ახალი პოსტი

პოსტის დაწყება როგორ უნდა? მისალმებით? თუ პირდაპირ ბრძნული აზრების ფრქვევით?

რაც უნდა იყოს – დამავიწყდა.

ჯერ რამდენიმე დღე არ დავწერე, შემდეგ რამდენიმე კვირა, მგონი უკვე რამდენიმე თვეც კი. გადამოწმებაც კი მეზარება. არადა, რამდენი რამ მოხდა. საატესტატოები და ეროვნულები ჩავაბარე, ეს უკანასკნელი კი სულ ტყუილად, იმიტომ , რომ 6 აგვისტოს საელჩოში ვიქნები და თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ სექტემბრიდან იენას უნივერსიტეტში (გერმანია) ვისწავლი. არადა, 1 წლის წინ არც კი ვოცნებობდი საზღვარგარეთ სწავლაზე, ახლა კი უფასოდ მეძლევა ასეთი მაგარი შანსი. მგონი 70%-იანი გრანტიც კი ავიღე (რეპეტიტორების გარეშე!!!) და ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც საკუთარი თავით ვამაყობ.

გერმანიის გამო (და არა მარტო) ვმუშაობ და თბილისიდან არ გავსულვარ წინა კვირას თუ არ ჩავთვლით. წინა კვირაში კი 4 დღე ისე კარგად გავატარე ქალაქგარეთ, რომ მთელი ზაფხული მეყოფა. მთელი ზაფხული რა, სავარაუდოდ 25 აგვისტოსკენ მინიმუმ 1 წლით დაგემშვიდობებით. ჯერ ვერ აღვიქვამ და ამიტომაც მგონია, რომ ან ვიზას არ მომცემენ, ან ბილეთები არ მექნება წესრიგში, ან სხვა რაიმე საბუთი და ბლაბლაბლა. ჰოდა, ის 2 დღე მცხეთაში და კიდევ ამდენი მეტეხში მეგობრებთან ერთად აგარაკზე, მარტო, სიწყნარეში (ამას ვიტყუები), ცოტა ძილით, ცეცხლზე შემწვარი სარდელით და ძალიან გემრიელი წითელი საფერავით ნამდვილად კარგი კვირის ბოლო იყო.

იმედია, ცოტათი მაინც ამოვქაჩავ. იმედია, უფრო მეტის და უფრო კარგის წერას შევძლებ მომავალში. და კიდევ იმის იმედი მაქვს, რომ ბევრს და უფრო ბევრს მივაღწევ.

გკოცნით, თქვენი რიჟახა.

Advertisements

Perfect Strangers

ერთი ცუდი “თვისება” მაქვს: ძალიან მიჭირს ადამიანის სახის დამახსოვრება. ამის გამო ხანდახან დისკომფორტი მექმნება; სკოლა რომ გამოვიცვალე, თითქმის ნახევარი წელი მოვანდომე მთელი კლასის “გაცნობას”. ეს თვისება კიდევ ერთი მიზეზის გამო არ მიყვარს: ქუჩაში ხშირად მხვდებიან ადამიანები, რომლებიც რაღაც გარკვეული მიზეზების გამო მამახსოვრდებიან და ჩემი ცუდი მახსოვრობის გამო მხოლოდ დაახლოებით მახსოვს მათი გარეგნობა. სამწუხაროდ, მათი პოვნის მხოლოდ თეორიული შანსი მაქვს. ჯერ–ჯერობით ხუთი მათგანი ჩამრჩა ღრმად გონებაში:

  • წითური ბიჭი, რომელიც ორჯერ ვნახე, მაგრამ მაინც არ მახსოვს სახეზე. პირველად– ველოსიპედით დადიოდა ჩემ ძველ სახლთან, თემქაზე. მეორედ – ველოდრომზე ვნახე და სახე აღვიდგინე; ისე გამიხარდა მისი მეორედ ნახვა, რომ მინდოდა მივსულიყავი და რამე მეთქვა, მაგრამ ვერ გავბედე. ერთ საათში მისი სახე ისევ დამავიწყდა. (დაახლოებით 2005/07 წლები)
  • ქერა ბიჭი, რომელიც 61 ნომერ მარშუტკაში იჯდა, ნაუშნიკები ეკეთა და თავს მუსიკას აყოლებდა. მგონი ეს ბიჭი ნუცუბიძეზე ვნახე მეორედ, მაგრამ სახე ისე კარგად ვერ აღვიდგინე, როგორც პირველ შემთხვევაში. (ისევ 2007)
  • განაგრძე კითხვა

