ახალი პოსტი

პოსტის დაწყება როგორ უნდა? მისალმებით? თუ პირდაპირ ბრძნული აზრების ფრქვევით?

რაც უნდა იყოს – დამავიწყდა.

ჯერ რამდენიმე დღე არ დავწერე, შემდეგ რამდენიმე კვირა, მგონი უკვე რამდენიმე თვეც კი. გადამოწმებაც კი მეზარება. არადა, რამდენი რამ მოხდა. საატესტატოები და ეროვნულები ჩავაბარე, ეს უკანასკნელი კი სულ ტყუილად, იმიტომ , რომ 6 აგვისტოს საელჩოში ვიქნები და თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ სექტემბრიდან იენას უნივერსიტეტში (გერმანია) ვისწავლი. არადა, 1 წლის წინ არც კი ვოცნებობდი საზღვარგარეთ სწავლაზე, ახლა კი უფასოდ მეძლევა ასეთი მაგარი შანსი. მგონი 70%-იანი გრანტიც კი ავიღე (რეპეტიტორების გარეშე!!!) და ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც საკუთარი თავით ვამაყობ.

გერმანიის გამო (და არა მარტო) ვმუშაობ და თბილისიდან არ გავსულვარ წინა კვირას თუ არ ჩავთვლით. წინა კვირაში კი 4 დღე ისე კარგად გავატარე ქალაქგარეთ, რომ მთელი ზაფხული მეყოფა. მთელი ზაფხული რა, სავარაუდოდ 25 აგვისტოსკენ მინიმუმ 1 წლით დაგემშვიდობებით. ჯერ ვერ აღვიქვამ და ამიტომაც მგონია, რომ ან ვიზას არ მომცემენ, ან ბილეთები არ მექნება წესრიგში, ან სხვა რაიმე საბუთი და ბლაბლაბლა. ჰოდა, ის 2 დღე მცხეთაში და კიდევ ამდენი მეტეხში მეგობრებთან ერთად აგარაკზე, მარტო, სიწყნარეში (ამას ვიტყუები), ცოტა ძილით, ცეცხლზე შემწვარი სარდელით და ძალიან გემრიელი წითელი საფერავით ნამდვილად კარგი კვირის ბოლო იყო.

იმედია, ცოტათი მაინც ამოვქაჩავ. იმედია, უფრო მეტის და უფრო კარგის წერას შევძლებ მომავალში. და კიდევ იმის იმედი მაქვს, რომ ბევრს და უფრო ბევრს მივაღწევ.

გკოცნით, თქვენი რიჟახა.

Advertisements

Tbilisi Open Air 2013, მეგობრები და სხვა სიკეთეები


მერე რა, რომ ამ სურათში გილანი კარგად არ ჩანს.

დღეს უკვე 8 ივნისია. მოსაყოლი კი ძალიან ბევრი დამიგროვდა.

4 ივნისი
რატომღაც ყველა და ყველაფერი ნერვებს მიშლის. ბილეთს ვიღებ და ვუყურებ. რამდენჯერმე. შემდეგ პირდაპირ ნერვების შლაზე გადმოდიან. თავიდან წერა მეზარება და სტატუსს გადმოვაკოპირებ:

22 მარტს , შუადღის 4 საათზე ვიყიდე Tbilisi Open Air Alter/Vision–ის სამოც ლარიანი ბილეთი. შესაბამისად, უკვე ორ თვეზე მეტია ველოდები კონცერტს და აი, ხვალ უკვე ჩემ საყვარელ სტადიონზე შევალ და ჩემ საყვარელ ჯგუფს მოვუსმენ. (აქვე, ყველამ კარგად იცით ჩემი გულისტკივილი: 4 აგვისტოს კონცერტზე ვერ მივდივარ სტამბულში). ამიტომაც, წელს რამდენიმე კარგი ლაივის შემდეგ მივდივარ ასეთ მაგარ კონცერტზე და მიხარია ისე, რომ ხანდახან ძალიან არაადეკვატურად გამოვხატავ.
ყველამ, ვინც ჩემი ხასიათის გაფუჭებას ცდილობს , მეუბნება საშინელ ფრაზებს და ა.შ. შეგიძლიათ შეწყვიტოთ ჩემ ხასიათში ჩაჯმა და თქვენ საქმეს მიხედოთ. ისეთი ბედნიერი, როგორიც ხვალ მე ვიქნები, არასდროს არ ყოფილიყავით
გმადლობთ ყურადღებისთვის ^^

განაგრძეთ კითხვა

რატომ ვარ კარგ ხასიათზე

ამ ბოლო დროს იმდენი ცუდი რამ მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, რომ ჩამოვთვალო ერთი დიდი ფურცელი არ ეყოფა. ამ ამბების მოყოლის შემდეგ ძალიან ბევრს გაუკვირდა, კარგ ხასიათზე რატომ ხარო. ჰოდა, მეთვითონაც დავფიქრდი ამაზე და რამოდენიმე წვრილმანი აღმოვაჩინე, რომლებიც ჩემს კარგ ხასიათზე ყოფნას უზრუნველყოფენ.

