პლიუს ერთი


Facebook-მა წელსაც შემოგვთავაზა წლის შემაჯამებელი პოსტები. ჩემი საკმაოდ კარგი გამოვიდა, თან წლის მთავარი მოვლენაც საამაყოდ გამოიჭიმა შუაში წარწერით: Graduated!
რეალურად ბევრად მეტი რამ მოხდა. სამწუხაროდ, ბლოგზე წერად მოვუკელი და წინა წლებივით არ შემიძლია პოსტების მიხედვით მარტივად გადავავლო მთელ წელს თვალი. ამიტომაც საკუთარ პროფილს გავხსნი და სურათების მიხედვით წლის მთავარ მოვლენებს უბრალოდ ჩამოვწერ.

  • პირველი და ყველაზე მთავარი: 18 წლის გავხდი. დაბადების დღე ტრადიციულად არ გადამიხდია. ეს ალბათ ბევრი მეგობრის და უკუპროპორციული თანხის გამოა, ან იმიტომ, რომ რეალურად ხმაურს ვერ ვიტან. რაც უნდა იყოს, სიგარეტს და სასმელს უკვე თავაწეული ვყიდულობ. ეს შაურმაზე დანთებული სანთლები კი ერთადერთი კადრია, რომელიც იმ დღეს გადავიღე.
    განაგრძეთ კითხვა
  • Advertisements

    ახალი პოსტი

    პოსტის დაწყება როგორ უნდა? მისალმებით? თუ პირდაპირ ბრძნული აზრების ფრქვევით?

    რაც უნდა იყოს – დამავიწყდა.

    ჯერ რამდენიმე დღე არ დავწერე, შემდეგ რამდენიმე კვირა, მგონი უკვე რამდენიმე თვეც კი. გადამოწმებაც კი მეზარება. არადა, რამდენი რამ მოხდა. საატესტატოები და ეროვნულები ჩავაბარე, ეს უკანასკნელი კი სულ ტყუილად, იმიტომ , რომ 6 აგვისტოს საელჩოში ვიქნები და თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ სექტემბრიდან იენას უნივერსიტეტში (გერმანია) ვისწავლი. არადა, 1 წლის წინ არც კი ვოცნებობდი საზღვარგარეთ სწავლაზე, ახლა კი უფასოდ მეძლევა ასეთი მაგარი შანსი. მგონი 70%-იანი გრანტიც კი ავიღე (რეპეტიტორების გარეშე!!!) და ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც საკუთარი თავით ვამაყობ.

    გერმანიის გამო (და არა მარტო) ვმუშაობ და თბილისიდან არ გავსულვარ წინა კვირას თუ არ ჩავთვლით. წინა კვირაში კი 4 დღე ისე კარგად გავატარე ქალაქგარეთ, რომ მთელი ზაფხული მეყოფა. მთელი ზაფხული რა, სავარაუდოდ 25 აგვისტოსკენ მინიმუმ 1 წლით დაგემშვიდობებით. ჯერ ვერ აღვიქვამ და ამიტომაც მგონია, რომ ან ვიზას არ მომცემენ, ან ბილეთები არ მექნება წესრიგში, ან სხვა რაიმე საბუთი და ბლაბლაბლა. ჰოდა, ის 2 დღე მცხეთაში და კიდევ ამდენი მეტეხში მეგობრებთან ერთად აგარაკზე, მარტო, სიწყნარეში (ამას ვიტყუები), ცოტა ძილით, ცეცხლზე შემწვარი სარდელით და ძალიან გემრიელი წითელი საფერავით ნამდვილად კარგი კვირის ბოლო იყო.

    იმედია, ცოტათი მაინც ამოვქაჩავ. იმედია, უფრო მეტის და უფრო კარგის წერას შევძლებ მომავალში. და კიდევ იმის იმედი მაქვს, რომ ბევრს და უფრო ბევრს მივაღწევ.

    გკოცნით, თქვენი რიჟახა.