    Tbilisi Open Air 2013, მეგობრები და სხვა სიკეთეები


    მერე რა, რომ ამ სურათში გილანი კარგად არ ჩანს.

    დღეს უკვე 8 ივნისია. მოსაყოლი კი ძალიან ბევრი დამიგროვდა.

    4 ივნისი
    რატომღაც ყველა და ყველაფერი ნერვებს მიშლის. ბილეთს ვიღებ და ვუყურებ. რამდენჯერმე. შემდეგ პირდაპირ ნერვების შლაზე გადმოდიან. თავიდან წერა მეზარება და სტატუსს გადმოვაკოპირებ:

    22 მარტს , შუადღის 4 საათზე ვიყიდე Tbilisi Open Air Alter/Vision–ის სამოც ლარიანი ბილეთი. შესაბამისად, უკვე ორ თვეზე მეტია ველოდები კონცერტს და აი, ხვალ უკვე ჩემ საყვარელ სტადიონზე შევალ და ჩემ საყვარელ ჯგუფს მოვუსმენ. (აქვე, ყველამ კარგად იცით ჩემი გულისტკივილი: 4 აგვისტოს კონცერტზე ვერ მივდივარ სტამბულში). ამიტომაც, წელს რამდენიმე კარგი ლაივის შემდეგ მივდივარ ასეთ მაგარ კონცერტზე და მიხარია ისე, რომ ხანდახან ძალიან არაადეკვატურად გამოვხატავ.
    ყველამ, ვინც ჩემი ხასიათის გაფუჭებას ცდილობს , მეუბნება საშინელ ფრაზებს და ა.შ. შეგიძლიათ შეწყვიტოთ ჩემ ხასიათში ჩაჯმა და თქვენ საქმეს მიხედოთ. ისეთი ბედნიერი, როგორიც ხვალ მე ვიქნები, არასდროს არ ყოფილიყავით
    გმადლობთ ყურადღებისთვის ^^

    განაგრძეთ კითხვა

    სინდისი


    ინგლისურიდან მოვდიოდი და ვცდილობდი გადახლართული ყურსასმენები გამეხსნა. უკვე ზამთარია, თოვს. ამის მიუხედავად, ეზოში მაინც ყრია ყვითელი ფოთლები; მერე რა, რომ ცოტა. ეზოს შესასვლელში არსებული გრაფიტები “ახალი სამყაროს” დასაწყისს მამცნობენ. “ვაგზლის” ჭუჭყიან გზებზე არდადებული თოვლის კვალია. მივაბიჯებ ჩემი ოცდაათლარიანი ფეხსაცმლით და ასრიალების მეშინია. ნეტა მეცნიერულად აქვს ამ ფობიას სახელი?

    უკვე მეცხრედ ვუყურებ ვიტრინაში საცოდავი თვალებით ლამაზ ნამცხვარს. აი, ზუსტად ისეთია, ფეისბუქის ქართული არაადეკვატურ სახელიანი გვერდები რომ დებენ და აწერენ: “ლაიქ და შეარ”. ვხვდები(ან თავს ვიმშვიდებ), რომ ეს ნამცხვარი მხოლოდ გარედანაა ლამაზი, აგრეთვე უაზროდ ძვირია და ჩემ წონაზეც უარყოფითად იმოქმედებს.

    ვიტრინას ვცდები, მაგრამ ჩემი კუჭი უკვე მესამედ მახსენებს, რომ უკვე 4 საათზე ბევრად მეტი გავიდა ბოლო ჭამიდან. არ ვნებდები, ჩემ ავტობუსს ვხედავ და აღმართზე ჩავრბივარ.

