ჩემი ცხრა სიცოცხლე


მე არც კატა ვარ და არც რაიმე ვიდეოთამაშის გმირი, შესაბამისად არც რამდენიმე სიცოცხლე მაქვს. მაგრამ მაქვს რაღაც გრძნობა ან ინსტიქტი, რომელიც იშვიათად მეუფლება და შემდეგ რამდენიმე თვე მეშინია ხოლმე.

პირველად ეს 2011 წელს დამემართა, როდესაც კლდიდან გადმოვიხედე და სიკვდილზე დავფიქრდი. რამდენიმე წუთში ფეხი დამიცდა, ხელი ზურგჩანთაში გამეჭედა და ცალი ხელით 200 მეტრის სიმაღლეზე დავეკიდე.

მეორედ სიკვდილის შეგრძნება რამდენიმე კვირაში მქონდა. ჩემი ბიძაშვილის სახლში დილის ხუთ საათამდე ვერ დავიძინე იმაზე ფიქრით, რომ ძილში მოვკვდებოდი. ბოლოს მაინც ჩამეძინა და ცოტა ხანში ბიძაჩემის ყვირილმა გამაღვიძა: ოცი ლიტრი ნავთი ცეცხლთან ძალიან ახლოს იდგა და კინაღამ სახლი დაიწვა.
განაგრძეთ კითხვა

Advertisements

Tbilisi Open Air 2013, მეგობრები და სხვა სიკეთეები


მერე რა, რომ ამ სურათში გილანი კარგად არ ჩანს.

დღეს უკვე 8 ივნისია. მოსაყოლი კი ძალიან ბევრი დამიგროვდა.

4 ივნისი
რატომღაც ყველა და ყველაფერი ნერვებს მიშლის. ბილეთს ვიღებ და ვუყურებ. რამდენჯერმე. შემდეგ პირდაპირ ნერვების შლაზე გადმოდიან. თავიდან წერა მეზარება და სტატუსს გადმოვაკოპირებ:

22 მარტს , შუადღის 4 საათზე ვიყიდე Tbilisi Open Air Alter/Vision–ის სამოც ლარიანი ბილეთი. შესაბამისად, უკვე ორ თვეზე მეტია ველოდები კონცერტს და აი, ხვალ უკვე ჩემ საყვარელ სტადიონზე შევალ და ჩემ საყვარელ ჯგუფს მოვუსმენ. (აქვე, ყველამ კარგად იცით ჩემი გულისტკივილი: 4 აგვისტოს კონცერტზე ვერ მივდივარ სტამბულში). ამიტომაც, წელს რამდენიმე კარგი ლაივის შემდეგ მივდივარ ასეთ მაგარ კონცერტზე და მიხარია ისე, რომ ხანდახან ძალიან არაადეკვატურად გამოვხატავ.
ყველამ, ვინც ჩემი ხასიათის გაფუჭებას ცდილობს , მეუბნება საშინელ ფრაზებს და ა.შ. შეგიძლიათ შეწყვიტოთ ჩემ ხასიათში ჩაჯმა და თქვენ საქმეს მიხედოთ. ისეთი ბედნიერი, როგორიც ხვალ მე ვიქნები, არასდროს არ ყოფილიყავით
გმადლობთ ყურადღებისთვის ^^

განაგრძეთ კითხვა

2012 წლის შეჯამება

რადგან აპოკალიფსს გადავურჩი და დიდი ალბათობით 2013 წლამდეც მივაღწევ, გავკადნიერდები და შარშანდელი შეჯამების ნაირ 2012 წლის რეზიუმეს შევადგენ. მოკლედ, მეზარება შესავლები და ამბები, პირდაპირ დავიწყებ.

იანვარი

ეს სურათი ისე, უკეთესი ვერ ვნახე იანვარში გადაღებული.
ჩემი ბლოგი 1 წლის გახდა
მქონდა ძალიან მაგარი ახალი წლის შემდგომი დალევის 1 კვირა.
ვიყავი ჩახუტების დღეზე, სადაც პირადად გავიცანი ლაშა და ბლოგერები. ამაზე მოგვიანებით, თებერვალში და მარტშიც დავწერ.
გავხდი 16ის.

