პლიუს ერთი


Facebook-მა წელსაც შემოგვთავაზა წლის შემაჯამებელი პოსტები. ჩემი საკმაოდ კარგი გამოვიდა, თან წლის მთავარი მოვლენაც საამაყოდ გამოიჭიმა შუაში წარწერით: Graduated!
რეალურად ბევრად მეტი რამ მოხდა. სამწუხაროდ, ბლოგზე წერად მოვუკელი და წინა წლებივით არ შემიძლია პოსტების მიხედვით მარტივად გადავავლო მთელ წელს თვალი. ამიტომაც საკუთარ პროფილს გავხსნი და სურათების მიხედვით წლის მთავარ მოვლენებს უბრალოდ ჩამოვწერ.

  • პირველი და ყველაზე მთავარი: 18 წლის გავხდი. დაბადების დღე ტრადიციულად არ გადამიხდია. ეს ალბათ ბევრი მეგობრის და უკუპროპორციული თანხის გამოა, ან იმიტომ, რომ რეალურად ხმაურს ვერ ვიტან. რაც უნდა იყოს, სიგარეტს და სასმელს უკვე თავაწეული ვყიდულობ. ეს შაურმაზე დანთებული სანთლები კი ერთადერთი კადრია, რომელიც იმ დღეს გადავიღე.
    განაგრძეთ კითხვა
  • Advertisements

    ეგოიზმი

    გუშინ მანქანამ დამარტყა. მეორედ. პირველად კაი, ისეთ ადგილზე გადავდიოდი, სადაც ზებრა არ იყო. გუშინ კი ტროტუარზე მოატრიალა და გაიქცა. ჩემდა გასაკვირად, გაბრაზებული არ ვარ. ნომრები ვერ დავიმახსოვრე-მეთქი, მაგრამ არც მიცდია და ერთადერთი, რასაც ტროტუარზე დაგდებული ვფიქრობდი, სახლამდე მიღწევა იყო.

    ამჯერად ყველაფერი შედარებით სერიოზულადაა, დილიდან ვწევარ და გვერდზეც ვერ ვბრუნდები ისე, რომ არაფერი მეტკინოს. პოლიკლინიკაში წასვლა არ მინდა, უზარმაზარი რიგებია, დაზღვევა მე არ მაქვს. ამიტომ ვწევარ საწოლში, ბებიაჩემი კი სულ იმას მეკითხება , ორპირში ხომ არ მოვყევი. აბა, ხომ არ ვეტყვი რაც მოხდა, ინერვიულებს.

    სამსახურიდან გავეთავისუფლე რამდენიმე დღით (თან დასვენებები დაემთხვა), სკოლის გამოცდები 10 დღეში იწყება და შიგადაშიგ ისტორიის წიგნსაც ვშლი, ოღონდ ვერაფერს ვიმახსოვრებ და ფეისბუქსაც მექანიკურად ვსქროლავ. ძალიან ცუდია, რომ კალათბურთის ბილეთები მაინცდამაინც დღეს მომცეს, ძალიან მინდა წასვლა.

    ასე და ამგვარად, საშინლად არაპროდუქტიული დღეა, ვერაფერს ვაკეთებ წოლის და ჭამის გარდა. დღის ბოლოს საკუთარი თავი შემეზიზღება და იმის იმედით დავიძინებ, რომ ეს წამლები მიშველის და ხვალ გამართულად სიარულს შევძლებ.

    არაფერს ვაკეთებ და მაინც ყველაფერი ჩემთვის მინდა სულ იმას ვფიქრობ, რომ ყველა ასეა გულის სიღრმეში, მაგრამ არ ამბობს.
    და მაინც არ ვარ ბოლომდე ის, ვინც მინდა , რომ ვიყო.
    ბოლოს და ბოლოს, მე ხომ ის ადამიანი ვარ, ვიტრინაში ტანსაცმლის მაგივრად საკუთარ თავს რომ ხედავს.

    ჭორები

    ჭორი ისეთი რაღაცაა, რაც არ უნდა იძახოს ადამიანმა, ფეხებზე მკიდიაო, მაინც შეაწუხებს ერთხელ. ჩვეულებრივ საუბარში ძალიან ხშირად მითქვამს რომ არ მაინტერესებდა ხალხის აზრი. სინამდვილეში კი , როგორც კი ჩემ სახელს მოვკრავდი სხვისი ლაპარაკისას ყურს, მაშინვე “გამოძიებას” ვიწყებდი.