    მივასწარი. არ ავსრიალებულვარ.

    ავტობუსში თავისუფალ ადგილს ვპოულობ. ეს იმაზე დიდი სასწაულია, ვიდრე ფოტოშოპით ცაზე მიხატული ქრისტე. ვჯდები და ისევ ყურსასმენების გახსნას ვცდილობ. არ გამომდის. ცოტა ხნით ფანჯარაში ვიყურები . აღარ თოვს. მშია. ასე შია მილიონობით ბავშვს, ოღონდ ისინი პურის ნატეხზე ოცნებობენ, მე კი თხუთმეტ ლარიან პატარა ნამცხვარზე. ეგოისტურად ვფიქრობ, რომ ასეთი ფიქრები ჩემს ფსიქიკას ავნებს და ყურადღება სხვა რამეზე გადამაქვს.

    თამარ მეფის ხიდზე საცობია (როგორც ყოველთვის). ყურსასმენები, როგორც იქნა , გავხსენი და ახლა ფრენას ვსწავლობ pink floyd–თან ერთად.

    რატომ ვარ კარგ ხასიათზე

    ამ ბოლო დროს იმდენი ცუდი რამ მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, რომ ჩამოვთვალო ერთი დიდი ფურცელი არ ეყოფა. ამ ამბების მოყოლის შემდეგ ძალიან ბევრს გაუკვირდა, კარგ ხასიათზე რატომ ხარო. ჰოდა, მეთვითონაც დავფიქრდი ამაზე და რამოდენიმე წვრილმანი აღმოვაჩინე, რომლებიც ჩემს კარგ ხასიათზე ყოფნას უზრუნველყოფენ.

    პირველი და ერთ–ერთი მთავარი, ფეისბუქი. თუ ახლა ამას კითხულობ, თითქმის 100%ია შანსი იმის, რომ ფეისბუქის აქტიური მომხმარებელი ხარ. ჩემი “მეგობრების” რიცხვი სულ ცოტა ხნის წინ გადაცდა 700ს. ჰოდა, რაც დაჰაიდება უფრო მარტივი გახდა, მას შემდეგ, ყველას ვაჰაიდებ , ვისაც ისეთი რამ აქვს გამოქვეყნებული, რაც არ მომწონს.
    მაგალითად, ქართული მარაზმი ფეიჯებიდან გაზიარებული სისულელეები, პატრიარქის სურათი კომენტარით “როგორ მიყვაარს :X:x” და ა.შ. ანუ ყველაფერი, რაც უბრალოდ მაღიზიანებს ან მკიდია.
    ეს ყველაფერი ეხება ფეიჯებსაც. არცერთი ისეთი ფეიჯი არ მაქვს დალაიქებული, რომლებიც ლაიქს და შეარს ითხოვენ.
    კიდევ ერთი, არ შეხვიდეთ ყოფილის პროფილში. ვიცი, თავიდან ძნელია, ყველა მისი სურათი და დაშეარებული სიმღერა გაინტერესებს და ა.შ. მაგრამ დამიჯერეთ, ასე უკეთესია.

    მეორე და არანაკლებ მნიშვნელოვანი, მუსიკა. არ უსმინოთ დეპრესიულ მუსიკას. მუსიკაზე კი ამბობენ, ანტიდეპრესანტიაო, მაგრამ ტყუილია ეგ, დეპრესიული მუსიკა ვერ დაგაყენებს კარგ ხასიათზე. არსებობს რამოდენიმე სიმღერა, რომელთაც ეს შეუძლიათ, მაგრამ ამ სიმღერების უმეტესობა 4 წუთში მთავრდება , გადაბმულად მოსმენა კი ცოტა მომაბეზრებელია…