თებერვალი

სურათი :დდ
ეს ის პოსტია. ჩემი ბლოგის მკითხველებს და ფეისბუქ ფრენდების დიდ ნაწილს ახსოვს ეს პოსტი ალბათ. ისიც მახსოვს, რომ ამ პოსტის გამოქვეყნებისას ცუდად ვიყავი, ახლა კი მხოლოდ მეღიმება.
თებერვალში დაიწყო ჩემი ალბათ ყველაზე უაზრო, მაგრამ მაინც რაღაცით კარგი ურთიერთობა. ხანდახან მეც მაინტერესებს ხოლმე, მენატრება თუ არა ლაშა, ან ის დრო, რომელიც მასთან ერთად გავატარე. მაგრამ ვხვდები, რომ თუ წარსულში დაბრუნების შესაძლებლობა მომეცემოდა, სექტემბერზე გადავახვევდი. ამაზე მოგვიანებით.
თებერვლის 1 კვირა აქ მაქვს აღწერილი და პრინციპში მეტი არც არაფერი მომხდარა.

მარტი

ვამარიაჟებ ახალ ყელსაბამს.
დავშორდი ლაშას და კიდევ ცოტახანს გამყვა სენტიმენტები და რამე. როგორც ყველა სხვა ურთიერთობის დასასრულს, ჩემი თავი ამ შემთხვევაშიც დებილი მგონია, მაგრამ ვთვლი, რომ ეს რეაქციები ბუნებრივი იყო.
მივხვდი, რომ ელე ძალიან ძალიან ბევრს ნიშნავს ჩემთვის.
ალბათ, მთლიანად ამ ურთიერთობაზე ვიყავი გადართული და ამიტომაც სხვა არაფერი მომხდარა მარტში.

აპრილი

ემოციურ ფონზე ძველებს ვიხსენებდი და ამასობაში დავწერე საუკეთესო პოსტი ბლოგზე 🙂
მე და ელე რეკორდებს ვხსნიდით ბოდიალში და სურათების გადაღებაში. თან ელეს ფსიქიკას სერიოზულ ზიანს ვაყენებდი ჩემი სენტიმენტალური საუბრებით.
აპრილიც უინტერესო ყოფილა

მაისი

ყველაზე მაგარ ექსკურსიაზე ვიყავი. ასეთი მაგარი მართლა არ მქონია აქამდე.
1 კვირით ვიშვილე გილმორი ❤

უბრალოდ, გამოცდების ბუმი იყო და ვის ეცალა რაიმეს მოსახდენად.

ივნისი

ჩემი მოფიქრებული კოდებით გაფორმებული “ბოლო ზარის” მაიკა :დ
მზიური დავამთავრე, მაგრამ სერთიფიკატი დღემდე არ ამიღია, ხან რის გამო ვერ ვიცლი, ხან რის გამო.. უბრალოდ, ძალიან დამწყდა გული 5 წლის შემდეგ ესე უბრალოდ რომ ავდექი და წამოვედი.

ასევე დავტოვე დავითიანნი იმის გამო, რომ ჩემი განხსვავებული რელიგიური შეხედულებების გამო დაბალ საფეხურზე ვიყავი. რა და როგორ, ძალიან კარგად იცის ყველამ. ძალიანაც მინდოდა ერთი კარგი პოსტის დაწერა, მაგრამ არ დავწერე. ბოლოს და ბოლოს იმ 2მა წელმა 1–2 კარგი ადამიანი დამიტოვა.

ვწერე გამოცდები, ერთში ჩავიჭერი და გადავაბარე. მეორე ცდაზე ჩავაბარე და დავრჩი კომაროვში.

DDTს ლაივზე ვიყავი და შემდეგ ძალიან ბევრი კილომეტრი ვიარე დილის 4ზე ფეხ
ივლისი

კიდევ ერთხელ გადმოვვარდი ველოსიპედიდან
ხარაგაულში ვიყავი, გვანცასთან. ბოლოჯერ. ძალიან ძალიან მომენატრება ის სახლი. 2 კარგი ზაფხული გავატარე იქ.

აგვისტო

ა ლ ე ქ ს ი
დამემართა ინსომნია, დღეში 2 საათიც არ მეძინა.
მთლიანი ზაფხული კი ამ პოსტში მაქვს აღწერილი…

სექტემბერი

დაიწყო სკოლა
მოხდა ბევრი მნიშვნელოვანი ცვლილება, რომლებზეც აქ ვერ ვწერ.
არეული ვიყავი
პოლიტიკისგან დავიღალე
ველოდებოდი ირანის საელჩოს, რომ ბოლოს და ბოლოს გადაწყვეტილიყო ჩვენი წასვლის საკითხი.

