კადრები


ადამიანის თვალი წამში 25 კადრს აფიქსირებს: 24 ცხადად ამახსოვრდება, ის ერთი კი ქვეცნობიერში მიდის. ახლა ღამის პირველი საათია და ძალიან მეზარება, თორემ გამოვთვლიდი 17 წლის და 9 თვის განმავლობაში რამდენი ოცდამეხუთე კადრი დაილექა ჩემ ტვინში. ძალიან საინტერესო სანახავი იქნებოდა ამ კადრებით აწყობილი ფილმი. წარმოიდგინეთ, ადამიანის სიკვდილის შემდეგ ავიღებდით მის ტვინს, ამოვკრეფდით ყველა ოცდამეხუთე კადრს , თანმიმდევრობით დავალაგებდით და გამოვიდოდა ერთი დიდი სრულმეტრაჟიანი ფილმი. imdb-ზე ახალი კატეგორიაც კი გაიხსნებოდა ამ ფილმებისთვის 🙂

მე ადამიანების იმ კატეგორიას მივეკუთვნები, რომლებიც მიიჩნევენ, რომ მათი ცხოვრება ძალიან მნიშვნელოვანი რამაა. ამ მიზეზით მაქვს დღიურები და ჩანაწერების რვეულები, ბლოგი და უამრავი ფოტო. ამ ბოლო დროს ძალიან კარგი რაღაცები ხდება; იმდენად კარგი, რომ თითქმის ყველანაირ ცუდ ამბავს ვიკიდებ.
განაგრძეთ კითხვა

Advertisements

ანტიდეპრესანტი


ბევრმა იცის, თუ რა აზრის ვარ დეპრესიაზე და დეპრესიულ თინეიჯერებზე. მე უბრალოდ ვერ ვიტან მათ და მგონია, რომ ყველა ასეთი “დეპრესია” გამოგონილია და ყურადღების მიქცევის მიზნით გამოიყენება. ბიჭების გამო დეპრესიაში მყოფი 14 წლის გოგოები კი ყველაზე მეტად მეზიზღება და ამის მიზეზი ზემოთ ვახსენე.

არ ვიცი, ახლა მეც იმ ადამიანთა რიცხვს მივეკუთვნები თუ არა, რომლებიც ასე მძულს.რამდენიმე დღიანი ცუდ ხასიათზე ყოფნას ნელ–ნელა მიზეზები ემატება და “ვბოროტდები”. არ ვიცი, შეიძლება მე თვითონ ვიგონებ ყველაფერს და ბუზს ვაქცევ სპილოდ, მაგრამ ახლა ეს მიზეზები რეალურად მეჩვენება. მეგობრობაზე ადრე ეს პოსტი დავწერე და ახლაც თითქმის იმავეს ვფიქრობ მათზე. სამწუხაროდ, უახლოესი მეგობრებიც შეიძლება საბოლოოდ ისეთი ეგოისტები გახდნენ, რომ მათი გამოსწორების იმედი დაგეკარგოს. მაგრამ მე ეს იმედი ჯერ კიდევ მაქვს.

სწორედ ეს იმედია ჩემი ანტიდეპრესანტი. ასევე მდგომარეობიდან ადვილად გამოვყავარ წიგნების, რომელშიც თავით ვარ გადაშვებული და სპეციალურად ვანელებ ხოლმე კითხვის ტემპს, რომ მალე არ მოვრჩე. მიუხედავად იმისა, რომ სწორედ ეს წიგნები გახდა კიდევ ერთი ცუდი ამბის მიზეზი, მაინც არ ვწყვეტ კითხვას. კიდევ , არსებობს რამოდენიმე ადამიანი, რომელიც ჩემ განწყობაზე ზრუნავს და მართლა გულით ვარ მათი მადლობელი.

პოზიტივს იმაში ვხედავ, რომ რაც არ უნდა იყოს, ერთი მიზეზი მაინც მაქვს იმისთვის, რომ დაბღვერილმა არ ვიარო და არაფერი მიხაროდეს. სწორედ ამიტომ ვფიქრობ, რომ ოპტიმიზმი კარგი რამაა, ოღონდ ადამიანებთან ურთიერთობისას–არა…

ნ+გ=?


