პლიუს ერთი


Facebook-მა წელსაც შემოგვთავაზა წლის შემაჯამებელი პოსტები. ჩემი საკმაოდ კარგი გამოვიდა, თან წლის მთავარი მოვლენაც საამაყოდ გამოიჭიმა შუაში წარწერით: Graduated!
რეალურად ბევრად მეტი რამ მოხდა. სამწუხაროდ, ბლოგზე წერად მოვუკელი და წინა წლებივით არ შემიძლია პოსტების მიხედვით მარტივად გადავავლო მთელ წელს თვალი. ამიტომაც საკუთარ პროფილს გავხსნი და სურათების მიხედვით წლის მთავარ მოვლენებს უბრალოდ ჩამოვწერ.

  • პირველი და ყველაზე მთავარი: 18 წლის გავხდი. დაბადების დღე ტრადიციულად არ გადამიხდია. ეს ალბათ ბევრი მეგობრის და უკუპროპორციული თანხის გამოა, ან იმიტომ, რომ რეალურად ხმაურს ვერ ვიტან. რაც უნდა იყოს, სიგარეტს და სასმელს უკვე თავაწეული ვყიდულობ. ეს შაურმაზე დანთებული სანთლები კი ერთადერთი კადრია, რომელიც იმ დღეს გადავიღე.
    განაგრძეთ კითხვა
  • Advertisements

    ეგოიზმი

    გუშინ მანქანამ დამარტყა. მეორედ. პირველად კაი, ისეთ ადგილზე გადავდიოდი, სადაც ზებრა არ იყო. გუშინ კი ტროტუარზე მოატრიალა და გაიქცა. ჩემდა გასაკვირად, გაბრაზებული არ ვარ. ნომრები ვერ დავიმახსოვრე-მეთქი, მაგრამ არც მიცდია და ერთადერთი, რასაც ტროტუარზე დაგდებული ვფიქრობდი, სახლამდე მიღწევა იყო.

    ამჯერად ყველაფერი შედარებით სერიოზულადაა, დილიდან ვწევარ და გვერდზეც ვერ ვბრუნდები ისე, რომ არაფერი მეტკინოს. პოლიკლინიკაში წასვლა არ მინდა, უზარმაზარი რიგებია, დაზღვევა მე არ მაქვს. ამიტომ ვწევარ საწოლში, ბებიაჩემი კი სულ იმას მეკითხება , ორპირში ხომ არ მოვყევი. აბა, ხომ არ ვეტყვი რაც მოხდა, ინერვიულებს.

    სამსახურიდან გავეთავისუფლე რამდენიმე დღით (თან დასვენებები დაემთხვა), სკოლის გამოცდები 10 დღეში იწყება და შიგადაშიგ ისტორიის წიგნსაც ვშლი, ოღონდ ვერაფერს ვიმახსოვრებ და ფეისბუქსაც მექანიკურად ვსქროლავ. ძალიან ცუდია, რომ კალათბურთის ბილეთები მაინცდამაინც დღეს მომცეს, ძალიან მინდა წასვლა.

    ასე და ამგვარად, საშინლად არაპროდუქტიული დღეა, ვერაფერს ვაკეთებ წოლის და ჭამის გარდა. დღის ბოლოს საკუთარი თავი შემეზიზღება და იმის იმედით დავიძინებ, რომ ეს წამლები მიშველის და ხვალ გამართულად სიარულს შევძლებ.

    არაფერს ვაკეთებ და მაინც ყველაფერი ჩემთვის მინდა სულ იმას ვფიქრობ, რომ ყველა ასეა გულის სიღრმეში, მაგრამ არ ამბობს.
    და მაინც არ ვარ ბოლომდე ის, ვინც მინდა , რომ ვიყო.
    ბოლოს და ბოლოს, მე ხომ ის ადამიანი ვარ, ვიტრინაში ტანსაცმლის მაგივრად საკუთარ თავს რომ ხედავს.

    კიევი და სხვა ამბები


    როგორ მოვხვდი გასაუბრებაზე, როგორ კინაღამ გადავიფიქრე და როგორ ველოდებოდი გამოცდების თარიღის გამოცხადებას არ დავწერ, უინტერესოა და მეზარება.

