პლიუს ერთი


Facebook-მა წელსაც შემოგვთავაზა წლის შემაჯამებელი პოსტები. ჩემი საკმაოდ კარგი გამოვიდა, თან წლის მთავარი მოვლენაც საამაყოდ გამოიჭიმა შუაში წარწერით: Graduated!
რეალურად ბევრად მეტი რამ მოხდა. სამწუხაროდ, ბლოგზე წერად მოვუკელი და წინა წლებივით არ შემიძლია პოსტების მიხედვით მარტივად გადავავლო მთელ წელს თვალი. ამიტომაც საკუთარ პროფილს გავხსნი და სურათების მიხედვით წლის მთავარ მოვლენებს უბრალოდ ჩამოვწერ.

  • პირველი და ყველაზე მთავარი: 18 წლის გავხდი. დაბადების დღე ტრადიციულად არ გადამიხდია. ეს ალბათ ბევრი მეგობრის და უკუპროპორციული თანხის გამოა, ან იმიტომ, რომ რეალურად ხმაურს ვერ ვიტან. რაც უნდა იყოს, სიგარეტს და სასმელს უკვე თავაწეული ვყიდულობ. ეს შაურმაზე დანთებული სანთლები კი ერთადერთი კადრია, რომელიც იმ დღეს გადავიღე.
    განაგრძეთ კითხვა
  • Advertisements

    ეგოიზმი

    გუშინ მანქანამ დამარტყა. მეორედ. პირველად კაი, ისეთ ადგილზე გადავდიოდი, სადაც ზებრა არ იყო. გუშინ კი ტროტუარზე მოატრიალა და გაიქცა. ჩემდა გასაკვირად, გაბრაზებული არ ვარ. ნომრები ვერ დავიმახსოვრე-მეთქი, მაგრამ არც მიცდია და ერთადერთი, რასაც ტროტუარზე დაგდებული ვფიქრობდი, სახლამდე მიღწევა იყო.

    ამჯერად ყველაფერი შედარებით სერიოზულადაა, დილიდან ვწევარ და გვერდზეც ვერ ვბრუნდები ისე, რომ არაფერი მეტკინოს. პოლიკლინიკაში წასვლა არ მინდა, უზარმაზარი რიგებია, დაზღვევა მე არ მაქვს. ამიტომ ვწევარ საწოლში, ბებიაჩემი კი სულ იმას მეკითხება , ორპირში ხომ არ მოვყევი. აბა, ხომ არ ვეტყვი რაც მოხდა, ინერვიულებს.

    სამსახურიდან გავეთავისუფლე რამდენიმე დღით (თან დასვენებები დაემთხვა), სკოლის გამოცდები 10 დღეში იწყება და შიგადაშიგ ისტორიის წიგნსაც ვშლი, ოღონდ ვერაფერს ვიმახსოვრებ და ფეისბუქსაც მექანიკურად ვსქროლავ. ძალიან ცუდია, რომ კალათბურთის ბილეთები მაინცდამაინც დღეს მომცეს, ძალიან მინდა წასვლა.

    ასე და ამგვარად, საშინლად არაპროდუქტიული დღეა, ვერაფერს ვაკეთებ წოლის და ჭამის გარდა. დღის ბოლოს საკუთარი თავი შემეზიზღება და იმის იმედით დავიძინებ, რომ ეს წამლები მიშველის და ხვალ გამართულად სიარულს შევძლებ.

    არაფერს ვაკეთებ და მაინც ყველაფერი ჩემთვის მინდა სულ იმას ვფიქრობ, რომ ყველა ასეა გულის სიღრმეში, მაგრამ არ ამბობს.
    და მაინც არ ვარ ბოლომდე ის, ვინც მინდა , რომ ვიყო.
    ბოლოს და ბოლოს, მე ხომ ის ადამიანი ვარ, ვიტრინაში ტანსაცმლის მაგივრად საკუთარ თავს რომ ხედავს.

    2013 წლის შეჯამება


    რაც ეს ბლოგი მაქვს, უკვე მეოთხე წლის რევიუს ვწერ. facebook–მა საშუალება მომცა ზედმეტი წვალების, ჩანაწერებში ქექვის და ა.შ. გარეშე აღმედგინა მეხსიერებაში მთლიანი წელიწადი.

