2013 წლის შეჯამება


რაც ეს ბლოგი მაქვს, უკვე მეოთხე წლის რევიუს ვწერ. facebook–მა საშუალება მომცა ზედმეტი წვალების, ჩანაწერებში ქექვის და ა.შ. გარეშე აღმედგინა მეხსიერებაში მთლიანი წელიწადი.

1. და ერთ–ერთი მთავარი: ჰარი პოტერი წავიკითხე. რა და როგორ, ლინკზე გადადით და ნახეთ. ერთ–ერთი ყველაზე მაგარი წიგნების სერიაა, რაც ოდესმე წამიკითხავს.

2. 21 იანვარს პირველად ვნახე გრიშა 😀 ნახევარ წელზე მეტი ვწერდით ერთმანეთს, მაგრამ შეხვედრა აზრადაც არ მოგვსვლია. ან მოგვსვლია და არ მახსოვს.

3. აპრილამდე არაფერი მნიშვნელოვანი არ მომხდარა მგონი. შემდეგ ტელევიზია “ენკი–ბენკიში” დავიწყე სტაჟიორად მუშაობა. თავიდან სიტუაცია მომწონდა, მაგრამ შემდეგ მივხვდი, რომ არ ვიყავი მზად 6 თვიანი უფასო სტაჟირებისთვის. ივნისში წამოვედი.

4. ახლა გამახსენდა, მარტის ბოლოს ჩემი და წავიდა გერმანიაში 3 თვით. აქამდე მხოლოდ 10 დღით ვიყავით დაშორებულები ერთმანეთს და თავიდან ცოტა მეუცხოებოდა მის გარეშე სახლი. შემდეგ კი ისე გავიდა ეს თვეები, რომ ვერც გავიგე.

განაგრძეთ კითხვა

Advertisements

ყველაფერი კარგად იქნება

ვინც მიცნობს, ან ჩემ ბლოგს კითხულობს, ყველამ იცის, თუ რა შორს ვარ ისეთი დიფ და ბანალური ფრაზებისგან, მაგრამ ახლა სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე.

გუშინწინ გრიშამ წიგნი მაჩუქა. ახლა ვკითხულობ და ძალიან მაგარი წიგნია; არადა, ჩემით რომ მენახა ეს წიგნი, ალბათ არც ვიყიდდი(წიგნების ყდით და სათაურით არჩევას უნდა მოვეშვა ;დ).

გუშინ საბოლოოდ გადაწყდა, რომ სტამბულში მივდივარ აგვისტოში. არა, კონცერტებზე არა(სამწუხაროდ), ბანაკში მივდივარ 10 ან 14 დღით ჩემ 2 ბავშვობის მეგობართან ერთად. დილიდანვე აღფრთოვანებული ვიყავი ამ ამბით და სხვა არაფერი მახსოვდა.

გუშინ მეორედ ვიყავი ჩემი მეგობრის სპექტაკლზე: “ჯინსების თაობაზე”. ჩემი ამ წიგნისადმი დამოკიდებულება ნეიტრალურია: არ ვგიჟდები, მაგრამ მომწონს. 2 დღის წინ სტატუსად დაწერა პოპიმ, დათო ტურაშვილი მოდის ჩვენთან სპექტაკლზეო. ერთხელ უკვე გავუშვი შანსი ჩემი საყვარელი მწერლის ნახვის და მეორედ ამას ვერ ვაპატიებდი საკუთარ თავს. სპექტაკლის შემდეგ დათოსთან მივედი და ვუთხარი, რომ მხოლოდ მის გამო მოვედი მეორედ აქ. შემდეგ ცოტა ვილაპარაკეთ მის წიგნებზე და მარადონაზე. ალბათ ვერც წარმოიდგენს, რას ნიშნავდა ჩემთვის ეს ყველაფერი. შეხვდებით თქვენ საყვარელ მწერალს და მიხვდებით, თუ რა გრძნობაა ^^

ის იყო, გუშინდელი დღის საუკეთესო დასასრულისთვის (ჩემპიონთა ლიგის ფინალისთვის) მოვემზადე, რომ ჩემმა დამ მომწერა(რომელიც უკვე 2 თვეა გერმანიაშია და 1 თვეში ჩამოდის). თავიდან გავიფიქრე, პირველი ტაიმის შემდეგ დავურეკავ–მეთქი, მაგრამ რაღაც მნიშვნელოვანია ეხლავე მინდა ლაპარაკიო. ნუ, კარგი, ჯანდაბას ჩემპიონთა ლიგის ფინალი და გადავედი ჩატში.
–გუშინ ცუდად გავხდი და უკვე 2 დღეა საავადმყოფოში ვწევარ
–რა მოგივიდა o.O
–რავიცი, სუსტად ვიყავი. დამირეკე და მოგიყვები
–დედას ვუთხრა თუ შენ ეტყვი?
–უთხარი, ოღონდ შეამზადე, არ მინდა, რომ პირდაპირ ასე დამინახოს.

შემდეგ ნახევარ საათს ვილაპარაკეთ. ძალიან ემოციური ვიყავი და კინაღამ იქვე ავტირდი. ეს 2 თვე სულ ვიძახდი, რომ არ მენატრებოდა ისე, როგორც ადრე მეგონა, რომ მომენატრებოდა. ეს ორი თვე მართლა ძალიან სწრაფად გავიდა. მაგრამ გუშინ მივხვდი, რომ 3 თვე მართლა ბევრია ისეთ ადამიანთან განშორებისთვის, რომელთან ერთადაც მთელი ცხოვრებაა ხარ, იზრდები და ა.შ.

მარიამს დღეს გამოწერენ. სახლში რომ მივა, დამირეკავს და ისევ ისე ჩვეულებრივად დაველოდები 21 ივნისის დილის სამ საათს, როდესაც აეროპორტში ვიდგები და თვითმფრინავის ჩამოსვლას დაველოდები. ყველაფერი კარგად იქნება, მარიამ.