ეს ის ისტორიაა, რომელზეც ოდესღაც უნდა დამეწერა. ეს ის ისტორიაა, რომელიც ჩემი ისტორიებიდან ყველაზე დასამახსოვრებელი და ლამაზია. ეს ის ისტორიაა, რომელიც.. რომელიც ასე დაიწყო:
–შარშანდელი ხარ?(მე)
–ჰო…

ერთი შეხედვით ყველაზე უაზრო დიალოგი, ყველაზე არარომანტიკულ ადგილას დიდი რამის დასაწყისი გახდა. 2009 წლის ოქტომბერი, მე მხოლოდ 13 წლის ვიყავი, ახალი დაშორებული პირველ შეყვარებულს და თავი მაგარი როჟა რომ მეგონა ეგეთი.
გაკვეთილი რომ დამთავრდა, მხარზე ხელი დამადე:

–გაჩერებიკენ მოდიხარ(ის)
–ჰო, ქვემოთ გაჩერებაზე..
–მეც, წამო.. სულ დამავიწყდა, გიო მქვია, გიორგი..
–აჰ, სასიამოვნოა, ნინო..

გაჩერებამდე ძალიან პატარა მანძილი იყო, მისი ავტობუსიც მალე მოვიდა. ერთი ის გავიგე მასზე, რომ გიორგი ერქვა, კანდელაკი იყო და 1 წლის წინ ჩამოვიდა კიევიდან, რაზეც მისი აქცენტიც მიანიშნებდა.
2009 წელს დიდი დღიური მქონდა. სახლში რომ მივედი, ეგრევე ჩავწერე ერთ მაღალ, სიმპათიურ ბიჭზე, რომელსაც შავი თმა და ლურჯი თვალები ჰქონდა. გული სწრაფად მიცემდა როცა მასზე ვფიქრობდი და მას შემდეგ რამდენჯერაც დავინახავდი, მუცელში პეპლები მკლავდნენ.

ცოტა ხნის შემდეგ სახურავზე აძვერი, ნ+გ=? დაწერე და ჩამოხვედი. მე დერეფანში გელოდებოდი, არვიცი რა სიხშირით მიცემდა გული. დღესაც რომ ვიხსენებ ამ მომენტს, ისევ იგივე ხდება, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე 2 წელზე მეტი გავიდა.. ჰო, შემდეგ მაკოცე და ასე მითხარი, მე ძალიან მომწონხარ და შენთან ერთად ყოფნა მინდაო. მე ხმა ვერ ამოვიღე. შენ ჩამეხუტე და მითხარი, არაფერს გაძალებ, ჯერ ადრეა, ცოტა ხანს გაცდიო.
წყნარად წამოვედით გაჩერებისკენ. იმ გაჩერებისკენ, სადაც პირველად დაგელაპარაკე წესიერად. ახლა უკვე ბევრი რამ ვიცოდი შენზე. ვიცოდი, რომ შენი მშობლები ჰიპები იყვნენ, შენც მოჰიპო არსება იყავი. შენი ბავშვობის ისტორიები მომიყევი და მე ვიცინოდი. ცოტათი მრცხვენოდა, მე რომ ბევრი არაფერი მქონდა მოსაყოლი…
იმ დღეს დღიურში ბევრი ვწერე. უეჭველი იყო, მეც ძალიან მომწონდი. შენნაირ ბიჭთან ყოფნა მინდოდა და მუცელში პეპლების ატანაც აღარ შემეძლო…

მეორე დღესვე, როგორც კი დაგინახე, გამარჯობის მაგივრად მოვედი და პირდაპირ გაჯახე, მეც ძალიან მომწონხარ–მეთქი. მგონი მაშინ შენ იგძენი პეპლები და ხმა ვერ ამოიღე, თვალები გაგიბრწყინდა და ჩამეხუტე. ამ დღის შემდეგ სულ ვბოდიალობდით ხოლმე უაზროდ, ხანდახან რომელ საათამდე შემოვრჩებოდით… ეს წუთები ძალიან ლამაზად მახსოვს…
მერე მითხარი, მამაჩემი უნდა გაგაცნოო. მე შემეშინდა, რა დროს მამაშენის გაცნობა და ეგეთებია მეთქი.

–აი, დიმიტრი 5 წუთში მოვა
–რა 5 წუთში, შენ სიცხე ხო არ გაქ, რა მამაშენი უნდა გამაცნო???
შენ უსიტყვოდ მოუკიდე ვინსტონს
–გიორგი! კარგი რა, იძახი დიმიტრი მოვაო და სიგარეტს უკიდებ?
–იცის მამაჩემმა…
–იცის? და არ გიშლის? ვა რა ჯიგარია
–ჰო, მაგარი კაცია. აი, მოვიდა.

არვიცი რა მჭირდა მაშინ, როდესაც დაახლოებით 1,90 სიმაღლის გრძელთმიანი კაცი მოტოციკლეტიდან გადმოვიდა და ჩვენსკენ დაიძრა. კინაღამ გული წამივიდა იქვე.