პირველი და ერთ–ერთი მთავარი, ფეისბუქი. თუ ახლა ამას კითხულობ, თითქმის 100%ია შანსი იმის, რომ ფეისბუქის აქტიური მომხმარებელი ხარ. ჩემი “მეგობრების” რიცხვი სულ ცოტა ხნის წინ გადაცდა 700ს. ჰოდა, რაც დაჰაიდება უფრო მარტივი გახდა, მას შემდეგ, ყველას ვაჰაიდებ , ვისაც ისეთი რამ აქვს გამოქვეყნებული, რაც არ მომწონს.
მაგალითად, ქართული მარაზმი ფეიჯებიდან გაზიარებული სისულელეები, პატრიარქის სურათი კომენტარით “როგორ მიყვაარს :X:x” და ა.შ. ანუ ყველაფერი, რაც უბრალოდ მაღიზიანებს ან მკიდია.
ეს ყველაფერი ეხება ფეიჯებსაც. არცერთი ისეთი ფეიჯი არ მაქვს დალაიქებული, რომლებიც ლაიქს და შეარს ითხოვენ.
კიდევ ერთი, არ შეხვიდეთ ყოფილის პროფილში. ვიცი, თავიდან ძნელია, ყველა მისი სურათი და დაშეარებული სიმღერა გაინტერესებს და ა.შ. მაგრამ დამიჯერეთ, ასე უკეთესია.

მეორე და არანაკლებ მნიშვნელოვანი, მუსიკა. არ უსმინოთ დეპრესიულ მუსიკას. მუსიკაზე კი ამბობენ, ანტიდეპრესანტიაო, მაგრამ ტყუილია ეგ, დეპრესიული მუსიკა ვერ დაგაყენებს კარგ ხასიათზე. არსებობს რამოდენიმე სიმღერა, რომელთაც ეს შეუძლიათ, მაგრამ ამ სიმღერების უმეტესობა 4 წუთში მთავრდება , გადაბმულად მოსმენა კი ცოტა მომაბეზრებელია…

მესამე და ყველაზე .. ყველაზე რა, ფეხით სიარული. არ ვიცი, ბოლოს ამდენ ხანს როდის ვიყავი მარტო გასული სასეირნოდ. ვიარე ძალიან ბევრი, ეს უბრალოდ მაგარი იყო..
რჩევები:
1. არ მოინახულოთ “თქვენი” ადგილები. ანუ ადგილები, სადაც ყოფილ(ებ)თან ერთად სიარული გიყვარდათ.
2. არ იაროთ ხალხმრავალ ადგილას
3. წაიღეთ ყურსასმენები
4. წაიღეთ ფურცელი და ფანქარი. წერეთ , ჯღაბნეთ ან თვითმფრინავები გააკეთეთ.
5. მოხერხებულად ჩაიცვით, დაიკიდეთ ყველა, გამორთეთ ტელეფონი და თუ გინდათ გადაიღეთ ფოტოები.
დამიჯერეთ, ამშვიდებს..
ჰო, ესეც ჩემი პოლიტიკისგან და ხალხისგან დასვენებული სახე(სულ ესეთი სახე არმაქვს ხოლმე ოღონდ დასვენებულს :დ ), დღეს გადაღებული სელფშოტი ^^