ვიყავი საქართველო–ესპანეთის თამაშზე! ეს ოცნება ამიხდა ^_^

ოქტომბერი

ფოტო გადაღებულია ისპაჰანში
ამიხდა ოცნება და გავცდი საქართველოს საზღვრებს. ერთ ჯერზე 2 ქვეყანა ვნახე, თურქეთი და ირანი.

ნოემბერი

ისევ ჩილიმით თუ დავბოლდებოდი ;დ
ყველაზე ცუდი ნოემბერი მქონდა. მერე რა, რომ ალექსი კომიდან გამოვიდა. ახლა არაფერი ვიცი მასზე…
რიცხვები, რიცხვები ევრივეა

დეკემბერი

მიუხედავად იმისა, რომ დეკემბერი ჯერ არ გასულა ბოლომდე, წესიერად მაინც არ მახსოვს პირველ დღეებში რა ხდებოდა. ტვინი რომ გვაქვს გადაღლილი აპოკალიფსით და december , please be good for meee :Xx:Xx:x <333243###ნაირი პოსტებით ეგ მახსოვს. კიდევ ის, რომ გამოცდაში ჩავიჭერი და მგონი სკოლას ვიცვლი. კიდევ ის, რომ ალექსიც დამავიწყდა, ალბათ…
მეტი რა.. მეტი არც არაფერი.

ეს წელი მალე გავიდა. 2011 კი ძალიან დიდი იყო. ამ წელს იყო ბევრი კარგი ამბავი, ცუდიც, გამოცდები, ნერვიულობა, ბიჭებიც და ა.შ. ზეგ ფართი გვაქვს, გამოცდების დამთავრებას ავღნიშნავთ. თუ რამე მნიშვნელოვანი მოხდება, დავწერ, თუ არა და, იყოს ეს პოსტი ისე, როგორც რიგითი პოსტი. 1 კვირაში ჩემი ბლოგი 2 წლის ხდება და მიხარია , რომ ამდენ ხანს გავძელი.

სინდისი


ინგლისურიდან მოვდიოდი და ვცდილობდი გადახლართული ყურსასმენები გამეხსნა. უკვე ზამთარია, თოვს. ამის მიუხედავად, ეზოში მაინც ყრია ყვითელი ფოთლები; მერე რა, რომ ცოტა. ეზოს შესასვლელში არსებული გრაფიტები “ახალი სამყაროს” დასაწყისს მამცნობენ. “ვაგზლის” ჭუჭყიან გზებზე არდადებული თოვლის კვალია. მივაბიჯებ ჩემი ოცდაათლარიანი ფეხსაცმლით და ასრიალების მეშინია. ნეტა მეცნიერულად აქვს ამ ფობიას სახელი?

უკვე მეცხრედ ვუყურებ ვიტრინაში საცოდავი თვალებით ლამაზ ნამცხვარს. აი, ზუსტად ისეთია, ფეისბუქის ქართული არაადეკვატურ სახელიანი გვერდები რომ დებენ და აწერენ: “ლაიქ და შეარ”. ვხვდები(ან თავს ვიმშვიდებ), რომ ეს ნამცხვარი მხოლოდ გარედანაა ლამაზი, აგრეთვე უაზროდ ძვირია და ჩემ წონაზეც უარყოფითად იმოქმედებს.

ვიტრინას ვცდები, მაგრამ ჩემი კუჭი უკვე მესამედ მახსენებს, რომ უკვე 4 საათზე ბევრად მეტი გავიდა ბოლო ჭამიდან. არ ვნებდები, ჩემ ავტობუსს ვხედავ და აღმართზე ჩავრბივარ.

მივასწარი. არ ავსრიალებულვარ.

ავტობუსში თავისუფალ ადგილს ვპოულობ. ეს იმაზე დიდი სასწაულია, ვიდრე ფოტოშოპით ცაზე მიხატული ქრისტე. ვჯდები და ისევ ყურსასმენების გახსნას ვცდილობ. არ გამომდის. ცოტა ხნით ფანჯარაში ვიყურები . აღარ თოვს. მშია. ასე შია მილიონობით ბავშვს, ოღონდ ისინი პურის ნატეხზე ოცნებობენ, მე კი თხუთმეტ ლარიან პატარა ნამცხვარზე. ეგოისტურად ვფიქრობ, რომ ასეთი ფიქრები ჩემს ფსიქიკას ავნებს და ყურადღება სხვა რამეზე გადამაქვს.

თამარ მეფის ხიდზე საცობია (როგორც ყოველთვის). ყურსასმენები, როგორც იქნა , გავხსენი და ახლა ფრენას ვსწავლობ pink floyd–თან ერთად.