    ერთხელ ისეთი ჭორი გამივრცელეს, არასდროს რომ დამავიწყდება. წარმოდიგინეთ, რომ ერთი ჩვეულებრივი უფროსკლასელი ხართ, თითქმის არაფრით გამორჩეული. არ გყავთ “მტრები” და თქვენი სასკოლო ცხოვრება თითქმის არაფრით გამორჩევა სხვებისგან. ერთ მშვენიერ დღესაც კი ნახევარი სკოლა დამცინავი სახით გიყურებთ, თვალს გაყოლებთ და ზოგი ნაცნობი თვალსაც კი გარიდებთ. თავიდან ყურადღებას არ აქცევთ, და თვლით, რომ გეჩვენებათ. ხოლო როცა ეს ყველაფერი უკვე გამაღიზიანებელი ხდება, ყველაფრის გარკვევას ცდილობთ. შემდეგ თქვენი ნაცნობი ყველაფერს გიყვებათ. თავიდან გეცინებათ და გიკვირთ, როგორ დაიჯერა ვინმემ. საბოლოოდ კი ამ ყველაფრის გამო ძალიან ბრაზდებით. განაგრძეთ კითხვა

    კიევი და სხვა ამბები


    როგორ მოვხვდი გასაუბრებაზე, როგორ კინაღამ გადავიფიქრე და როგორ ველოდებოდი გამოცდების თარიღის გამოცხადებას არ დავწერ, უინტერესოა და მეზარება.

    6 ოქტომბერს, შუადღის 3 საათზე თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში ვიყავი. შემდეგ ფრენა გადადეს. სამჯერ. და როგორც იქნა, 7ში, საღამოს 5 საათზე ჩვენი თვითმფრინავი აფრინდა. აქამდე საზღვარგარეთ ორჯერ ვიყავი : ირანში და თურქეთში, მაგრამ ორივეჯერ ავტობუსით და საშინლად მაინტერესებდა რა გრძნობა იყო ფრენა. დიდი არაფერი, აფრენას აქვს მარტო მუღამი. ორივე გზაზე ილუმინატორთან მოვხვდი, I’m a lucky bitch 😀
    განაგრძეთ კითხვა

    ზაფხულის ბნელი მხარე


    სამსახურიდან წამოსვლა
    გამოცდა
    ახალი სამსახური
    გამოცდა
    და უკვე 28 ივნისია.

    სკოლაში ხუმრობდნენ ბავშვები, გამოცდიდან გამოცდამდე იყოფა ჩვენი ცხოვრების ეტაპებიო. პრინციპში, მართალია. აქ არ დამიწერია, სამსახურიდან რომ წამოვედი. მიზეზი მარტივია–უფასო სტაჟირება არის ყველაზე დიდი ბოროტება, რაც კი აქამდე მოუგონია ადამიანს. ვაკეთებდი ყველაფერს, მაგრამ საბოლოოდ მიჩნდებოდა აზრი, რომ არაფერს ჰქონდა აზრი და მეც არაფრისთვის ვწვალობდი; +სახლიდან შორს იყო. ხოდა, წამოვედი.
    განაგრძეთ კითხვა

    Tbilisi Open Air 2013, მეგობრები და სხვა სიკეთეები


    მერე რა, რომ ამ სურათში გილანი კარგად არ ჩანს.

    დღეს უკვე 8 ივნისია. მოსაყოლი კი ძალიან ბევრი დამიგროვდა.

    4 ივნისი
    რატომღაც ყველა და ყველაფერი ნერვებს მიშლის. ბილეთს ვიღებ და ვუყურებ. რამდენჯერმე. შემდეგ პირდაპირ ნერვების შლაზე გადმოდიან. თავიდან წერა მეზარება და სტატუსს გადმოვაკოპირებ:

