პლიუს ერთი


Facebook-მა წელსაც შემოგვთავაზა წლის შემაჯამებელი პოსტები. ჩემი საკმაოდ კარგი გამოვიდა, თან წლის მთავარი მოვლენაც საამაყოდ გამოიჭიმა შუაში წარწერით: Graduated!
რეალურად ბევრად მეტი რამ მოხდა. სამწუხაროდ, ბლოგზე წერად მოვუკელი და წინა წლებივით არ შემიძლია პოსტების მიხედვით მარტივად გადავავლო მთელ წელს თვალი. ამიტომაც საკუთარ პროფილს გავხსნი და სურათების მიხედვით წლის მთავარ მოვლენებს უბრალოდ ჩამოვწერ.

  • პირველი და ყველაზე მთავარი: 18 წლის გავხდი. დაბადების დღე ტრადიციულად არ გადამიხდია. ეს ალბათ ბევრი მეგობრის და უკუპროპორციული თანხის გამოა, ან იმიტომ, რომ რეალურად ხმაურს ვერ ვიტან. რაც უნდა იყოს, სიგარეტს და სასმელს უკვე თავაწეული ვყიდულობ. ეს შაურმაზე დანთებული სანთლები კი ერთადერთი კადრია, რომელიც იმ დღეს გადავიღე.
    განაგრძეთ კითხვა
  • Advertisements

    სრულყოფილი

    ხანდახან ისეთ უაზრო თემებზე ვფიქრობ, როგორიც სრულყოფილებაა. არ მჯერა, რომ არსებობს ადამიანი, რომელსაც ერთხელ მაინც არ ნდომებია, უნაკლო ყოფილიყო. მეც მდომებია. მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ სრულყოფილება ყველა ადამიანისთვის სხვადასხვა რამეს ნიშნავს, შეუძლებლად მეჩვენება.

    საბოლოოდ ამ ფიქრებს ძალაინ ცუდ ხასიათამდე მივყავარ. First world problems, ვიცი, მაგრამ ცუდი ხასიათისგან უფრო ცუდი შედეგების მიღება შეიძლება. სრულყოფილება ერთ-ერთი ყველაზე ფარდობითი რამაა და ვცდილობ იმას შევეგუო, რომ ყველას ვერასდროს მოვეწონები. ამაზე ფიქრის ნაცვლად შემიძლია ვიმეცადინო. ახალი სამსახური რომ მაქვს, ჯერ არსად დამიწერია. ალბათ ჯერ ძალიან ადრეა იმისთვის, რომ რამე დავწერო იმის გარდა, რომ ახალი სამსახური მაქვს. რთული ყოფილა აბიტურიენტობა. მაშინაც კი, როცა არაფერს აკეთებ. ამ პოსტით თითქოს ვბრუნდები, მაგრამ, დარწმუნებული ვარ, კიდევ დიდხანს არაფერს დავწერ.

    ორი დღის წინ “შიმშილის თამაშების” ტრილოგია დავამთავრე. იმის გარდა, რომ რევოლუციას ყოველთვის კარგი შედეგები არ მოაქვს და ბლა ბლა ბლა, სულ ერთი აზრი მიტრიალებდა თავში: დაშავდებოდა რამე ქეთნისს არც მეტი , არც ნაკლები – პიტაც და გეილიც რომ აერჩია? – ბევრი არაფერი. ეს ორი ბიჭი კი იდეალური იქნებოდა ქეთნისისთვის. სამწუხაროდ, ეს მხოლოდ ჩემი ფანტაზიებია და იმედისმომცემი ფენტეზის დასასრულად ნამდვილად არ გამოდგება. მაგრამ, ჯანდაბას ტრილოგია, რეალურ ცხოვრებაშიც ვერაფერს ვაიდეალებ.

    2013 წლის შეჯამება


    რაც ეს ბლოგი მაქვს, უკვე მეოთხე წლის რევიუს ვწერ. facebook–მა საშუალება მომცა ზედმეტი წვალების, ჩანაწერებში ქექვის და ა.შ. გარეშე აღმედგინა მეხსიერებაში მთლიანი წელიწადი.

    1. და ერთ–ერთი მთავარი: ჰარი პოტერი წავიკითხე. რა და როგორ, ლინკზე გადადით და ნახეთ. ერთ–ერთი ყველაზე მაგარი წიგნების სერიაა, რაც ოდესმე წამიკითხავს.