ყველას, ვისაც უყვარს


ყვავილები არასდროს მიყვარდა. რაღაც ისეთია, ვერ ვხვდები რატომ უნდა მოგწონდეს რაღაც, რაც ძალიან მალე ჭკნება და გადასაყრელი ხდება.
მენატრება? –აღარ.
ოღონდ ის არა, ვინც ყვავილებს მჩუქნიდა; ის, ვინც ყვავილებს მიხატავდა. ნახატი ხომ უფრო დიდხანს ძლებს, ვიდრე ნამდვილი ყვავილები.
ის არა, ვინც სიმართლეს მეუბნებოდა; ის, ვინც თურმე მატყუებდა.
ის არა, ვისი დახატვაც არასდროს მიცდია; ის, ვინც დავხატე და ეს ნახატი საუკეთესო იყო ჩემს ნახატებს შორის. შემდეგ ზემოთხსენებული ტყუილის შესახებ გავიგე და ისე დავანამცეცე ნახატი, რომ ვეღარ აღმედგინა.

იმდენი რაღაც მოხდა ჩემთან ამ ბოლო პერიოდში. განსაკუთრებით გამოვყოფდი ბიჭებთან დაკავშირებულ თემებს. ეს რაღაცები 1 წლის წინ რომ მომხდარიყო, ალბათ “დეპრესიაში” ჩავვარდებოდი და ტვინს წავიღებდი იმ გატკეპნილი სიტყვებით, რომ “უბედური ვარ”, “არავის ვუყვარვარ” და ა.შ. ახლა კი ძალიან ჩვეულებრივად გადავიტანე ეს ამბები და მოულოდნელად მომხდარი უსიამოვნებები. ალბათ ემოციების კონტროლი ვისწავლე. ან გავიზარდე..

ახლა კი არ ვიცი რა ხდება. თითქოს იდეალურს ვეძებ და ფლირტის შემდეგ ნაბიჯის გადადგმის მეშინია. არადა, მახსოვს სულ ცოტა ხნის წინ როგორი თამამი ვიყავი, როგორ შევიძინე ახალი თვისება–პირდაპირობა. ახლა კი მგონი ეს თვისება დავკარგე. რა მჭირს, მე თვითონაც ვერ ვხვდები, ყოველთვის ვიღაცა მომწონდა და “შეყვარებული ვიყავი”. 1 თვეა საკუთარ თავს ვეღარ ვცნობ, იმედია, გამივლის..

ეს კი თქვენ, ვინც სათაურმა დაგაინტერესათ და იმიტომ შემოხვედით.
თქვენ, რომელმაც პოსტი ჩაიკითხეთ და ახლა ისევ თავიდან წაიკითხეთ სათაური.
ყვავილები ტვინში, აბა პეპლები მუცელში ხომ ზედმეტად მეინსთრიმია :დ
თქვენ, ვისაც უბრალოდ გიყვართ..

ტყუილი


უკვე მეორედ აღმოვჩნდი ისეთ სიტუაციაში, როდესაც ტყუილის გამო ბევრ რამეზე შემეცვალა აზრი. ალბათ ეს ჩემი ბრალიცაა, ადამიანებს ძალიან ადვილად და მოკლე დროში ვეჩვევი. ვეჩვევი ისეთ ადამიანებს, რომელთანაც წესით საერთო არაფერი უნდა მქონდეს. ვეჩვევი და მგონია, რომ ისინიც ისევე შემეჩვივნენ, შემდეგ არის ნდობა. მივხვდი იმასაც, რომ საკმაოდ მიმნდობი ვარ. ვენდობი ადამიანს და მგონია, რომ საპასუხოდაც იგივეს მივიღებ. ხომ გაგიგიათ, “როგორიც ხარ, ყველა ისეთი გგონია”.

ამ ბოლო დროს უკვე ზედმეტად ხშირად ვიძლევი რჩევებს. თითქოს 16 წელიწადში საკმარისი გამოცდილება დავაგროვე. არაფერი, ერთი ჩვეულებრივი თინეიჯერი ვარ, სულ ოდნავ უცნაური და განსხვავებული. მაგრამ მაინც მინდა, რომ რაღაც გირჩიოთ. არასდროს ენდოთ ადამიანს ბოლომდე, სანამ ძალიან კარგად არ გაიცნობთ.