    მესამე და ყველაზე .. ყველაზე რა, ფეხით სიარული. არ ვიცი, ბოლოს ამდენ ხანს როდის ვიყავი მარტო გასული სასეირნოდ. ვიარე ძალიან ბევრი, ეს უბრალოდ მაგარი იყო..
    რჩევები:
    1. არ მოინახულოთ “თქვენი” ადგილები. ანუ ადგილები, სადაც ყოფილ(ებ)თან ერთად სიარული გიყვარდათ.
    2. არ იაროთ ხალხმრავალ ადგილას
    3. წაიღეთ ყურსასმენები
    4. წაიღეთ ფურცელი და ფანქარი. წერეთ , ჯღაბნეთ ან თვითმფრინავები გააკეთეთ.
    5. მოხერხებულად ჩაიცვით, დაიკიდეთ ყველა, გამორთეთ ტელეფონი და თუ გინდათ გადაიღეთ ფოტოები.
    დამიჯერეთ, ამშვიდებს..
    ჰო, ესეც ჩემი პოლიტიკისგან და ხალხისგან დასვენებული სახე(სულ ესეთი სახე არმაქვს ხოლმე ოღონდ დასვენებულს :დ ), დღეს გადაღებული სელფშოტი ^^

    ზაფხულის 2 თვე

    დავიწყებ იმით, რომ პირველ ივლისამდე ვმეცადინეობდი, ამიტომაც ჩემთვის ზაფხული სწორედ პირველში დაიწყო.
    მატარებელი
    ამ 2 თვის განმავლობაში 6ჯერ მომიწია მატარებლით მგზავრობა. და დავიჯერო ჩემ გარდა არავის გაწუხებთ საზიზღარი მატარებლები?
    ხარაგაული
    ხარაგაულში მეორედ ვიყავი მეგობართან დასასვენებლად, 1 კვირით. ძალიან მიყვარს იქაურობა, მაგრამ სამწუხაროდ, ეს ბოლო გასეირნება იყო ყარაბაღში :დ კიარადა, წელს ბოლოჯერ ვიყავით და ამიტომ ყველაფერი თავზხე დავიმხეთ, ძალიან მაგარი 1 კვირა იყო.

    საირმე
    წელსაც ავედი, მაგრამ შარშანდელივით 2 თვით კი არა, 1 დღით. უბრალოდ, ძალიან მომენატრა იქაურობა, ჩემი პირველი სამსახური და ა.შ. იქაც კარგად გავერთე, მაგრამ მაინც ცუდ ხასიათზე დავდექი ბოლოს, შარშანდელი ზაფხული მომენატრა, მთლიანად საირმეში გატარებული, თავისი პრობლემებით და ამბებით…
    ურეკი
    ვერ ვიტანდი ურეკს
    მართლა, ძალიან მეზიზღებოდა
    წელს კი, 6 დღე წყლიდან არ ამოვსულვარ, ასეთი ღრმა და სუფთა წყალი პირველად ვნახე ურეკში. მერე 1 დღე ცუდი ამინდი იყო, მერე ბათუმში წავედით…

    ლიზი
    ლიზი ერთი საყვარელი, პატარა, კოპწია გოგოა. 5 წლის.
    მე ძალიან მომწონს ლიზი, საყვარელია რა. ერთი ჩვეულებრივი ქერა ბავშვია თითქოს , თავისი უაზრო საქციელებით.
    ერთ დღესაც ვიღაცამ ხმამაღლა დაიძახა სასტუმროში : “მტყუნის?”
    ლიზიც ეგრევე შეტრიალდა, ჩაახველა და ხმამაღლა უღრიალა–აეგრეო…
    პარაშუტი, ვარდნა და სხვა ექსტრემები
    პარაშუტი, 50 ლარიანი, საკმაოდ ძვირი სიამოვნება, მაგრამ ისეთი, ერთხელ რო უნდა დაჯდე.