    1. და ერთ–ერთი მთავარი: ჰარი პოტერი წავიკითხე. რა და როგორ, ლინკზე გადადით და ნახეთ. ერთ–ერთი ყველაზე მაგარი წიგნების სერიაა, რაც ოდესმე წამიკითხავს.

    2. 21 იანვარს პირველად ვნახე გრიშა 😀 ნახევარ წელზე მეტი ვწერდით ერთმანეთს, მაგრამ შეხვედრა აზრადაც არ მოგვსვლია. ან მოგვსვლია და არ მახსოვს.

    3. აპრილამდე არაფერი მნიშვნელოვანი არ მომხდარა მგონი. შემდეგ ტელევიზია “ენკი–ბენკიში” დავიწყე სტაჟიორად მუშაობა. თავიდან სიტუაცია მომწონდა, მაგრამ შემდეგ მივხვდი, რომ არ ვიყავი მზად 6 თვიანი უფასო სტაჟირებისთვის. ივნისში წამოვედი.

    4. ახლა გამახსენდა, მარტის ბოლოს ჩემი და წავიდა გერმანიაში 3 თვით. აქამდე მხოლოდ 10 დღით ვიყავით დაშორებულები ერთმანეთს და თავიდან ცოტა მეუცხოებოდა მის გარეშე სახლი. შემდეგ კი ისე გავიდა ეს თვეები, რომ ვერც გავიგე.

    განაგრძეთ კითხვა

    სახლი

    კარგი ადგილია სახლი. როცა იცი , რომ გაქვს ადგილი, სადაც შეგიძლია დატვირთული დღის შემდეგ მიხვიდე ან უქმე დღეს გვიანობამდე იძინო.

    მაქვს ოთახი, სადაც მომდის კრეატიული იდეები და აზრები. სადაც სიზარმაცე მძლევს ხოლმე და რამდენ ასეთ იდეას ვტოვებ დღის სინათლის გარეშე, არავინ იცის. ასევე ოთახი ერთადერთი ადგილია, სადაც ტირილი შემიძლია. თუმცა კარგა ხანია, აღარ მიტირია. ოთახში ყოველთვის დევს სკოჩი. ყოველ წუთს ვცვლი ინტერიერს და ხან რას ვაკრავ, ხან რას. ასევე მქონდა ფურცლები, ვინც ოთახში შემოდიოდა, აფიქსირებდა, რომ აქ იყო და თან თარიღს აწერდა. ერთ წელიწადში 70მდე სტუმარი მყავდა. დიდი ხანია ეს ფურცლები ჩამოვხსენი, აღარ მომინდა.

    მიყვარს ჩემი სახლი. საკმაო ფართობი მაქვს იმისთვის, რომ გაფრენის მომენტებში აქეთ–იქით ვირბინო, მეთლახზე წინდებით ვისრიალო და სანამ რემონტი დამთავრდება, კედლებზე ვხატო. რამხელა ოპტიმიზმია, როცა გასარემონტებელ სახლშიც კი ვპოულობ პოზიტივს 😀
    განაგრძეთ კითხვა

    კიევი და სხვა ამბები


    როგორ მოვხვდი გასაუბრებაზე, როგორ კინაღამ გადავიფიქრე და როგორ ველოდებოდი გამოცდების თარიღის გამოცხადებას არ დავწერ, უინტერესოა და მეზარება.

    6 ოქტომბერს, შუადღის 3 საათზე თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში ვიყავი. შემდეგ ფრენა გადადეს. სამჯერ. და როგორც იქნა, 7ში, საღამოს 5 საათზე ჩვენი თვითმფრინავი აფრინდა. აქამდე საზღვარგარეთ ორჯერ ვიყავი : ირანში და თურქეთში, მაგრამ ორივეჯერ ავტობუსით და საშინლად მაინტერესებდა რა გრძნობა იყო ფრენა. დიდი არაფერი, აფრენას აქვს მარტო მუღამი. ორივე გზაზე ილუმინატორთან მოვხვდი, I’m a lucky bitch 😀
    განაგრძეთ კითხვა

    Tbilisi Open Air 2013, მეგობრები და სხვა სიკეთეები


    მერე რა, რომ ამ სურათში გილანი კარგად არ ჩანს.