არა, იმასაც ვერ ვიტყვი, რომ მეთვითონ არ ვარ მატყუარა. ხანდახან უაზრო წვრილმანებს ვიტყუები ხოლმე, მაგრამ ყოველთვის მაქვს რაღაც პატარა მიზეზი ამ ტყუილებისთვის. როგორც ჰაუსი იტყოდა “Everybody Lies” მაგრამ არ მახსოვს, რომ რაიმე სერიოზული მომეტყუებინოს და შემდეგ ამ ტყუილით ვინმეს გული ტკენოდეს.

მე არ ვარ ანგელოზი. მე ვიტყუები, ისევე როგორც შენ და ყველა ჩვენ გარშემო. მაგრამ მოდი, ვცადოთ, რომ აღარ მოვიტყუოთ, მითუმეტეს ისე, რომ მერე ამ ტყუილს ცუდი შედეგები მოყვეს…

რატომ ვარ კარგ ხასიათზე

ამ ბოლო დროს იმდენი ცუდი რამ მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, რომ ჩამოვთვალო ერთი დიდი ფურცელი არ ეყოფა. ამ ამბების მოყოლის შემდეგ ძალიან ბევრს გაუკვირდა, კარგ ხასიათზე რატომ ხარო. ჰოდა, მეთვითონაც დავფიქრდი ამაზე და რამოდენიმე წვრილმანი აღმოვაჩინე, რომლებიც ჩემს კარგ ხასიათზე ყოფნას უზრუნველყოფენ.

პირველი და ერთ–ერთი მთავარი, ფეისბუქი. თუ ახლა ამას კითხულობ, თითქმის 100%ია შანსი იმის, რომ ფეისბუქის აქტიური მომხმარებელი ხარ. ჩემი “მეგობრების” რიცხვი სულ ცოტა ხნის წინ გადაცდა 700ს. ჰოდა, რაც დაჰაიდება უფრო მარტივი გახდა, მას შემდეგ, ყველას ვაჰაიდებ , ვისაც ისეთი რამ აქვს გამოქვეყნებული, რაც არ მომწონს.
მაგალითად, ქართული მარაზმი ფეიჯებიდან გაზიარებული სისულელეები, პატრიარქის სურათი კომენტარით “როგორ მიყვაარს :X:x” და ა.შ. ანუ ყველაფერი, რაც უბრალოდ მაღიზიანებს ან მკიდია.
ეს ყველაფერი ეხება ფეიჯებსაც. არცერთი ისეთი ფეიჯი არ მაქვს დალაიქებული, რომლებიც ლაიქს და შეარს ითხოვენ.
კიდევ ერთი, არ შეხვიდეთ ყოფილის პროფილში. ვიცი, თავიდან ძნელია, ყველა მისი სურათი და დაშეარებული სიმღერა გაინტერესებს და ა.შ. მაგრამ დამიჯერეთ, ასე უკეთესია.

მეორე და არანაკლებ მნიშვნელოვანი, მუსიკა. არ უსმინოთ დეპრესიულ მუსიკას. მუსიკაზე კი ამბობენ, ანტიდეპრესანტიაო, მაგრამ ტყუილია ეგ, დეპრესიული მუსიკა ვერ დაგაყენებს კარგ ხასიათზე. არსებობს რამოდენიმე სიმღერა, რომელთაც ეს შეუძლიათ, მაგრამ ამ სიმღერების უმეტესობა 4 წუთში მთავრდება , გადაბმულად მოსმენა კი ცოტა მომაბეზრებელია…

მესამე და ყველაზე .. ყველაზე რა, ფეხით სიარული. არ ვიცი, ბოლოს ამდენ ხანს როდის ვიყავი მარტო გასული სასეირნოდ. ვიარე ძალიან ბევრი, ეს უბრალოდ მაგარი იყო..
რჩევები:
1. არ მოინახულოთ “თქვენი” ადგილები. ანუ ადგილები, სადაც ყოფილ(ებ)თან ერთად სიარული გიყვარდათ.
2. არ იაროთ ხალხმრავალ ადგილას
3. წაიღეთ ყურსასმენები
4. წაიღეთ ფურცელი და ფანქარი. წერეთ , ჯღაბნეთ ან თვითმფრინავები გააკეთეთ.
5. მოხერხებულად ჩაიცვით, დაიკიდეთ ყველა, გამორთეთ ტელეფონი და თუ გინდათ გადაიღეთ ფოტოები.
დამიჯერეთ, ამშვიდებს..
ჰო, ესეც ჩემი პოლიტიკისგან და ხალხისგან დასვენებული სახე(სულ ესეთი სახე არმაქვს ხოლმე ოღონდ დასვენებულს :დ ), დღეს გადაღებული სელფშოტი ^^