    22 მარტს , შუადღის 4 საათზე ვიყიდე Tbilisi Open Air Alter/Vision–ის სამოც ლარიანი ბილეთი. შესაბამისად, უკვე ორ თვეზე მეტია ველოდები კონცერტს და აი, ხვალ უკვე ჩემ საყვარელ სტადიონზე შევალ და ჩემ საყვარელ ჯგუფს მოვუსმენ. (აქვე, ყველამ კარგად იცით ჩემი გულისტკივილი: 4 აგვისტოს კონცერტზე ვერ მივდივარ სტამბულში). ამიტომაც, წელს რამდენიმე კარგი ლაივის შემდეგ მივდივარ ასეთ მაგარ კონცერტზე და მიხარია ისე, რომ ხანდახან ძალიან არაადეკვატურად გამოვხატავ.
    ყველამ, ვინც ჩემი ხასიათის გაფუჭებას ცდილობს , მეუბნება საშინელ ფრაზებს და ა.შ. შეგიძლიათ შეწყვიტოთ ჩემ ხასიათში ჩაჯმა და თქვენ საქმეს მიხედოთ. ისეთი ბედნიერი, როგორიც ხვალ მე ვიქნები, არასდროს არ ყოფილიყავით
    გმადლობთ ყურადღებისთვის ^^

    განაგრძეთ კითხვა

    ირანი

    ვინც იცით შეგახსენებთ და ვინც არა, იმათთვის მოკლე შესავალს გავაკეთებ და გეტყვით მიზეზს, თუ რატომ არ ვჩანდი 10 დღე არც ფეისბუქზე, არც ბლოგზე და საერთოდ თბილისში. უკვე ერთი წელია, რაც სპარსულს ვსწავლობ. 2011 წლის სექტემბერში ჩემი მიზანი(რომელსაც დიადი, ნათელი და არარეალური ვუწოდე) ირანში წასვლა იყო 1 წლის შემდეგ. ეს მიზანი განვახორციელე, ვაშა!

    20 ოქტომბერს, შუადღის 3 საათზე დავიძარით. უკვე 4 საათში ჩემს ტელეფონზე სიგნალი გაწყდა, რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ ცხოვრებაში პირველად გავედი საზღვარგარეთ. უკვე 21 ოქტომბრის დილის 4 საათზე გადავკვეთე თურქეთ–ირანის საზღვარი.
    ამხელა მანძილზე პირველად ვიმგზავრე და შესაბამისად ძალიან დავიღალე. დილის 5სკენ ჩამეძინა და როცა გავიღვიძე, მზის ამოსვლა დავინახე უდაბნოში. ულამაზესი იყო, სამწუხაროდ 120ით მოძრავი ავოტბუსიდან კარგად არ გამოჩნდა :დ

    პირველი გაჩერება: ანზალი, გილანის პროვინცია
    ანზალი ირანელებისთვის ერთი ჩვეულებრივი სოფელია, სტუმართმოყვარე ხალხი ცხოვრობს. მაგრამ მე სოფელში კიარა , თბილისის გარეუბანში მეგონა თავი. აქ ბევრ ღირსშესანიშნაობას ვერ ნახავ, მაგრამ მაინც კარგი ადგილია. ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა საბაგირო(რომელიც 8 წუთს უნდება ასვლას) და მასულე, სოფელი, რომელშიც სახლის სახურავები საცალფეხო ბილიკებია.
    ესეც გილანის პროვინცია ზემოდან.

    მეორე გაჩერება: თეირანი
    თეირანი დიდი ქალაქია, მოსახლეობა: 20 000 000 ადამიანი.
    სამწუხაროდ თეირანში არც ისე დიდხანს გავჩერდით, მხოლოდ ერთი დღე–ღამე. წესიერად ვერ ვნახე მეიდანე აზადი(თავისუფლების მოედანი) და ვერც ბორჯე მილადზე(სიმაღლე: 435მ) ვერ ავედი 😦
    სხვა, რისი თქმაც მინდა თეირანზე არის ის, რომ საკმაოდ თანამედროვე ქალაქია, ძალიან ბევრი მოტოციკლეტით და იროკეზიანი ბიჭებით.

    მესამე გაჩერება: ისპაჰანი
    აი ისპაჰანზე კი ვერ ვიტყვი იგივეს. ისპაჰანი არის დიდი კულტურის მქონე ქალაქი. ისპაჰანში 2 დღე–ღამე ვიყავით, ძალიან ბევრი რამ ვნახეთ, მაგრამ ბოლომდე დათვალიერება შეუძლებელია ასე ცოტა დროში.
    Continue reading