    დღეს უკვე 8 ივნისია. მოსაყოლი კი ძალიან ბევრი დამიგროვდა.

    4 ივნისი
    რატომღაც ყველა და ყველაფერი ნერვებს მიშლის. ბილეთს ვიღებ და ვუყურებ. რამდენჯერმე. შემდეგ პირდაპირ ნერვების შლაზე გადმოდიან. თავიდან წერა მეზარება და სტატუსს გადმოვაკოპირებ:

    22 მარტს , შუადღის 4 საათზე ვიყიდე Tbilisi Open Air Alter/Vision–ის სამოც ლარიანი ბილეთი. შესაბამისად, უკვე ორ თვეზე მეტია ველოდები კონცერტს და აი, ხვალ უკვე ჩემ საყვარელ სტადიონზე შევალ და ჩემ საყვარელ ჯგუფს მოვუსმენ. (აქვე, ყველამ კარგად იცით ჩემი გულისტკივილი: 4 აგვისტოს კონცერტზე ვერ მივდივარ სტამბულში). ამიტომაც, წელს რამდენიმე კარგი ლაივის შემდეგ მივდივარ ასეთ მაგარ კონცერტზე და მიხარია ისე, რომ ხანდახან ძალიან არაადეკვატურად გამოვხატავ.
    ყველამ, ვინც ჩემი ხასიათის გაფუჭებას ცდილობს , მეუბნება საშინელ ფრაზებს და ა.შ. შეგიძლიათ შეწყვიტოთ ჩემ ხასიათში ჩაჯმა და თქვენ საქმეს მიხედოთ. ისეთი ბედნიერი, როგორიც ხვალ მე ვიქნები, არასდროს არ ყოფილიყავით
    გმადლობთ ყურადღებისთვის ^^

    განაგრძეთ კითხვა

    ალექსი და “მებრძოლთა კლუბი”


    ვინ არის ალექსი?
    ალექსი გოგოა. სამწუხაროდ არც თმის ფერი და არც გარეგნობა მახსოვს კარგად, თორემ ამ დეტალებით აღწერა უკეთესი გამოვიდოდა. მოკლედ, ეს ალექსი უცებ ჩნდება მე–16 სართულზე, ანას ოთახში და იმის მერე ცხოვრობს იქ ისე, რომ ფეხებზე ჰკიდია ყველა და ყველაფერი, ანას გარდა.
    დადიან ეს გოგოები ერთად, ჭამენ, სვამენ, იცინიან ერთად და ა.შ. მოკლედ, ყველაფერს ერთად აკეთებენ. თავიდან ანა გაოცებულია, მაგრამ მალევე ეჩვევა ალექსს და ყველაფერი იმაზე კარგად მიდის, ვიდრე წარმოედგინა.
    გადის სამი წელი და ალექსი მიდის. დაბრუნების პერსპექტივით. ანა კი 30 დღის შემდეგ აღმოაჩენს, რომ ალექსი მხოლოდ მისი წარმოსახვა იყო.
    Fight Club
    1 თვის წინ წავიკითხე წიგნი. მომეწონა. იმდენად იყო ხალხში გავრცელებული, რომ მეც მომინდა მცოდნოდა რა ეწერა ამ წიგნში. შემდეგ ფილმსაც ვუყურე(ჰო, არ მქონდა აქამდე ნანახი). გუშინწინ ფილმს მეორედ ვუყურებდი და უცებ რაღაც გამახსენდა.
    ყუთში ძველი რვეული ვნახე, რომელსაც ზემოდან აწერია “Alex”.
    “ალექსის” 50%–ზე მეტი “მებრძოლთა კლუბის” ასლია.
    კარგად ვიცი, რომ ეს უბრალო დამთხვევაა. ვიცი, რომ 2010 წელს(14 წლის ასაკში) არ შემეძლო დამეწერა იმ დონის მოთხრობის ნახევარიც კი, როგორიც “მებრძოლთა კლუბია”, მაგრამ 2 დღეა ამ დამთხვევაზე ვფიქრობ და მაინტერესებს: როგორ?