    სრულყოფილი

    ხანდახან ისეთ უაზრო თემებზე ვფიქრობ, როგორიც სრულყოფილებაა. არ მჯერა, რომ არსებობს ადამიანი, რომელსაც ერთხელ მაინც არ ნდომებია, უნაკლო ყოფილიყო. მეც მდომებია. მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ სრულყოფილება ყველა ადამიანისთვის სხვადასხვა რამეს ნიშნავს, შეუძლებლად მეჩვენება.

    საბოლოოდ ამ ფიქრებს ძალაინ ცუდ ხასიათამდე მივყავარ. First world problems, ვიცი, მაგრამ ცუდი ხასიათისგან უფრო ცუდი შედეგების მიღება შეიძლება. სრულყოფილება ერთ-ერთი ყველაზე ფარდობითი რამაა და ვცდილობ იმას შევეგუო, რომ ყველას ვერასდროს მოვეწონები. ამაზე ფიქრის ნაცვლად შემიძლია ვიმეცადინო. ახალი სამსახური რომ მაქვს, ჯერ არსად დამიწერია. ალბათ ჯერ ძალიან ადრეა იმისთვის, რომ რამე დავწერო იმის გარდა, რომ ახალი სამსახური მაქვს. რთული ყოფილა აბიტურიენტობა. მაშინაც კი, როცა არაფერს აკეთებ. ამ პოსტით თითქოს ვბრუნდები, მაგრამ, დარწმუნებული ვარ, კიდევ დიდხანს არაფერს დავწერ.

    ორი დღის წინ “შიმშილის თამაშების” ტრილოგია დავამთავრე. იმის გარდა, რომ რევოლუციას ყოველთვის კარგი შედეგები არ მოაქვს და ბლა ბლა ბლა, სულ ერთი აზრი მიტრიალებდა თავში: დაშავდებოდა რამე ქეთნისს არც მეტი , არც ნაკლები – პიტაც და გეილიც რომ აერჩია? – ბევრი არაფერი. ეს ორი ბიჭი კი იდეალური იქნებოდა ქეთნისისთვის. სამწუხაროდ, ეს მხოლოდ ჩემი ფანტაზიებია და იმედისმომცემი ფენტეზის დასასრულად ნამდვილად არ გამოდგება. მაგრამ, ჯანდაბას ტრილოგია, რეალურ ცხოვრებაშიც ვერაფერს ვაიდეალებ.

    2013 წლის შეჯამება


    რაც ეს ბლოგი მაქვს, უკვე მეოთხე წლის რევიუს ვწერ. facebook–მა საშუალება მომცა ზედმეტი წვალების, ჩანაწერებში ქექვის და ა.შ. გარეშე აღმედგინა მეხსიერებაში მთლიანი წელიწადი.

    1. და ერთ–ერთი მთავარი: ჰარი პოტერი წავიკითხე. რა და როგორ, ლინკზე გადადით და ნახეთ. ერთ–ერთი ყველაზე მაგარი წიგნების სერიაა, რაც ოდესმე წამიკითხავს.

    2. 21 იანვარს პირველად ვნახე გრიშა 😀 ნახევარ წელზე მეტი ვწერდით ერთმანეთს, მაგრამ შეხვედრა აზრადაც არ მოგვსვლია. ან მოგვსვლია და არ მახსოვს.

    3. აპრილამდე არაფერი მნიშვნელოვანი არ მომხდარა მგონი. შემდეგ ტელევიზია “ენკი–ბენკიში” დავიწყე სტაჟიორად მუშაობა. თავიდან სიტუაცია მომწონდა, მაგრამ შემდეგ მივხვდი, რომ არ ვიყავი მზად 6 თვიანი უფასო სტაჟირებისთვის. ივნისში წამოვედი.

    4. ახლა გამახსენდა, მარტის ბოლოს ჩემი და წავიდა გერმანიაში 3 თვით. აქამდე მხოლოდ 10 დღით ვიყავით დაშორებულები ერთმანეთს და თავიდან ცოტა მეუცხოებოდა მის გარეშე სახლი. შემდეგ კი ისე გავიდა ეს თვეები, რომ ვერც გავიგე.

