თვრამეტი


აი, სრულწლოვანი რომ გავხდები…
აი, თვრამეტისას ხომ ვეღარ დამიშლით?
გავხდები თვრამეტის და მერე ნახავთ…
და ა.შ.

უბრალოდ, ძალიან ბევრ რამეზე შემიძლია წერა. მაგალითად იმაზე, თუ როგორ მოუთმენლად ველოდებოდი ამ დღის დადგომას. უბრალოდ, მეზარება.

ის შეიცვალა, რომ მაღაზიაში სასმელის და სიგარეტის ყიდვა შემიძლია. კიდევ ის, რომ საზღვარგარეთ წასასვლელად მინდობილობა არ მჭირდება. კიდევ ზოგიერთი მსგავსი წვრილმანი. რისი შეცვლაც ყველაზე მეტად მინდოდა – არა.

დღეს ერთადერთ რაღაცას მივხვდი. იმას , რასაც ყველა 18 და მეტი წლის ადამიანი მეუბნებოდა, მაგრამ მაინც მქონდა იმედი: სანამ ტრაკს არ გაანძრევ , მანამდე მოგექცევიან არასრულწლოვანივით.

Advertisements

მჟავე

მთელი ორი დღეა მოწევას თავი დავანებე. ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში–რეკორდია. მწეველობისას ყველაზე რთული იმის გაცნობიერებაა–რამდენად ხარ დამოკიდებული ამ საზიზღრობაზე. ძალიან ბევრ სიმპტომთან ერთად, პირში მჟავე გემო მაქვს. არ ვგუგლავ. მეშინია, რამე ისეთი არ ამომიგდოს , რომ მერე ექიმთან გავიქცე დასამშვიდებლად.

პირის გემოს კიდევ გაუძლებ ადამიანი; კევს დაღეჭავ, რამეს შეჭამ და ა.შ. ხასიათის სიმჟავე გაცილებით ცუდი რამეა. ცოტა ხნის წინ ყველაფერი დალაგდა და რაღაც პერიოდი ყველაფერში პოზიტიური ნაწილის პოვნას ვცდილობდი. ყველაზე საშინელ სიტუაციაშიც კი ვპოულობდი გამოსავალს და ისე ვიყავი, რომ თითქმის არაფერი მაწუხებდა.

კიდევ უფრო ცოტა ხნის წინ მივხვდი, რომ ბოლომდე ვერასდროს მიმიღებენ ისეთს, როგორიც ვარ. თავიდან ამაშიც ვიპოვე გამოსავალი: საკუთარ თავზე მუშაობა. გულწრფელად ვცდილობდი, რომ საკუთარი თავისთვის რამე მომეხერხებინა. საბოლოოდ მივხვდი, რომ ხასიათი ისევ ისეთი გამიხდა, როგორიც აქამდე მქონდა: მჟავე. საკუთარ თავზე მუშაობამ უარესი შედეგი მომცა და მგონი იმაზე უარესი გავხდი, ვიდრე აქამდე ვიყავი.

ამ ყველაფერს ძალიან ცუდ ხასიათზე ვწერ. ის კიდევ უფრო ცუდ ხასიათზე მაყენებს, რომ ბოლომდე არაფრის თქმა შემიძლია. ცოტა ხანს სადმე მარტო წასვლა მინდა ყველანაირი ტექნიკის და ა.შ. გარეშე. ვიცი, რომ შეუძლებელს ვითხოვ, მაგრამ მაინც მინდა. იქნებ მერე მაინც ვიპოვო ამ იდიოტური სიტუაციიდან გამოსავალი.

2012 წლის შეჯამება

რადგან აპოკალიფსს გადავურჩი და დიდი ალბათობით 2013 წლამდეც მივაღწევ, გავკადნიერდები და შარშანდელი შეჯამების ნაირ 2012 წლის რეზიუმეს შევადგენ. მოკლედ, მეზარება შესავლები და ამბები, პირდაპირ დავიწყებ.

იანვარი

ეს სურათი ისე, უკეთესი ვერ ვნახე იანვარში გადაღებული.
ჩემი ბლოგი 1 წლის გახდა
მქონდა ძალიან მაგარი ახალი წლის შემდგომი დალევის 1 კვირა.
ვიყავი ჩახუტების დღეზე, სადაც პირადად გავიცანი ლაშა და ბლოგერები. ამაზე მოგვიანებით, თებერვალში და მარტშიც დავწერ.
გავხდი 16ის.