    2. 21 იანვარს პირველად ვნახე გრიშა 😀 ნახევარ წელზე მეტი ვწერდით ერთმანეთს, მაგრამ შეხვედრა აზრადაც არ მოგვსვლია. ან მოგვსვლია და არ მახსოვს.

    3. აპრილამდე არაფერი მნიშვნელოვანი არ მომხდარა მგონი. შემდეგ ტელევიზია “ენკი–ბენკიში” დავიწყე სტაჟიორად მუშაობა. თავიდან სიტუაცია მომწონდა, მაგრამ შემდეგ მივხვდი, რომ არ ვიყავი მზად 6 თვიანი უფასო სტაჟირებისთვის. ივნისში წამოვედი.

    4. ახლა გამახსენდა, მარტის ბოლოს ჩემი და წავიდა გერმანიაში 3 თვით. აქამდე მხოლოდ 10 დღით ვიყავით დაშორებულები ერთმანეთს და თავიდან ცოტა მეუცხოებოდა მის გარეშე სახლი. შემდეგ კი ისე გავიდა ეს თვეები, რომ ვერც გავიგე.

    განაგრძეთ კითხვა

    ვიღაც ტიპები


    2009 წელს, როდესაც საქართველოს მოსახლეობისთვის facebook-ი ჯერ კიდევ ახალი ხილი იყო, ჩემმა ერთ-ერთმა მეგობარმა მითხრა, უკვე 500-ზე მეტი მეგობარი მყავსო. მახსოვს, როგორ შევიცხადე; იმან კიდევ დამცინა: დაგამატებ შენც 1-2 წელიწადშიო. 6 თვეც არ დამჭირვებია ისე შევუერთდი მაგ ხუთას კაცს ჩემივე ნებით.

    მაშინ 13 წლის ვიყავი და საერთოდ არ ვაქცევდი ყურადღებას სოციალურ ქსელებს, ფორუმებზე უფრო ხშირად ვპოსტავდი. ზოგგან ნიკით ვპოსტავდი , მაგრამ ყველამ იცოდა ჩემი ვინაობა, ზოგზე კი ანონიმი ვიყავი და ეს უფრო მომწონდა. ჩემი პირველი ურთიერთობები ბიჭებთან სწორედ ფორუმზე დაიწყო, სკოლის გარდა პირველი მეგობრებიც მაქედან მყავდნენ, ამიტომაც ეს პერიოდი საკმაოდ კარგად მახსენდება.
    განაგრძეთ კითხვა

    ზაფხულის ბნელი მხარე


    სამსახურიდან წამოსვლა
    გამოცდა
    ახალი სამსახური
    გამოცდა
    და უკვე 28 ივნისია.

    სკოლაში ხუმრობდნენ ბავშვები, გამოცდიდან გამოცდამდე იყოფა ჩვენი ცხოვრების ეტაპებიო. პრინციპში, მართალია. აქ არ დამიწერია, სამსახურიდან რომ წამოვედი. მიზეზი მარტივია–უფასო სტაჟირება არის ყველაზე დიდი ბოროტება, რაც კი აქამდე მოუგონია ადამიანს. ვაკეთებდი ყველაფერს, მაგრამ საბოლოოდ მიჩნდებოდა აზრი, რომ არაფერს ჰქონდა აზრი და მეც არაფრისთვის ვწვალობდი; +სახლიდან შორს იყო. ხოდა, წამოვედი.
    განაგრძეთ კითხვა

    ანტიდეპრესანტი


    ბევრმა იცის, თუ რა აზრის ვარ დეპრესიაზე და დეპრესიულ თინეიჯერებზე. მე უბრალოდ ვერ ვიტან მათ და მგონია, რომ ყველა ასეთი “დეპრესია” გამოგონილია და ყურადღების მიქცევის მიზნით გამოიყენება. ბიჭების გამო დეპრესიაში მყოფი 14 წლის გოგოები კი ყველაზე მეტად მეზიზღება და ამის მიზეზი ზემოთ ვახსენე.