–გამარჯობა ნინი, მე დიმიტრი ვარ.
–გაა–ა–მ–მმ–არჯობა..
–როგორ ხარ?
–კკ–კ–კარგად, თქვენ?
და ამ დროს დიმიტრიმ ზემოდან გადმომხედა, კინაღამ ცუდად გავხდი, რას მიპირებს–მეთქი და ამ დროს მეუბნება:
–მოდი, თქვენობით არა რა, თავი ბაბუა მგონია…


აქ მივხვდი, სინამდვილეში ვის გავდი ასე ძალიან. მე შენთან ძალიან გახსნილი ვიყავი. იმ დღესაც, მოწყენილი ვიჯექი კიბეებზე. შენ მოხვედი:

–რა გჭირს, ნინი?
–თვიური მაქ
–ჰოო, მეც…
–…
და 2 წუთის შემდეგ მივხვდი, რომ დამტროლა :დ
–იდიოტო ! :დ
–კაი, კაი–იცინოდი და ჩამეხუტე..

შემდეგ გვქონდა ყველაზე მაგარი 1 თვე. 2009 წლის ნოემბერი ყოველთვის ყველაზე მაგარ თვედ დარჩება ჩემს ცხოვრებაში. მთელი ისტორიები გვქონდა, რომლებზეც ცალ–ცალკე ისტორიების დაწერაც კი შეიძლება, მაგრამ მგონი აქ არ ღირს. ერთმანეთთან ძალიან გახსნილები ვიყავით, შენთან არაფერი მიტყდებოდა. რომანტიკული ტიპი იყავი, თბილად მეხუტებოდი და კოცნას მასწავლიდი. პირველ დღეს წესიერად ვერ გაკოცე და მაგრად დამცინე. მეორე დღეს კი ასე მითხარი, სად მოასწარი ტრენინგების გავლაო. დედაჩემსაც ამართლებდი იმ შემთხვევაში, გვიან რომ არ მიშვებდა გარეთ. უნდა, რომ კარგი შვილი ჰყავდესო. მოკლედ, ნოემბერი ძალიან მაგარი იყო. მაგრამ, სამწუხაროდ შემდეგ დეკემბერი მოდიოდა..

შეგვეძლო, შუა ტრასაზე დავმჯდარიყავით და ცაში აგვეხედა. ასე, უბრალოდ. გვიყვარდა ერთმანეთი, მიუხედავად ჩვენი ასაკისა. მიყვარდი, შენთან ერთად უბედნიერესი ვიყავი. შენ რომ არა, გარდატეხის ასაკთან დაკავშირებულ დეპრესიას ვერ გადავიტანდი, ასე მგონია…
და შემდეგ მოვიდა 24 დეკემბერი. დღე, რომელიც ძალიან ცუდად მახსოვს… და შენ დაიწყე…

–ვსო
–რა ვსო?
–მორჩა
–რა მორჩა?
–ყველაფერი, ყველაფერი მორჩა. 27ში, გამთენიის 5ზე მივფრინავ
–1კვირით?
–არა
–1თვით?
–4 წლით…–და შეტრიალდი.ხელები სახეზე აიფარე და ღრმად ამოისუნთქე. შემდეგ ცრემლები მომწმინდე და ასე ჩახუტებულები წავედით ისევ იმ გაჩერებაზე. შენ სახლამდე მიმაცილე, წასვლის წინ მაკოცე და მითხარი, რომ ხვალ ბოლოჯერ მნახავდი…


25 დეკემბერი
იმ ხის მორზე ვიჯექით, დღეს რომ თითქმის ყოველდღე ვხედავ და ცრემლი მადგება თვალებზე. თითქმის არ გვილაპარაკია. ასე მითხარი, ვიცოდი, მალე წასვლა რომ მიწევდა, ვცდილობდი არავინ შემყვარებოდა, მაგრამ რა მექნაო.. ჰო, ვიტირე და ვიცი, რომ შენც. სწორედ ამიტომ გაიქეცი მალე. არ გინდოდა შენი ცრემლები დამენახა. მოტოციკლეტის დაქოქვის ხმა ყველაზე ცუდად მახსოვს. იმ დღეს წახვედი და ყველაფერი მორჩა. ვიცოდი, რომ დიდხანს ვერ გნახავდი…
27 დეკემბერი , დილის 5 საათი
(ჩემი და)–ბარგს ალაგებ და მიდიხარ
–შენ სულ გარეკე?
–ჰო..–და ჩემი დის ცრემლები პირველად ვნახე.. საერთოდ, არ ტირის ხოლმე..
იყო ბოლო მესიჯი…
დილის 5ზე შენი თვითმფრინავი აფრინდა, მე ვიტირე, ვიცი, რომ შენც ცრემლიანი გქონდა თვალები…