თებერვალი

სურათი :დდ
ეს ის პოსტია. ჩემი ბლოგის მკითხველებს და ფეისბუქ ფრენდების დიდ ნაწილს ახსოვს ეს პოსტი ალბათ. ისიც მახსოვს, რომ ამ პოსტის გამოქვეყნებისას ცუდად ვიყავი, ახლა კი მხოლოდ მეღიმება.
თებერვალში დაიწყო ჩემი ალბათ ყველაზე უაზრო, მაგრამ მაინც რაღაცით კარგი ურთიერთობა. ხანდახან მეც მაინტერესებს ხოლმე, მენატრება თუ არა ლაშა, ან ის დრო, რომელიც მასთან ერთად გავატარე. მაგრამ ვხვდები, რომ თუ წარსულში დაბრუნების შესაძლებლობა მომეცემოდა, სექტემბერზე გადავახვევდი. ამაზე მოგვიანებით.
თებერვლის 1 კვირა აქ მაქვს აღწერილი და პრინციპში მეტი არც არაფერი მომხდარა.

მარტი

ვამარიაჟებ ახალ ყელსაბამს.
დავშორდი ლაშას და კიდევ ცოტახანს გამყვა სენტიმენტები და რამე. როგორც ყველა სხვა ურთიერთობის დასასრულს, ჩემი თავი ამ შემთხვევაშიც დებილი მგონია, მაგრამ ვთვლი, რომ ეს რეაქციები ბუნებრივი იყო.
მივხვდი, რომ ელე ძალიან ძალიან ბევრს ნიშნავს ჩემთვის.
ალბათ, მთლიანად ამ ურთიერთობაზე ვიყავი გადართული და ამიტომაც სხვა არაფერი მომხდარა მარტში.

აპრილი

ემოციურ ფონზე ძველებს ვიხსენებდი და ამასობაში დავწერე საუკეთესო პოსტი ბლოგზე 🙂
მე და ელე რეკორდებს ვხსნიდით ბოდიალში და სურათების გადაღებაში. თან ელეს ფსიქიკას სერიოზულ ზიანს ვაყენებდი ჩემი სენტიმენტალური საუბრებით.
აპრილიც უინტერესო ყოფილა

მაისი

ყველაზე მაგარ ექსკურსიაზე ვიყავი. ასეთი მაგარი მართლა არ მქონია აქამდე.
1 კვირით ვიშვილე გილმორი ❤

უბრალოდ, გამოცდების ბუმი იყო და ვის ეცალა რაიმეს მოსახდენად.

ივნისი

ჩემი მოფიქრებული კოდებით გაფორმებული “ბოლო ზარის” მაიკა :დ
მზიური დავამთავრე, მაგრამ სერთიფიკატი დღემდე არ ამიღია, ხან რის გამო ვერ ვიცლი, ხან რის გამო.. უბრალოდ, ძალიან დამწყდა გული 5 წლის შემდეგ ესე უბრალოდ რომ ავდექი და წამოვედი.

ასევე დავტოვე დავითიანნი იმის გამო, რომ ჩემი განხსვავებული რელიგიური შეხედულებების გამო დაბალ საფეხურზე ვიყავი. რა და როგორ, ძალიან კარგად იცის ყველამ. ძალიანაც მინდოდა ერთი კარგი პოსტის დაწერა, მაგრამ არ დავწერე. ბოლოს და ბოლოს იმ 2მა წელმა 1–2 კარგი ადამიანი დამიტოვა.

ვწერე გამოცდები, ერთში ჩავიჭერი და გადავაბარე. მეორე ცდაზე ჩავაბარე და დავრჩი კომაროვში.

DDTს ლაივზე ვიყავი და შემდეგ ძალიან ბევრი კილომეტრი ვიარე დილის 4ზე ფეხ
ივლისი

კიდევ ერთხელ გადმოვვარდი ველოსიპედიდან
ხარაგაულში ვიყავი, გვანცასთან. ბოლოჯერ. ძალიან ძალიან მომენატრება ის სახლი. 2 კარგი ზაფხული გავატარე იქ.

აგვისტო

ა ლ ე ქ ს ი
დამემართა ინსომნია, დღეში 2 საათიც არ მეძინა.
მთლიანი ზაფხული კი ამ პოსტში მაქვს აღწერილი…

სექტემბერი

დაიწყო სკოლა
მოხდა ბევრი მნიშვნელოვანი ცვლილება, რომლებზეც აქ ვერ ვწერ.
არეული ვიყავი
პოლიტიკისგან დავიღალე
ველოდებოდი ირანის საელჩოს, რომ ბოლოს და ბოლოს გადაწყვეტილიყო ჩვენი წასვლის საკითხი.