    6 ოქტომბერს, შუადღის 3 საათზე თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში ვიყავი. შემდეგ ფრენა გადადეს. სამჯერ. და როგორც იქნა, 7ში, საღამოს 5 საათზე ჩვენი თვითმფრინავი აფრინდა. აქამდე საზღვარგარეთ ორჯერ ვიყავი : ირანში და თურქეთში, მაგრამ ორივეჯერ ავტობუსით და საშინლად მაინტერესებდა რა გრძნობა იყო ფრენა. დიდი არაფერი, აფრენას აქვს მარტო მუღამი. ორივე გზაზე ილუმინატორთან მოვხვდი, I’m a lucky bitch 😀
    განაგრძეთ კითხვა

    Tbilisi Open Air 2013, მეგობრები და სხვა სიკეთეები


    მერე რა, რომ ამ სურათში გილანი კარგად არ ჩანს.

    დღეს უკვე 8 ივნისია. მოსაყოლი კი ძალიან ბევრი დამიგროვდა.

    4 ივნისი
    რატომღაც ყველა და ყველაფერი ნერვებს მიშლის. ბილეთს ვიღებ და ვუყურებ. რამდენჯერმე. შემდეგ პირდაპირ ნერვების შლაზე გადმოდიან. თავიდან წერა მეზარება და სტატუსს გადმოვაკოპირებ:

    22 მარტს , შუადღის 4 საათზე ვიყიდე Tbilisi Open Air Alter/Vision–ის სამოც ლარიანი ბილეთი. შესაბამისად, უკვე ორ თვეზე მეტია ველოდები კონცერტს და აი, ხვალ უკვე ჩემ საყვარელ სტადიონზე შევალ და ჩემ საყვარელ ჯგუფს მოვუსმენ. (აქვე, ყველამ კარგად იცით ჩემი გულისტკივილი: 4 აგვისტოს კონცერტზე ვერ მივდივარ სტამბულში). ამიტომაც, წელს რამდენიმე კარგი ლაივის შემდეგ მივდივარ ასეთ მაგარ კონცერტზე და მიხარია ისე, რომ ხანდახან ძალიან არაადეკვატურად გამოვხატავ.
    ყველამ, ვინც ჩემი ხასიათის გაფუჭებას ცდილობს , მეუბნება საშინელ ფრაზებს და ა.შ. შეგიძლიათ შეწყვიტოთ ჩემ ხასიათში ჩაჯმა და თქვენ საქმეს მიხედოთ. ისეთი ბედნიერი, როგორიც ხვალ მე ვიქნები, არასდროს არ ყოფილიყავით
    გმადლობთ ყურადღებისთვის ^^

    განაგრძეთ კითხვა

    რჩევები და სხვა სიკეთეები

    როცა რამე რჩევას მაძლევენ, ყურადღებით ვუსმენ ხოლმე. მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან ვიცი, რომ ეს რჩევა არასწორია და არ გამომადგება.
    როცა ჩემზე გამოცდილი ადამიანი მაძლევს რჩევას, თითქმის ყოველთვის ვითვალისწინებ. გამოცდილებას ყოველთვის ვენდობი ხოლმე.
    აქვე, ვღიზიანდები და თან მეცინება ისეთ ადამიანებზე, რომლებიც სხვის(ზოგ შემთხვევაში ჩემს) რჩევას აბუჩად იგდებენ, არადა თვითონ არ გააჩნიათ საკმაო ცოდნა.
    ეს იმიტომ დავწერე, რომ გუშინ მქონდა ასეთი შემთხვევა: ჩემზე გამოუცდელ ადამიანს რჩევა მივეცი და მან ცინიკურად მიპასუხა. მე რა, თვითონ გაუჭირდება ასე წარმატების მიღწევა.
    აი დაახლოებით ასე გამოიყურებით “ყოვლისმცოდნეები”.

    მოდი, სხვა სიკეთეებზეც გადავალ. ჩემთანაც არის სიახლეები.

    პირველად ალბათ კრიზისი უნდა ვახსენო. 3 პოსტი მაქვს დრაფტებში. დავწერე და რომ გადავხედე, არ შეეფერებოდა ბლოგს, ზედმეტად უაზროები და გაწელილები იყო. ჩემი მოთხრობაც მივაგდე. არადა, ყველაფერი ძალიან კარგად მიდიოდა. ეს პოსტი კი იმედს მაძლევს. თუ ამ პოსტს მაინც მივცემ რაღაც სახეს, შეიძლება დღეს მოთხრობაც გავაგრძელო.