იშვიათად, მაგრამ გწერდი ხოლმე. ვტიროდი და ასე ვიკლავდი მოგონებებს შენზე. ერთი მხატვარი ბიჭიც კი მყავდა შენს დასავიწყებლად, მაგრამ არაფერი გამოვიდა…
2011 წელს, მარტში, ჩამოხვედი ისე, რომ არ მითხარი, ჩამოხვედი სხვა გოგოსთან ერთად… მე შემთხვევით გნახე(თ)… თავიდან გული მეტკინა, მაგრამ მერე მივხვდი, წელიწადნახევარი ის დროა, როდესაც ძველებს უკვე ადვილად ივიწყებ…

2011, ყველაზე გრძელი წელი

ასე მგონია, რომ 2011 წელი ყველაზე გრძელი წელი იყო. წინა წლებში კი პირიქით , ყველა წელი მოკლე მეჩვენებოდა. იდეას ვიპარავ ნათიასგან და ვიწყებ ))

იანვარი
ზუსტად პირველ იანვარს დავწერე ჩემი პირველი პოსტი და შემოვაბიჯე ბლოგსფეროში.
დავწერე ოლიმპიადის მეორე ტურები საზიზღრად.
წავიკითხე “ალქიმიკოსი” და “დანაშაული და სასჯელი”. მეორე მომეწონა, პირველი ისე რა.
ვწერდი იდიოტურ პოსტებს, ჩემს ჭიას ვიხარებდი და მეკიდა მკითხველი.
30ში გავხდი 15ის ^^

თებერვალი
გავიგე სასწავლო ოლიმპიადის შედეგები და კიდევ ერთხელ მივხვდი, რომ იდიოტი ვარ ^^
5 დღიანი პაუზა გავაკეთე და კომპთან არ დავჯექი.
ვაიგნებდი არსენალს :/ 2–1 საშინლად მახსოვს :/
ერთი ჩვეულებრივი დღე კი ასეთი იყო…

მარტი
ეს თვე ჩემი საყვარელი, მჟავე კიტრის თავგადასავლით დაიწყო ^^
გავიარე ტრენინგი აბორტზე და საშინელ ხასიათზე წამოვედი იქიდან… აბორტი მკვლელობაა!
იყო დღე, საშინელი დასაწყისით და შედარებით უკეთესი დასასრულით.
მარიამი გახდა 14ის.
გამისწორდა არსენალს ამდენი გინების შემდეგ რომ მოვუგეთ :დ 3–1 და ბარსელონა გადის შემდეგ ეტაპზე!
ბიჭმა, რომელიც მიყვარდა(ერთადერთი ბიჭი მიყვარდა მართლა ჩემი ყოფილებიდან), მიღალატა. თან ძალიან მწარედ. თავისუფალი ვარ და მიხარია მეთქი, მაგრამ ხომ ვიცოდი, რომ ეს ასე არ იყო ((
ბარსას მაისური ვიყიდე :დ
ეს პოსტი კი მთვრალმა დავწერე :დ
გერმანული კომიქსების გამოფენაზე ვიყავი
საშინლად მენატრებოდა ჩემი ყოფილი… საშინლად განვიცდიდი ამ ამბავს…
საქართველოს ეროვნულმა ნაკრებმა მსოფლიოში მე–8 ქვეყანას 1–0 მოუგო!!! და მე ამ დროს სტადიონზე ვიყავი ❤
სისხლის სამართლის ტრენინგი გავიარე თვის ბოლოს

აპრილი
გავჭედე გერმანიაზე და ბერლინი ჩემი ოცნება გახდა.
ევროვიზიის მალტელ და მოლდოველ მონაწილეებს შევხვდი ^^ დედა რა ბედნიერებაა :დ
კლასელები ერთად ვიყავით მთელი დღე ❤
ელ კლასიკოების სერია იყო… საშილად მახსენდება :დ მაგრამ მადრიდელებს უფრო საშინლად ალბათ :ტროლ:
თეგ თამაშში მივიღე მონაწილეობა პირველად ))
ლევანი უფრო და უფრო ცდილობდა ჩემთან ახლოს ყოფნას. მე რატომაც არა პოზიცია მეჭირა და მხოლოდ იმიტომ ვიყავი მასთან, რომ თავისუფალი ვიყავი.
ჩავწერე პირველი ვიდეო პოსტი
აპრილში დავუახლოვდი ელეს და დღემდე საუკეთესო მეგობრები ვართ ❤

მაისი
კლასიკოების სერია დასრულდა.
ვეჩხუბე და შევურიგდი ლევანის, 3–ჯერ…
გორში ვიყავი დავითიანნიდან ექსკურსიაზე ❤ გადასარევი დღე იყო ^^
ნანატრ ექსკურსიაზე ვიყავით ^^

მოიგეს!!! ბარსა ჩემპიონია!!!