ვიყავი საქართველო–ესპანეთის თამაშზე! ეს ოცნება ამიხდა ^_^

ოქტომბერი

ფოტო გადაღებულია ისპაჰანში
ამიხდა ოცნება და გავცდი საქართველოს საზღვრებს. ერთ ჯერზე 2 ქვეყანა ვნახე, თურქეთი და ირანი.

ნოემბერი

ისევ ჩილიმით თუ დავბოლდებოდი ;დ
ყველაზე ცუდი ნოემბერი მქონდა. მერე რა, რომ ალექსი კომიდან გამოვიდა. ახლა არაფერი ვიცი მასზე…
რიცხვები, რიცხვები ევრივეა

დეკემბერი

მიუხედავად იმისა, რომ დეკემბერი ჯერ არ გასულა ბოლომდე, წესიერად მაინც არ მახსოვს პირველ დღეებში რა ხდებოდა. ტვინი რომ გვაქვს გადაღლილი აპოკალიფსით და december , please be good for meee :Xx:Xx:x <333243###ნაირი პოსტებით ეგ მახსოვს. კიდევ ის, რომ გამოცდაში ჩავიჭერი და მგონი სკოლას ვიცვლი. კიდევ ის, რომ ალექსიც დამავიწყდა, ალბათ…
მეტი რა.. მეტი არც არაფერი.

ეს წელი მალე გავიდა. 2011 კი ძალიან დიდი იყო. ამ წელს იყო ბევრი კარგი ამბავი, ცუდიც, გამოცდები, ნერვიულობა, ბიჭებიც და ა.შ. ზეგ ფართი გვაქვს, გამოცდების დამთავრებას ავღნიშნავთ. თუ რამე მნიშვნელოვანი მოხდება, დავწერ, თუ არა და, იყოს ეს პოსტი ისე, როგორც რიგითი პოსტი. 1 კვირაში ჩემი ბლოგი 2 წლის ხდება და მიხარია , რომ ამდენ ხანს გავძელი.

ქარი და ერთი ღერი სიგარეტი

გარეთ ცივა.
მარტისთვის შესაფერისი ამინდია. მიყვარს ქარის დროს სახლში ყოფნა, გარეთ რომ ყველაფერი ინგრევა, მე კი შიგნიდან ვუყურებ ამ ყველაფერს. არც იმას აქვს მნიშვნელობა, რომ სხვის სახლში ვარ, მერე რა…
არ ვიცი რამ მაიძულა გარეთ გასვლა ამ სიცივეში. აივანზე ვზივარ, შიგნიდან ხმამაღალი მუსიკა და სიცილი მესმის. ერთობიან, მე კი საშინლად სენტიმენტალურ განწყობაზე ვარ. ალბათ იმიტომ, რომ მენატრები. მერე რა, რომ დღეს ნერვებს საშინლად მიშლი… ნუ, ეს ჩემი ბრალიცაა…
შით, რით ვერ მორჩნენ ამ სან ფრანცისკოს მოსმენას, უკვე ყელშია ეს სიმღერა. ტელეფონს ვიღებ და შენახულ მესიჯებს ვათვალიერებ.
მოდი და არ გაგეღიმოს. ჰო, ჰო, ვიცი, ასეთი სენტიმენტალური მგონი არავის არასდროს ვუნახივარ.

გარეთ ისევ ცივა.
მე ისევ აივანზე ვზივარ, ისევ სხვის სახლში ვარ და ისევ ხმამაღალი სიცილი მესმის. კოლოფიდან ერთ ღერს ვიღებ და ვუკიდებ. ცოტა მიჭირს მოკიდება, ქარია. საბოლოოდ მოეკიდა. პირველი ნაფასი ყოველთვის ყველაზე მაგარია ხოლმე. აივნის მოაჯირს დავეყრდენი და ვფიქრობ, თან სიგარეტს ვუყურებ. ისევ შენზე ვფიქრობ, სიგარეტი ნელა იწვის. აქამდე არასდროს დავკვირვებივარ სიგარეტს. რაღაცნაირი საყურებელია. გარეთ ღამეა, სიგარეტზე დავაფოკუსე და ვუყურებ ასე გამოშტერებული. ბოლოს ვხვდები, რომ თითქმის ნახევარი ჩაიწვა.
ქარი ისევ უბერავს, მე ისევ ვეწევი და სულ ოდნავ მწყდება გული რომ არ მპასუხობ…

გარეთ აღარ ცივა. ან ცივა და მე შევეჩვიე. სიგარეტი ჩაიწვა, მე ისევ შენზე ვფიქრობ და ვერ ვხვდები, მართლა შეიცვალა ჩემში რამე?