ჩაუთქვი ბაბუაწვერას


ეს სურათი გორშია გადაღებული, სტალინის მუზეუმის ეზოში. ეს ამ წლის პირველი ბაბუაწვერა იყო. მეც ავდექი, მოვწყვიტე და სურვილი ჩავუთქვი: “ნეტა კარგი ექსკურსია იყოს–მეთქი.” ჰო, გაგონილი გექნებათ, ცრუ რწმენებზე აცრილი ვარ, მაგრამ ეს ისე გავაკეთეთ, გასართობად(თავის მართლება :დ).
მერე რა, რომ კახეთში ვაპირებდით წასვლას.
მერე რა, რომ წყალდიდობა იყო და ვერ წავედთ.
მერე რა, რომ აქვე ახლოს მოგვიწია წასვლა.
მერე რა…
როცა მასწავლებელმა გვითხრა, გორი–ატენის სიონი–უფლისციხე–მცხეთა მარშრუტით წავალთო, ეგრევე გავიფიქრე, მანდ რას გავერთობით, ექსკურსია ჩაგვეშალა–მეთქი. 100 ლარს გვიკლებენო და ყველამ ეგრევე სახინკლე იყვირა. ჰო, ამაზე ცოტა მოგვიანებით.
მერე რა, რომ 1 საათის დაგვიანებით გავედით.
მერე რა, რომ თავიდან უაზროდ ვისხედით და წესიერად ვერც ვიმღერეთ 1 სიმღერა ბოლომდე.
მერე რა…

შევედით ასე სტალინის მუზეუმში. იქ ბევრი ვიცინეთ, იმის მაგივრად, რომ რაიმე მოგვესმინა. არა, ჩუმად ვიცინოდით და უმეტეს წილად ვუსმენდით, მაგრამ ზოგის საქციელზე კინაღამ ხმამაღლა გავიცინე..
შემდეგ იყო ატენის სიონი. იქ ძალიან მაღლა ავძვერით, ბოლომდე ^^ ცოტა მეშინოდა, მაგრამ შემდეგ ბიჭების დახმარებით ავედი. ზურა, მადლობა :დ

შესანიშნავი 4ეული ფორმაშია ❤

და აი, ბოლომდე ასულები ❤

შემდეგ ისევ ავტობუსში ვერთობოდით. აქ უკვე წავიდა გიტარა და ხმა ერთმანეთთან. ყველას გვეკიდა როგორ ვმღეროდით და ვუკრავდით, მთელი ავტობუსი გავაყრუეთ ❤
შემდეგ კი ყველაზე მაგარ ადგილას ავედით, უფლისციხეში. უფლისციხეში 4 წლის წინ ვიყავი ბოლოს. მის შემდეგ კი გაულამაზებიათ და კიბეებიც გაუკეთებიათ, აუცილებლად წადით და ნახეთ ))
ამ სურათებზე თან მეცინება და თან მომწონს :დ


იქ დავიზიანე იდაყვი(რაღაც ხომ უნდა მექნა :დ) მაგრამ ტკივილი არ მაინტერესებდა, მაინც ბოლომდე ავედი(გევრდითა მთაზე ვეღარ გავქაჩეთ ბევრმა :დ).
მთავარი იყო, რომ ძალიან ბევრს ვიცინოდით, ძალიან მაგრად ვერთობოდით და ა.შ. არ მეგონა, მხოლოდ 1 წლის ახალგადმოსულებთან(ზოგთან) ასე თუ გავერთობოდი ❤
ჰო, შემდეგ ვჭამეთ. ანუ ის გავაკეთეთ, რისთვისაც ექსკურსიაზე წამოვედით :დ
მერე გვერდით მინდორი ვიპოვეთ და იქ ვიღებდით სურათებს:


მე და შუკამ აქაც “ვიფრინეთ” პატარა ბავშვებივით :დ

ბოლოს კი სელფშოოტ თავბრუდახვეულებმა :დ

ამ ყველაფრის შემდეგ კვლავ ავტობუსში ავედით და მცხეთისკენ დავიძარით დარჩენილი ფულის ბოლომდე დასახარჯად. უკან ვზივართ მე და ნიკა, ის ისაა, მუსიკა უნდა ჩავრთო რომ უცებ მიკროფონში მესმის ხმა : ეთენშენ ეთენშენ, ძვირფასო ავტობუს მსმენელებო, ეთერშია შუკა. გაიხაედეთ მარცხნივ. (იხედება ყველა). –არც არაფერია მარცხნივ :დ
ავტობუსის ბოლოდან უცებ დასაწყისში გავჩნდი და გამიკვირდა, აქამდე მიკროფონზე რატომ არაფერი თქვეს. იყო შუკას “რეპი”, ჩემი “სიმღერა”, რუსულებე და ჩქარებე :დ მოკლედ, ახალი გასართობი გამოგვიჩნდა ^^

(ყველაზე მაგარია დღეს ჩემი ბებოო, ერთი ერთზე ნაცემი ყავს რემბოო)
მერე ბოლოს დავიღალე და ისევ უკან გადავედი, სანამ მცხეთამდე მივაღწევდით.