ივნისი
ლუკა წავიდა გერმანიაში და მგონი დროა ვაღიარო, რომ ეს გახდა ჩემი ახალი დღიურის დაწყების მიზეზი )) რთული მისახვედრია ნეტა რატომ…
დინამოზე ვიყავით მე და ელე პირველად(ცარიელზე :დ)
გამოცდების შედეგები და მეც და ელოც ისევ კომაროველები ვართ ❤
ბონსაითი დავინტერესდი ))
წყნეთში ვიყავით დაქალთან 26ში და ამ დღესვე დავშორდი ლევანის.
გიტარას დავუბრუნდი(ასე მეგონა :დ)

Me & Nuci
ივლისი
გადმოვედი ვორდპრესზე ^^
წავედი სოფელში და იქ ჩემი კატა დამახვედრა მამაჩემმა ❤ ჩემი ჟორა ❤
მეორე სოფელში ვიყავით ^^
გავიჩინე ახალი სიმპათიის ობიექტი, რომელიც ახლაც საშინლად მომწონს :დ
შემდეგ საირმეში წავედით, თავიდან არ მინდოდა, რა ვიცოდი ამდენი ნაშობა თუ ჩითავდა ^^

პ.ს. ეს არაა ნაშობა :დ
აგვისტო
სოფელში დავბრუნდით…
ჩემი პირველი სამსახური!!! მართალია, არაოფიციალური, მაგრამ მაინც ხომ სამსახური :დ

საირმეში 8 დღით…
ესეც ბაღდათში 2 დღე
კვლავ საირმე
მშობლებთან ერთად პირველად ვიმგზავრე მანქანით მარტო ამხელა მანძილზე ^^
დამესიზმრა სოციალური სიზმარი ❤
საირმე 1 თვიანი სიგიჟე! ძალიან მაგარი პერიოდი ❤

სექტემბერი
მივტიროდი ერთ რიგით ნაშას…
სკოლა დაიწყო ^^
მივხვდი, რომ გიტარა ჩემი საქმე არ იყო…
მე და ფორთოხლის გოგონამ ვიდეო პოსტი ჩავწერეთ ❤
დავიწყე სპარსულის სწავლა…

ოქტომბერი
ჩემი თვე დაიწყო ❤
ფლეშმობზე ვიყავი პირველად :/
სტივ ჯობსი გარდაიცვალა
მე და ანანომაც ჩავწერეთ ვიდეო პოსტი ❤
ავიღეთ გოგონა დრაკონის ტატუთი კიდევ ერთხელ მადლობა გამომცემლობას ❤
საბოლოოდ დავიტირე ნაშა…
ყველაზე პოპულარული პოსტი დავწერე…
მეგონა, რომ ვკდვებოდი. აი ესე, უაზროდ…
საკონკურსო პოსტი
პირველად ვიყავი კალათბურთზე ❤

ნოემბერი
ძალიან გავბრაზდი ინტელექტუალურ შეჯიბრებებზე…
11.11.11
მივხვდი, რომ არაფერი მეშველებოდა და მეცადინეობა დავიწყე…

დეკემბერი
უმაგრესი კონცერტი მოვაწყვეთ დავითიანნის ბავშვებმა ❤
სუ სუ ძველი ბიჭი გამახსენდა… ეჰ…
მეც და ელემაც წარმატებით ჩავაბარეთ გამოცდები!!! ისევ კომაროველები ვართ ❤
მე და ელე მეორედ ვიყავით ცარიელ დინამოზე ^^

მე და ყველაზე რომ ვერ ვიტან ის მაინც საყვარელი არსება :დ უსახელო თუთიყუში :დ

მგონი, კარგი წელი გამოვიდა არა?! წინა წლებს ბევრად სჯობდა. თან, მგონი ცოტათი გავიზარდე :დ
1 იანვარს 1 წლის ხდება ჩემი ბლოგი, ოქროს დაბ დღე აქვს ^^
ასე რომ, ბედნიერ ახალ წელს გისურვებთ ❤ მე მიყვარს ჩემი 2011, რომელიც ამ ბლოგთან ერთად დავიწყე<3
პ.ს. ამ წელს ვუძღვნი ელეს, რომელიც ჩატში მელოდება, დროზე დაამთავრე პოსტიო :დ