    პირად ცხოვრებაში რამოდენიმე ვერ(უფრო არ)აწყობილი ურთიერთობის შემდეგ მგონი რაღაც გამოდის. მაგრამ, ჯერ არ მინდა ამაზე საუბარი, მეთვითონაც გაოგნებული ვარ და ჯერ ვერაფერს ვაცნობიერებ. ისე ვუყურებ, როგორც რიგით ბიჭს, მაგრამ ბევრი რამით არის განსხვავებული. თუ რამე გამოვა, აუცილებლად დავწერ ერთ კარგ პოსტს.

    ერთი სურვილიც მაქვს, ზღავზე მინდა ძალიან. 2 წელია არ ვყოფილვარ და მომენატრა.

    ჰო, ერთი სული მაქვს სექტემბერი როდის მოვა. პირველად მივდივარ საზღვარგარეთ და ცოტა ვნერვიულობ, მაგრამ იმდენად მინდა, რომ სურვილი ნერვიულობას ძლევს.

    იმედია, თქვენთან უფრო მეტი სიახლეა, უფრო კარგი და არც კრიზისი გაწუხებთ…

    ნარკოტიკი სახელად სიახლე

    დაფიქრებულხართ ოდესმე იმაზე, რომ თქვენს ცხოვრებაში რაიმე სიახლის შემოტანაა საჭირო?!
    რატომღაც ყოველთვის იმ კითხვით ვიწყებ პოსტს, რომელზე პასუხიც ყველამ , მათ შორის მეც, კარგად იცის.

    რამდენჯერ მიპოვნია ჩემი ძველი ჩანაწერები. თუნდაც 1 წლის წინანდელი და შემდეგ მაგრად მიცინია. მიცინია იმიტომ, რომ 1 წლის წინანდელი მე სულ სხვა ადამიანი იყო. ახლანდელი კი რადიკალურად განსხვავდება მისგან. ალბათ 1 წლის შემდეგაც ვიცინებ ამ პოსტზე და ასე გაგრძელდება. მანამ, სანამ შემეძლება გავადნო ყინული და წავიწიო წინ. მე ვთვლი, რომ ჩემი ყოველი წელი წინაზე უკეთესია. და ამას რომ ვაცნობიერებ, მიხარია. მიხარია იმიტომ, რომ 1 წლის წინ უფრო ნაკლები გამოცდილება მქონდა და უფრო ნაკლები ვიცოდი.

    ამ წლების განმავლობაში კი კარგად გავაცნობიერე ერთი რამ. ვერ ვიტან ერთ ადგილზე გაჩერებას. მუდმივად მინდა ვიყო მოძრაობაში. ჯერ ერთი საქმე არ მაქვს დამთავრებული და უკვე მეორეს ვიწყებ. შემდეგ მესამეს, მეოთხეს… ეს კი რას იწვევს?!-დომხალს!.

    ვიცი, ვიცი რომ ეს ყველაფერი ძალიან ცუდია. ისიც ვიცი, რომ ეს ჩემს ნებისყოფობის არქონაზე მიუთითებს. კიდევ ბევრი რამ ვიცი საკუთარ სისუსტეებთან დაკავშირებით…

    მაპატიეთ, ვიცი, რომ ამ ფრაზამ უკვე ტვინი წაიღო, მაგრამ მედალს ორი მხარე აქვს. ეს მუდმივი ცვლა და სხვადასხვა საქმეების წამოწყება ერთ რამეზე მიუთითებს. მე სიახლეზე ვარ დამოკიდებული. ყველგან და ყველაფერში მას ვეძებ. ალბათ, სწორედ ამიტომ დავდივარ თავჩაღუნული :დ

    სიახლე ისეა ჩემთვის, როგორც ნარკოტიკი. მუდმივად მჭირდება და თუ არ მაქვს ეს ჩემს განწყობაზე ცუდად აისახება.
    ალბათ მე სიახლე იმაზე მეტად მჭირდება, ვიდრე ძილი. მიუხედავად იმისა, რომ ამ უკანასკნელზე ვგიჟდები. ძილის მაგივრად იმაზე ფიქრს ვარჩევ ხოლმე, თუ რა შემიძლია შევცვალო.

    ბოლოს კი სიყვარულოვნას ფრაზა მისი ებაუთიდან:
    ამჟამად ვეძებ სიახლეს, თუ სადმე შეგხვდათ გადაეცით ველოდები.