    განაგრძეთ კითხვა

    სახლი

    კარგი ადგილია სახლი. როცა იცი , რომ გაქვს ადგილი, სადაც შეგიძლია დატვირთული დღის შემდეგ მიხვიდე ან უქმე დღეს გვიანობამდე იძინო.

    მაქვს ოთახი, სადაც მომდის კრეატიული იდეები და აზრები. სადაც სიზარმაცე მძლევს ხოლმე და რამდენ ასეთ იდეას ვტოვებ დღის სინათლის გარეშე, არავინ იცის. ასევე ოთახი ერთადერთი ადგილია, სადაც ტირილი შემიძლია. თუმცა კარგა ხანია, აღარ მიტირია. ოთახში ყოველთვის დევს სკოჩი. ყოველ წუთს ვცვლი ინტერიერს და ხან რას ვაკრავ, ხან რას. ასევე მქონდა ფურცლები, ვინც ოთახში შემოდიოდა, აფიქსირებდა, რომ აქ იყო და თან თარიღს აწერდა. ერთ წელიწადში 70მდე სტუმარი მყავდა. დიდი ხანია ეს ფურცლები ჩამოვხსენი, აღარ მომინდა.

    მიყვარს ჩემი სახლი. საკმაო ფართობი მაქვს იმისთვის, რომ გაფრენის მომენტებში აქეთ–იქით ვირბინო, მეთლახზე წინდებით ვისრიალო და სანამ რემონტი დამთავრდება, კედლებზე ვხატო. რამხელა ოპტიმიზმია, როცა გასარემონტებელ სახლშიც კი ვპოულობ პოზიტივს 😀
    განაგრძეთ კითხვა

    კიევი და სხვა ამბები


    როგორ მოვხვდი გასაუბრებაზე, როგორ კინაღამ გადავიფიქრე და როგორ ველოდებოდი გამოცდების თარიღის გამოცხადებას არ დავწერ, უინტერესოა და მეზარება.

    6 ოქტომბერს, შუადღის 3 საათზე თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში ვიყავი. შემდეგ ფრენა გადადეს. სამჯერ. და როგორც იქნა, 7ში, საღამოს 5 საათზე ჩვენი თვითმფრინავი აფრინდა. აქამდე საზღვარგარეთ ორჯერ ვიყავი : ირანში და თურქეთში, მაგრამ ორივეჯერ ავტობუსით და საშინლად მაინტერესებდა რა გრძნობა იყო ფრენა. დიდი არაფერი, აფრენას აქვს მარტო მუღამი. ორივე გზაზე ილუმინატორთან მოვხვდი, I’m a lucky bitch 😀
    განაგრძეთ კითხვა

    ვიღაც ტიპები


    2009 წელს, როდესაც საქართველოს მოსახლეობისთვის facebook-ი ჯერ კიდევ ახალი ხილი იყო, ჩემმა ერთ-ერთმა მეგობარმა მითხრა, უკვე 500-ზე მეტი მეგობარი მყავსო. მახსოვს, როგორ შევიცხადე; იმან კიდევ დამცინა: დაგამატებ შენც 1-2 წელიწადშიო. 6 თვეც არ დამჭირვებია ისე შევუერთდი მაგ ხუთას კაცს ჩემივე ნებით.

    მაშინ 13 წლის ვიყავი და საერთოდ არ ვაქცევდი ყურადღებას სოციალურ ქსელებს, ფორუმებზე უფრო ხშირად ვპოსტავდი. ზოგგან ნიკით ვპოსტავდი , მაგრამ ყველამ იცოდა ჩემი ვინაობა, ზოგზე კი ანონიმი ვიყავი და ეს უფრო მომწონდა. ჩემი პირველი ურთიერთობები ბიჭებთან სწორედ ფორუმზე დაიწყო, სკოლის გარდა პირველი მეგობრებიც მაქედან მყავდნენ, ამიტომაც ეს პერიოდი საკმაოდ კარგად მახსენდება.
    განაგრძეთ კითხვა