    თავისუფალი ვარდნა… 42 მეტრი 3 წამში, ეს ჩემი ყველაზე ექსტრემალური ატრაქციონი იყო, რომელზეც ოდესმე ვმჯდარვარ.. ნუ, ჯერჯერობით :დ
    დათა
    დათაც ბავშვია
    14 წლის, მაგრამ ბავშვი. მაგარი ბავშვიც ხო შეიძლება მაგარი როჟა იყოს, ხოდა აი ეგეთი მაგარი როჟაა დათა.
    დათას წელიწადში ერთხელ ვნახულობ, ერთმანეთს თავიდან ვიხსენებთ და მერე ვიცინით და უაზრობებზე ვლაპარაკობთ, კაი ხნის ნაცნობებივით, მერე ისევ ვემშვიდობებით ერთმანეთს, თითქოს მეორე დღესაც შეგვიძლია ერთმანეთის ნახვა. არადა ორივემ კარგად ვიცით, მომავალ შეხვედრამდე 1 წელია…
    ის
    ის, ვისი სახელიც კი არ ვიცოდი თავიდან
    ის, ვის სახელსაც არ დავწერ
    ის, ვინც ყველაზე უცნაურად შემიყვარდა და არ მინდა, რომ დავივიწყო
    მოგიწევსო–მითხრა…
    არა, არცერთს არ გვინდოდა, მაგრამ ასე მოხდა…
    ის, ვინც არ ვიცი ახლა სადაა
    ის, ვინც მეუბნებოდა, ჩემი გადარჩენის შანსი 0%იაო
    ის, ვინც ზაფხულის ყველაზე კარგი და სევდიანი მოგონებაა
    ის, ვინც მგონი ცოცხალი აღარაა…
    შეჯამება
    ზაფხული კარგი იყო. ნუ, თავისი პრობლემებიც ჰქონდა , ცუდი ამბებიც, მაგრამ მაინც კარგი ზაფხული იყო. რაც მთავარია–ზღვაზე ვიყავი. არდადეგები თითქმის მიიწურა და როგორც ყოველ ზაფხულს, გული მწყდება.
    ბოლოს კი გიტოვებთ ჩემ გაკეთებულ ვიდეოს, ამ ზაფხულის ფრაგმენტებით აწყობილს:

    ჩაუთქვი ბაბუაწვერას


    ეს სურათი გორშია გადაღებული, სტალინის მუზეუმის ეზოში. ეს ამ წლის პირველი ბაბუაწვერა იყო. მეც ავდექი, მოვწყვიტე და სურვილი ჩავუთქვი: “ნეტა კარგი ექსკურსია იყოს–მეთქი.” ჰო, გაგონილი გექნებათ, ცრუ რწმენებზე აცრილი ვარ, მაგრამ ეს ისე გავაკეთეთ, გასართობად(თავის მართლება :დ).
    მერე რა, რომ კახეთში ვაპირებდით წასვლას.
    მერე რა, რომ წყალდიდობა იყო და ვერ წავედთ.
    მერე რა, რომ აქვე ახლოს მოგვიწია წასვლა.
    მერე რა…
    როცა მასწავლებელმა გვითხრა, გორი–ატენის სიონი–უფლისციხე–მცხეთა მარშრუტით წავალთო, ეგრევე გავიფიქრე, მანდ რას გავერთობით, ექსკურსია ჩაგვეშალა–მეთქი. 100 ლარს გვიკლებენო და ყველამ ეგრევე სახინკლე იყვირა. ჰო, ამაზე ცოტა მოგვიანებით.
    მერე რა, რომ 1 საათის დაგვიანებით გავედით.
    მერე რა, რომ თავიდან უაზროდ ვისხედით და წესიერად ვერც ვიმღერეთ 1 სიმღერა ბოლომდე.
    მერე რა…

    შევედით ასე სტალინის მუზეუმში. იქ ბევრი ვიცინეთ, იმის მაგივრად, რომ რაიმე მოგვესმინა. არა, ჩუმად ვიცინოდით და უმეტეს წილად ვუსმენდით, მაგრამ ზოგის საქციელზე კინაღამ ხმამაღლა გავიცინე..
    შემდეგ იყო ატენის სიონი. იქ ძალიან მაღლა ავძვერით, ბოლომდე ^^ ცოტა მეშინოდა, მაგრამ შემდეგ ბიჭების დახმარებით ავედი. ზურა, მადლობა :დ

