაინც ყველაფერი ჩემთვის მინდა სულ იმას ვფიქრობ, რომ ყველა ასეა გულის სიღრმეში, მაგრამ არ ამბობს.
    და მაინც არ ვარ ბოლომდე ის, ვინც მინდა , რომ ვიყო.
    ბოლოს და ბოლოს, მე ხომ ის ადამიანი ვარ, ვიტრინაში ტანსაცმლის მაგივრად საკუთარ თავს რომ ხედავს.

    სრულყოფილი

    ხანდახან ისეთ უაზრო თემებზე ვფიქრობ, როგორიც სრულყოფილებაა. არ მჯერა, რომ არსებობს ადამიანი, რომელსაც ერთხელ მაინც არ ნდომებია, უნაკლო ყოფილიყო. მეც მდომებია. მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ სრულყოფილება ყველა ადამიანისთვის სხვადასხვა რამეს ნიშნავს, შეუძლებლად მეჩვენება.

    საბოლოოდ ამ ფიქრებს ძალაინ ცუდ ხასიათამდე მივყავარ. First world problems, ვიცი, მაგრამ ცუდი ხასიათისგან უფრო ცუდი შედეგების მიღება შეიძლება. სრულყოფილება ერთ-ერთი ყველაზე ფარდობითი რამაა და ვცდილობ იმას შევეგუო, რომ ყველას ვერასდროს მოვეწონები. ამაზე ფიქრის ნაცვლად შემიძლია ვიმეცადინო. ახალი სამსახური რომ მაქვს, ჯერ არსად დამიწერია. ალბათ ჯერ ძალიან ადრეა იმისთვის, რომ რამე დავწერო იმის გარდა, რომ ახალი სამსახური მაქვს. რთული ყოფილა აბიტურიენტობა. მაშინაც კი, როცა არაფერს აკეთებ. ამ პოსტით თითქოს ვბრუნდები, მაგრამ, დარწმუნებული ვარ, კიდევ დიდხანს არაფერს დავწერ.

    ორი დღის წინ “შიმშილის თამაშების” ტრილოგია დავამთავრე. იმის გარდა, რომ რევოლუციას ყოველთვის კარგი შედეგები არ მოაქვს და ბლა ბლა ბლა, სულ ერთი აზრი მიტრიალებდა თავში: დაშავდებოდა რამე ქეთნისს არც მეტი , არც ნაკლები – პიტაც და გეილიც რომ აერჩია? – ბევრი არაფერი. ეს ორი ბიჭი კი იდეალური იქნებოდა ქეთნისისთვის. სამწუხაროდ, ეს მხოლოდ ჩემი ფანტაზიებია და იმედისმომცემი ფენტეზის დასასრულად ნამდვილად არ გამოდგება. მაგრამ, ჯანდაბას ტრილოგია, რეალურ ცხოვრებაშიც ვერაფერს ვაიდეალებ.

    თვრამეტი


    აი, სრულწლოვანი რომ გავხდები…
    აი, თვრამეტისას ხომ ვეღარ დამიშლით?
    გავხდები თვრამეტის და მერე ნახავთ…
    და ა.შ.

    უბრალოდ, ძალიან ბევრ რამეზე შემიძლია წერა. მაგალითად იმაზე, თუ როგორ მოუთმენლად ველოდებოდი ამ დღის დადგომას. უბრალოდ, მეზარება.

    ის შეიცვალა, რომ მაღაზიაში სასმელის და სიგარეტის ყიდვა შემიძლია. კიდევ ის, რომ საზღვარგარეთ წასასვლელად მინდობილობა არ მჭირდება. კიდევ ზოგიერთი მსგავსი წვრილმანი. რისი შეცვლაც ყველაზე მეტად მინდოდა – არა.

    დღეს ერთადერთ რაღაცას მივხვდი. იმას , რასაც ყველა 18 და მეტი წლის ადამიანი მეუბნებოდა, მაგრამ მაინც მქონდა იმედი: სანამ ტრაკს არ გაანძრევ , მანამდე მოგექცევიან არასრულწლოვანივით.

    მჟავე

    მთელი ორი დღეა მოწევას თავი დავანებე. ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში–რეკორდია. მწეველობისას ყველაზე რთული იმის გაცნობიერებაა–რამდენად ხარ დამოკიდებული ამ საზიზღრობაზე. ძალიან ბევრ სიმპტომთან ერთად, პირში მჟავე გემო მაქვს. არ ვგუგლავ. მეშინია, რამე ისეთი არ ამომიგდოს , რომ მერე ექიმთან გავიქცე დასამშვიდებლად.

    პირის გემოს კიდევ გაუძლებ ადამიანი; კევს დაღეჭავ, რამეს შეჭამ და ა.შ. ხასიათის სიმჟავე გაცილებით ცუდი რამეა. ცოტა ხნის წინ ყველაფერი დალაგდა და რაღაც პერიოდი ყველაფერში პოზიტიური ნაწილის პოვნას ვცდილობდი. ყველაზე საშინელ სიტუაციაშიც კი ვპოულობდი გამოსავალს და ისე ვიყავი, რომ თითქმის არაფერი მაწუხებდა.

    კიდევ უფრო ცოტა ხნის წინ მივხვდი, რომ ბოლომდე ვერასდროს მიმიღებენ ისეთს, როგორიც ვარ. თავიდან ამაშიც ვიპოვე გამოსავალი: საკუთარ თავზე მუშაობა. გულწრფელად ვცდილობდი, რომ საკუთარი თავისთვის რამე მომეხერხებინა. საბოლოოდ მივხვდი, რომ ხასიათი ისევ ისეთი გამიხდა, როგორიც აქამდე მქონდა: მჟავე. საკუთარ თავზე მუშაობამ უარესი შედეგი მომცა და მგონი იმაზე უარესი გავხდი, ვიდრე აქამდე ვიყავი.

    ამ ყველაფერს ძალიან ცუდ ხასიათზე ვწერ. ის კიდევ უფრო ცუდ ხასიათზე მაყენებს, რომ ბოლომდე არაფრის თქმა შემიძლია. ცოტა ხანს სადმე მარტო წასვლა მინდა ყველანაირი ტექნიკის და ა.შ. გარეშე. ვიცი, რომ შეუძლებელს ვითხოვ, მაგრამ მაინც მინდა. იქნებ მერე მაინც ვიპოვო ამ იდიოტური სიტუაციიდან გამოსავალი.