    არ ვიცი, ახლა მეც იმ ადამიანთა რიცხვს მივეკუთვნები თუ არა, რომლებიც ასე მძულს.რამდენიმე დღიანი ცუდ ხასიათზე ყოფნას ნელ–ნელა მიზეზები ემატება და “ვბოროტდები”. არ ვიცი, შეიძლება მე თვითონ ვიგონებ ყველაფერს და ბუზს ვაქცევ სპილოდ, მაგრამ ახლა ეს მიზეზები რეალურად მეჩვენება. მეგობრობაზე ადრე ეს პოსტი დავწერე და ახლაც თითქმის იმავეს ვფიქრობ მათზე. სამწუხაროდ, უახლოესი მეგობრებიც შეიძლება საბოლოოდ ისეთი ეგოისტები გახდნენ, რომ მათი გამოსწორების იმედი დაგეკარგოს. მაგრამ მე ეს იმედი ჯერ კიდევ მაქვს.

    სწორედ ეს იმედია ჩემი ანტიდეპრესანტი. ასევე მდგომარეობიდან ადვილად გამოვყავარ წიგნების, რომელშიც თავით ვარ გადაშვებული და სპეციალურად ვანელებ ხოლმე კითხვის ტემპს, რომ მალე არ მოვრჩე. მიუხედავად იმისა, რომ სწორედ ეს წიგნები გახდა კიდევ ერთი ცუდი ამბის მიზეზი, მაინც არ ვწყვეტ კითხვას. კიდევ , არსებობს რამოდენიმე ადამიანი, რომელიც ჩემ განწყობაზე ზრუნავს და მართლა გულით ვარ მათი მადლობელი.

    პოზიტივს იმაში ვხედავ, რომ რაც არ უნდა იყოს, ერთი მიზეზი მაინც მაქვს იმისთვის, რომ დაბღვერილმა არ ვიარო და არაფერი მიხაროდეს. სწორედ ამიტომ ვფიქრობ, რომ ოპტიმიზმი კარგი რამაა, ოღონდ ადამიანებთან ურთიერთობისას–არა…

    აურზაური


    აურზაურია , აბა რა არის.
    როცა თითქმის 3 დღე არ გახვალ სახლიდან , სულ ჭამ და ყველაფერი თავზე გაყრია. ფუნჯები, საღებავები და დიდი ფორმატები.

    აურზაურია ის, რომ რამდენჯერაც კედელზე საქართველო–ესპანეთის ბილეთს შევხედავ , იმდენჯერ ვფიქრობ, რომ როგორც სხვა ბილეთებს, მასაც დავაწერო ანგარიში. ან “ლორია” და შემდეგ გული მივახატო. ან დავაწერო “ხავი ჩემგან 50 მეტრში იდგა” ან რაიმე მსგავსი იდიოტობა.

    აურზაურია ეს პოსტიც. პოსტი იმის აღსანიშნავად, რომ ძვირფასი ადამიანი დავკარგე და ძალიან ბევრი ახალი ადამიანი გავიცანი, ძალიან ბევრი. მაგრამ ახლა, ჩემდა გასაკვირად, მე, რომელიც ყოველ წუთს და ყოველ წამს შეყვარებულია, არავიზე ვფიქრობ. საერთოდ არავიზე. ეს ალბათ .. რა ალბათ, აზრზე არ ვარ რისი ბრალია…

    თქვენ რა, მართლა გგონიათ, რომ ადამიანის თვალები ყოველთვის გულწრფელია? მე ასე არ ვფიქრობ. მასაც ისევე შეუძლია მოგვატყუოს, როგორც ენას. და საერთოდ, ყველაფერი ტვინზეა დამოკიდებული, თუ ტვინი იტყუება, მაშინ მთელი სხეულიც ამას ცდილობს. ტვინით გვიყვარს და არა გულით, გული უბრალოდ საჭირო ორგანოა; ის რომ არ მუშაობდეს, ვერც შეგვიყვარდებოდა.

    ახლა კი, მეც იმას ვიტყვი, რასაც თქვენ ამბობთ. მაგრამ, მე სულაც არ მწყინს ზაფხულის დამთავრება და სკოლის დაწყება. პირიქით, ჩემი შემოდგომაა, თავისი ცხელი ჩაით ან ყავით, ჟაკეტებით და ოდნავ მოყინული ცხვირით. კიდევ ჩახუტებით, ბევრი ჩახუტებით. მერე თვალებში ჩახედვით და იმის მიხვედრით, რომ რაც ზემოთ ვწერე სისულელეა, თვალები არასდროს იტყუებიან..