    შესანიშნავი 4ეული ფორმაშია ❤

    და აი, ბოლომდე ასულები ❤

    შემდეგ ისევ ავტობუსში ვერთობოდით. აქ უკვე წავიდა გიტარა და ხმა ერთმანეთთან. ყველას გვეკიდა როგორ ვმღეროდით და ვუკრავდით, მთელი ავტობუსი გავაყრუეთ ❤
    შემდეგ კი ყველაზე მაგარ ადგილას ავედით, უფლისციხეში. უფლისციხეში 4 წლის წინ ვიყავი ბოლოს. მის შემდეგ კი გაულამაზებიათ და კიბეებიც გაუკეთებიათ, აუცილებლად წადით და ნახეთ ))
    ამ სურათებზე თან მეცინება და თან მომწონს :დ


    იქ დავიზიანე იდაყვი(რაღაც ხომ უნდა მექნა :დ) მაგრამ ტკივილი არ მაინტერესებდა, მაინც ბოლომდე ავედი(გევრდითა მთაზე ვეღარ გავქაჩეთ ბევრმა :დ).
    მთავარი იყო, რომ ძალიან ბევრს ვიცინოდით, ძალიან მაგრად ვერთობოდით და ა.შ. არ მეგონა, მხოლოდ 1 წლის ახალგადმოსულებთან(ზოგთან) ასე თუ გავერთობოდი ❤
    ჰო, შემდეგ ვჭამეთ. ანუ ის გავაკეთეთ, რისთვისაც ექსკურსიაზე წამოვედით :დ
    მერე გვერდით მინდორი ვიპოვეთ და იქ ვიღებდით სურათებს:


    მე და შუკამ აქაც “ვიფრინეთ” პატარა ბავშვებივით :დ

    ბოლოს კი სელფშოოტ თავბრუდახვეულებმა :დ

    ამ ყველაფრის შემდეგ კვლავ ავტობუსში ავედით და მცხეთისკენ დავიძარით დარჩენილი ფულის ბოლომდე დასახარჯად. უკან ვზივართ მე და ნიკა, ის ისაა, მუსიკა უნდა ჩავრთო რომ უცებ მიკროფონში მესმის ხმა : ეთენშენ ეთენშენ, ძვირფასო ავტობუს მსმენელებო, ეთერშია შუკა. გაიხაედეთ მარცხნივ. (იხედება ყველა). –არც არაფერია მარცხნივ :დ
    ავტობუსის ბოლოდან უცებ დასაწყისში გავჩნდი და გამიკვირდა, აქამდე მიკროფონზე რატომ არაფერი თქვეს. იყო შუკას “რეპი”, ჩემი “სიმღერა”, რუსულებე და ჩქარებე :დ მოკლედ, ახალი გასართობი გამოგვიჩნდა ^^

    (ყველაზე მაგარია დღეს ჩემი ბებოო, ერთი ერთზე ნაცემი ყავს რემბოო)
    მერე ბოლოს დავიღალე და ისევ უკან გადავედი, სანამ მცხეთამდე მივაღწევდით.

    შემდეგ ბევრი სურათი წავშალეთ, უაზრობები და გაბლარულები იყო. მაინც, გზაში არ გამოდის კარგები. ჰოდა, ესეც პირდაპირ ხინკლაობის სურათი, მე პირადად, 1 ცალი ძლივს შევჭამე :დ

    შემდეგ ისევ გზა, სიმღერა, გიტარა…
    შუკას ემპეტრი და ისევ უკანა სკამზე ვიყავი და ლამის იყო იქვე ჩამძინებოდა. მე და შუკას ცალ–ცალი ნაუშნიკი გვეკეთა და გზის ბოლო 15 წუთიანი მონაკვეთი ასე გავიდა.
    კომაროვთან გვიან მივედით.
    ცოტა ხანს კიდევ გავჩერდით და ბოლოს დადებითად დამუხტულები დავიშალეთ.
    ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა ყველას ❤ ეს ჩემი ყველაზე მაგარი ექსკურსია იყო ❤

    (ესეც ჩემი მე300 პოსტი ❤ )