შემდეგ ბევრი სურათი წავშალეთ, უაზრობები და გაბლარულები იყო. მაინც, გზაში არ გამოდის კარგები. ჰოდა, ესეც პირდაპირ ხინკლაობის სურათი, მე პირადად, 1 ცალი ძლივს შევჭამე :დ

შემდეგ ისევ გზა, სიმღერა, გიტარა…
შუკას ემპეტრი და ისევ უკანა სკამზე ვიყავი და ლამის იყო იქვე ჩამძინებოდა. მე და შუკას ცალ–ცალი ნაუშნიკი გვეკეთა და გზის ბოლო 15 წუთიანი მონაკვეთი ასე გავიდა.
კომაროვთან გვიან მივედით.
ცოტა ხანს კიდევ გავჩერდით და ბოლოს დადებითად დამუხტულები დავიშალეთ.
ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა ყველას ❤ ეს ჩემი ყველაზე მაგარი ექსკურსია იყო ❤

(ესეც ჩემი მე300 პოსტი ❤ )

XXI საუკუნის პრობლემა

რა იყო 10 წლის წინ პრობლემა და რა არის დღეს?
10 წლის წინ პრობლემა შეიძლება ყოფილიყო რამდენიმე დღიანი უშუქობა, დღეს კი პრობლემა 1 საათით წასული შუქია. ის 1 საათი ხომ “ვცდებით” და სტატუსს ვერ ვანახლებთ.
10 წლის წინ პრობლემა შეიძლება ყოფილიყო ისეთი რამ, რაც დღეს უკვე აღარ არის პრობლემა. ასევე დღევანდელი პრობლემები არ გვქონდა 10 წლის წინ.

21–ე საუკუნე
21–ე საუკუნის პირველი ათწლეული უკვე გავიარეთ და შეგვიძლია შევაჯამოთ. ჩემი აზრით, 21–ე საუკუნე დიდი გადატრიალებით დაიწყო. პირველ ათწლეულში მსოფლიოს თითქმის 20% გახდა სოციალურ ქსელზე დამოკიდებული. ბევრი ჩვენგანის ცხოვრება უკვე წარმოუდგენელია კომპიუტერის გარეშე.
კომპიუტერზე დამოკიდებულება შეიძლება ჩაითვალოს 21–ე საუკუნის ერთ–ერთ მთავარ პრობლემად.

უფროსი თაობა
თაობათა შორის ჭიდილი , ალბათ, პირველყოფილი სამყაროდან მოდის. რაც უფრო დიდია 2 ადამიანს შორის ასაკის სხვაობა, მით უფრო მწვავეა დაპირისპირება.
ჩევნ ვჩხუბობთ. ჩვენ გვინდა, რომ დავამტკიცოთ საკუთარი აზრი და ვაჩვენოთ უფროს თაობას ჩვენი ძალა. ვერ მანახებთ ადამიანს, რომელსაც კონფლიქტი არ ჰქონია უფროს ადამიანთან. როგორც მინიმუმ შინაგანი უკმაყოფილების გრძნობა მაინც ექნებოდა ))
თაობათა შორის ჭიდილიც გამწვავებულია 21–ე საუკუნეში. ესეც მეორე მთავარი პრობლემა.

მიმბაძველობა
ყოველი ადამიანი უნიკალურია.
ქუჩაში რომ გააჩერო ადამიანი , გეტყვის ცხოვრებაში არავისთვის მიმიბაძავსო. ტყუილში მისი გამოჭერა არ გაგიჭირდებათ. უბრალოდ, ფეხსაცმელზე შეხედეთ. უგები? თუ ბათინკები? ან იქნებ შავი ტყავის ქურთუკი აცვია?
სტატისტიკაზე დაყრდნობით, მსოფლიო მოსახელეობის მხოლოდ 30%–ს გააჩნია საკუთარი აზრი. დარწმუნებული ვარ, ეს მაჩვენებელი ადრე ბევრად დიდი იყო.
მიმბაძველობა და საკუთარი აზრის არქონა, ესეც მე–3 მთავარი პრობლემა

რომ გავაგრძელოთ პრობლემების ჩამოთვლა, დიდ სიას მივიღებთ. საკუთარი თავები კი ერთი დიდი საშინელებები მოგვეჩვენება. ჩვენ 21–ე საუკუნის თაობა ვართ. ყველას გვაქვს ჩვენ–ჩვენი პრობლემები. გამსხვავებული პრობლემები. მაგრამ, ერთი რამ გვაერთიანებს. 21–ე საუკუნე, თავისი დიდი, საშინელი პრობლემებით.